Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ewelina

Użytkownicy
  • Postów

    3 746
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    67

Treść opublikowana przez Ewelina

  1. @Rafael Marius zawsze przyjemnie mi się czyta Twoje wiersze. Są subtelne i nienachalne.
  2. @slow tak, święta racja :) A w każdym razie ją podzielam :) Pozdrawiam serdecznie :)
  3. @Rafael Marius każdy ma jakąś drogę, jedyną, niepowtarzalną i zawłaszczoną, każdy ma swoją.
  4. @Rafael Marius tak, w sumie racja. Historia zna przypadki wielu gwałtownych zmian, na przykład pod wpływem ekstremalnych zdarzeń w życiu człowieka, silnego impulsu.
  5. @Rafael Marius ja też nie oglądam takich filmów, bo się boję :) Z gatunku grozy to tylko książki. Co do zamian... Pewne zmiany nigdy nie będą gwałtowne.
  6. @Rafael Marius pisząc duchy myślałam metaforycznie :) Natomiast... Co do duchów to nie wykluczam, że istnieją. Może tylko nie myślę o nich tak jak pokazywane są w filmach grozy :)
  7. @Rafael Marius nie ma to jak mieć wokół dobre duchy wokół siebie :)
  8. @viola arvensis bardzo dziękuję. Lubię zatrzymywać, słowem zwłaszcza. Pozdrawiam :) @Rafael Marius cieszę się, że trafiłam w Twoje klimaty :) Poszerzam rewiry swojej wrażliwości.
  9. @Tectosmith przejmujący wiersz i wyjątkowe zdjęcie. Słowa i obraz idealnie ze sobą współgrają. Pozdrawiam serdecznie :)
  10. @Waldemar_Talar_Talar bardzo dziękuję 😊 Cieszę się, że Ci się spodobało. Pozdrawiam serdecznie @Tectosmith dziękuję za uznanie :) Czasem lubię tak płynąć, na granicy rzeczywistości i tego drugiego alternatywnego świata :) Pozdrawiam ciepło :)
  11. @Coretanima piękny, wzruszający wiersz. Myślę, że starość i przemijanie są naturalnymi procesami w życiu. Trzeba je więc przyjść z otwartymi ramionami, zaakceptować. Nie bać się, nie bać... tego co nieuchronne. Pozdrawiam :)
  12. jaskrawo widzę gdy kotary to wznoszą się to opadają ja wraz z nimi... lżejsza jestem o ciężar głowy a inni wciąż stoją i patrzą ... jak figurki woskowe kotary niczym ptaki dryfują płyną po niebie opadają miękko i się wznoszą rzęsami wachluję... pióra pióra wokół! i lęk na wietrze rozpływa się popiół popiół! w powietrze się wbijam i w ciszę wsłuchuję ekstaza wszędzie! kotary kotary! rozkwitam w ruchu ciii...
  13. @Coretanima Niezwykle trafnie ujęłaś to zagadnienie. W zasadzie ciężko mi coś nowego dodać. Wiersz jest pewnym zaczynem. Pięknie rozwinęłaś wątek. Pozdrawiam serdecznie :)
  14. @duszka dziękuję 😊 mgła jest magiczna. Pozdrawiam ciepło :)
  15. za mgłą widać lepiej - mniej wyraźnie bać się nie trzeba i bieg jest tylko biegiem niczym więcej jak krokami gęstymi jak miłym oddechem haustem powietrza ściegiem na obrusie ruchem pociesznym za mgłą jest lepiej
  16. @Leszczym lubię Twoje poczucie humoru :))
  17. @Wędrowiec.1984 dziękuję 😊 Pewnie, że dobrze :)
  18. @viola arvensis bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie :)
  19. @staszeko no cóż...niczym jest w zasadzie. Ot taki dualizm :) @Leszczym serio:)?
  20. @Tectosmith dziękuję 😊 Ważne, że nadzieja się jednak pojawia :) Pozdrawiam ciepło 🤗
  21. @staszeko dziękuję za przychylność 😊 Ach Staszku, cóż tam ser ;)
  22. @Wędrowiec.1984 :)
  23. @Wędrowiec.1984 Bardzo mi miło :) No właśnie: pytanie brzmi przed czym? 🤔
  24. @Tectosmith i ma się nie zgadzać. W wierszu temat dużo mniej oczywisty, może odrobinę prowokująco ujęty... Tak miało być, w każdym razie :) Pozdrawiam ciepło 🤗
  25. @duszka dziękuję serdecznie :)
×
×
  • Dodaj nową pozycję...