Mitylene

@andrew ciekawa interpretacja. Pozdrawiam:)

@Gosława dziękuję i również pozdrawiam:)

@tie-break ciekawa personifikacja kubka drżącego i pragnącego dotyku. Metaforyczny wiersz o potrzebie wzajemnej miłości. Motyw kawy sprawia ,że czuć ten unoszący się aromat, otulający troską i bezwarunkową miłością...

@tie-break dzięki za ciekawą interpretację wiersza. Do tego obrazu Muncha napisałam 3 ekfrazy, każda w innym charakterze,choć można też dostrzec punkty styczne. Trafnie wyeksponowane w Twojej interpretacji uczucie bezradności, które w i w wielu dziełach Muncha jest wyeksponowane. @violetta przemierzam dopóki jeszcze mogę:)

Widzę dziś tylko bezkresne morze muśnięte błękitem samotnych łez. Związane ręce bolą niezmiernie w odcieniu żagli i pisku mew... Wiatr ciągle muska blade policzki w rytmie odbitych od brzegu fal. Na pustej scenie już bez oklasków objąć chcę jeszcze wczorajszy świat. Wiersz inspirowany obrazem Edwarda Muncha " Młoda kobieta na plaży" (1896) Autor fotografii: M. Lewandowska

@Dariusz Sokołowski ciekawie oddany charakter miasta, które nidy nie zasypia, a jego odgłosy odbijają się od " ścian echa przestrzeni"...

@huzarc wieczność może mieć znaczenie, ale tylko dla osób , które wierzą w odrodzenie energii jaką jesteśmy...Fajny, filozoficzny wiersz, ma w sobie to coś...

@Gosława dziękuję i również życzę wszyskiego najlepszego w Nowym Roku! Przede wszystkim zdrówka! Pozdrawiam serdecznie🍀 @violetta zdjęcie zrobione w mroźny wieczór i akurat deszczowej aury nie było:)

Lubię drzewa gdy w pokorze schylają konary i tak delikatnie poddają się wiatrom. Cisza jest bliższa niż kiedykolwiek pomiędzy wczoraj a dziś. Idę aleją z twarzą w dłoniach i ciężkimi kroplami wczorajszego deszczu. Autor fotografii: M. Lewandowska

@Radosław zobacz jak odmiennie można zinterpretować wiersz. Dla kogoś dane słowo, fraza znaczyć może zupełnie coś innego. Nawiązuję tutaj do użytego w Twoim wierszu zwrotu "nie wydał reszty" . Moja interpretacja poszła faktycznie w innym kierunku i dostrzegłam w tej frazie inny wydźwięk. Myślę, że w poezji interesujące jest, a zarazem fascynujące to w jaki sposób ją odbieramy. Poezja, jest dla mnie taką przestrzenią bez ograniczeń i narzuconych ram.

@marekg czytając Twoje wiersze próbuję " złapać myśli" , które wplecione są w wersy, ale są one takie eteryczne, delikatne, wręcz nieuchwytne...Lubię jednak wnikać w ten wyjątkowy świat, gdzie przenikają się ludzkie cechy charakteru z otoczeniem, nadając właśnie przedmiotom rożne emocje. Latarnia, która spala się ze wstydu obnaża doskonale ludzkie słabości...Bardziej ujmująco i magicznie nie możnaby tego wyrazić...Dla mnie to poezja z górnej półki! Pozdrawiam :)

@Radosław czas jest dla nas nieubłagalny. On nigdy nie zostawia reszty, jedyne co zostawia to niedosyt po utraconych chwilach...Powiedziałabym, że jest wręcz bezlitosny...Gratuluję miniatury, jest bardzo udana moim skromnym zdaniem. Pozdr:)

@Alixx22 ten szept wiatru przedstawiony w wierszu przenika niepokojem do szpiku kości. To " zawodzenie wśród sosen" jest tak obrazowe, że i ja je słyszę...A " krzyk nasączony szeptem cienia" jest niebanalną metaforą osamotnienia podmiotu lirycznego. Innymi słowy ten wiersz to tzw. moje klimaty. Pozdr:)

@Waldemar_Talar_Talar ciekawy wiersz z motywem dwóch scen. Tylko tak sobie rozmyślam, że scena to i może nawet jest jedna tylko jej wygląd ulega niekiedy zmianie , no i role różne w życiu przybieramy. Druga kwestią wartą reflekji jest także stwierdzenie na końcu weru, traktujące o tym , że człowiek nauczył się grać rolę...Chyba nie zawsze umiemy te role zagrać, niekiedy potrzebujemy wsparcia innych ludzi. Ile razy popełniamy przecież błędy co mogłoby sugierować, że jednak nie do końca umiemy właściwie tę rolę odegrać...Interesujący jest Twój wiersz, lubię właśnie takie, które pozostawiają tyle wolnej przestrzeni do interpretacji! Pozdrawiam!

@Gosława dziękuję za miłe słowa. Ja natomiast zachwycam się Twoją poezją i cyklem wierszy o Annie. Są naprawdę oryginalne i mają w sobie tę aurę magiczności i tajemniczości jedyną w swoim rodzaju. Pozdrawiam serdecznie:)

@A.Between metafora " niedomkniętego wersu" to taka wisienka na torcie tego wiersza. A motyw przestrzeni " wypełnionej nieobecnością" doskonale podkreśla niewyobrażalną tęsknotę...

Ta noc od wszystkich inna nasza pod drżącym spektrum gwiazd otula spiesznie słowa ulatujące w dal rzeźbionych wiatrem gestów Ta noc niezwykła i mistyczna zakwitła muzyką szeptów i polnych maków barwą dotknęła mnie bez reszty Ta noc i ten jej srebrny księżyc powiernik mych tajemnic... Zanurzam dłonie w mroku co tańczą rytmem zmierzchu Ta noc... Autor fotografii: M.Lewandowska

@KOBIETA dziękuję za uznanie dla fotografii, którą zajmuję się amatorsko od kilku lat i czasami udaje mi się uchwycić magię chwili:)

@KOBIETA podoba mi się metafora nieba składającego obietnice.

@hollow man dzięki za cenny i konstruktywny komentarz. Zgadzan się iż " zaspa wspomnień" n zawiera właściwie taki sztuczny wydźwięk. Wiersz na pewno jest do dopracowania i przeredagowania. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję. Widok rzeczywiście piękny, moja tzw " świątynia dumania" i miejsce, w którym lubię przebywać. Pozdrawiam:)

@Berenika97 wiersz przytłacza tą ciężkością sufitu i świetnie szkicuje nm obraz niemocy, brak snu i zawieszenia pomiędzy światami...Nostalgiczny klimat nasączony czarną barwą jeszcze bardziej podkreśla przygnębiający stan podmiotu lirycznego. Wiersz choć mroczny, to niebywale intetesujący i mający w sobie to coś, co przyciąga.

@tie-break ten piękny wiersz jest dowodem na to, że pomino odległości można być najbliżej...na wyciągnięcie dłoni wręcz, bo w miłości nie ma granic...oprócz tych jakie człowuek sam sobie narzuca...Podoba mi się motyw wzrastającego uśmiechu w wierszu- ma w sobie takie niewyobrażalne ciepło.

@piąteprzezdziesiąte ciekawe erekcjato. Bez poety wena nie miałaby racji bytu...Podoba mi się motyw z podróbką Gucci. W dobrej poezji od razu da się wyczuć fałsz i puste frazesy...

@Lenore Grey ten motyw uchwycenia czegoś z nieba- mniemam, że chodzi o gwiazdkę, która może przybierać tutaj rózne obilcza, jest tak bardzo smutny i przytłaczajacy w tym wierszu...bo widać tą niemoc i czuć ból podmiotu lirycznego. Intetesujący wiersz!