corival

@Pan Ropuch Zgadzam się z Panem Ropuchem i jego konkluzjami... a nade wszystko podpisuję się pod puentą. Pozdrawiam serdecznie :)

@Somalija O? Coś w moich klimatach :) Słowiańskie pochodzenie choćby po kropelce, a i owszem, jest bardzo liczne i w zasadzie nie ma co się dziwić po stuleciach słowiańskiego bytowania na naszych ziemiach. Kto był pierwszy? Na pewno nie Słowianie, ale machnę ręką uznając, że potrzebne Ci było takie założenie do koncepcji wiersza. Ogólnie skonsolidowałaś w wierszu wiele elementów zgrabnie wyselekcjonowanych z puli zachowań kulturowych. Mnie się podoba. Pozdrawiam :)

@Rafael Marius Dziękuję, cieszy mnie, że tak uważasz. Pozdrawiam :) @Waldemar_Talar_Talar Miło mi, że wiersz wydał Ci się ciekawy Waldemarze. Pozdrawiam :) @poezja.tanczy Ano właśnie, przywrotnik :) Od starożytności budził emocje, zapewne na te kropelki wody zbierające się na brzegach liści i podejrzewano go o magiczne właściwości. Alchemicy zaś tę właśnie wodę wciągnęli w recepturę kamieni8a filozoficznego, jako niezbędny składnik. To tak przy okazji... Dziękuję, że zajrzałeś i pozdrawiam :) @Natuskaa Cieszy mnie Twoja wizyta. Pozdrawiam :) @Sylwester_LasotaDziękuję, że poświęciłeś chwilkę na zerknięcie... Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Zgadzam się... szarość i nijakość świetnie maskuje, ale problemy najlepiej jest jednak rozwiązywać, a nie je chować gdziekolwiek (dywan, korzec itp.). Prędzej, czy też później wytoczą się stamtąd i to wyraźnie jakieś "urośnięte". Pozdrawiam Waldemarze :)

@Marek.zak1 Jak widać czasy się zmieniają, a człowiek pozostaje tylko człowiekiem. Pozdrawiam :)

@sam_i_swoi Nie ma jak nadzieja... taka mi się pojawiła konkluzja. Pozdrawiam :)

@Nefretete Jakoś tak... krecio mi jakoś zabrzmiało to, co napisałeś. Pozdrawiam :)

@iwonaroma W zasadzie zgadzam się z tezą. Muszę jednak przyznać, że przy takim doborze słów całość brzmi dość zniechęcająco ;) Pozdrawiam serdecznie :)

@Leszczym Niezwykle wrzący temat i treść. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Ważne przesłanie ukryłeś w wierszu Waldemarze. Zgadzam się z nim w całej rozciągłości. Pozdrawiam :)

@poezja.tanczy Psotny maluch, ciut rządzący, ale ciekawy świata i oczywiście podlega opiece jak najbardziej. Swoją drogą, chyba zakradła się literówka: Myślę, że powinno być bez "ch", chyba że się mylę. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Doskonałe spostrzeżenie. Pozdrawiam Waldemarze :)

@Sennek Bardzo upalnie się zrobiło, gdy czytałam... burza wisi na horyzoncie Twoich słów, ale trawy żyją, mimo, że drzewo chyba już się jakoś poddało. Może wicher je wykorzenił... Pozdrawiam :)

@Ewelina Zaczęło się nostalgicznie, ale nadziei tęcze dają widoki na pozytywną przyszłość. Spodobało mi sie co napisałaś. Fotografie również... zresztą... sama jeszcze wczoraj podziwiałam poranny oddech morza. Pozdrawiam :)

Gęsim śladem od wiosny szuka wciąż wilgoci, czujnie wysuwa pędy ku Płomiennej Matce. Przeciąga gęsie łapki, cokolwiek zielone, prostuje po zimowym, skulonym czekaniu. Wkłada szarozielone kosmate ubranko, gotowy do działania, choć miernej postury. Życiodajne klejnoty koronkowo zdobią. Delikatnie, perliście... tajemnej urody. Zaczerpnięte z czarki łzy niebieskiej wody, przywracają piękno, dziewictwo i młodość. Nadzwyczajne własności niesie Alchemilla. Poszukiwany składnik tajnej receptury. Żółtozielony uśmiech wita obojętnie wszelkie ludzkie domysły, dążąc ku jesieni.

Tłum owadów polatuje Preparat dziś uszykuję.

spokojna

@janofor Z pewnym poślizgiem, ale dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam :) @Leszczym Z opóźnieniem co prawda, ale serdecznie dziękuję za czytanie. Pozdrawiam :)

@duszka Twój własny wszechświat wspomnień najwyraźniej się rozszerza. Wszechświaty już tak mają... Z wielkim upodobaniem pozdrawiam :)

@Liya I kolejny raz Pan nie schwytał nimfy... Przepiękny, tajemniczy, lekki klimat oddałaś słowami. Marzenia, może nawet senne marzenia... Pozdrawiam :)

W ramach wyjaśnień wobec tego... W wierszu chodzi o feniksa. W Egipcie, w Heliopolis czczono słonecznego boga Ra, którego symbolem była czapla, albo też sokół o głowie czapli, stąd czasem identyfikowano feniksa z tym świętym ptakiem. Później, Herodot widział go jako orła. Generalnie, uważano, że feniks żyje w Arabii, albo Indiach. Życie ma długie, bo ponad 500 lat. Według Owidiusza żywił się kroplami kadzidła i sokami kardamonu. Kiedy zbliżała się jego śmierć, budował gniazdo z wonnych roślin: kory kasji i cynamonowca, kolców nardu i mirry i w nim umierał, spopielając się w ofierze. Po trzech dniach z popiołów rodzi się nowy feniks, który przenosi szczątki gniazda i własnego poprzedniego wcielenia, obtaczając je w żywicy mirry aż do Egiptu, do Heliopolis, gdzie składa ten dar na ołtarzu Ra. To tak w skrócie. Starożytni na niebie południowym, wypatrzyli zarys startującego do lotu ptaka widzianego z przodu i tą niezbyt wielką i niezbyt jasną konstelację nazwali imieniem feniksa. Przez Arabów w/w gwiazdozbiór określany był jako "Łódź zacumowana u brzegów gwiezdnej rzeki. To również w telegraficznym skrócie. Pozdrawiam wszystkich :)

@Waldemar_Talar_Talar Oczywiście, że warto... po co mają obciążać przysłowiową szufladę... Jeszcze raz ślę pozdrowienia :)

@izabela799 Rzeczywiście piękna, sielankowa chwila. W firmie są lekkie potknięcia, ale ogólnie wiersz i tak mi się podoba, choćby za klimat. Pozdrawiam :)

@Stary_Kredens Bardzo wspomnieniowo, ale jakże prawdziwie. Faktycznie nieco przegadane, ale nie na tyle, żeby bardzo raziło. Przynajmniej mnie. Pozdrawiam :)

@violetta Co prawda nie mam pojęcia co jest z tym kapaniem z powrotem, ale ogólnie spisałaś ładny, spokojny obrazek. Pozdrawiam :)