emwoo

@Nomada jeszcze tylko nadmienię, iż super jest obraz, który masz w tle. Taki Faun troszkę ;) lubię klimaty fantasy :)

@Gosława aaa, czyli zupełnie inaczej niż ja :) ja jednak "niet" :) buziaki dla Cię

oj ja też, kochana :) nie moje wibracje i częstotliwości ;) dlatego jak już wcześniej wspominałam pod Twoim wierszem, obrazy Beksińskiego to piekło ludzkiej duszy zamknięte w ramy. koszmar ....

@Nomada jeśli nie będą w stanie to po prostu umieść go powtórnie ;)

Eeee, właśnie - a co z tymi co to cały rok mają nadzieję? ?? Też się czuję pominięta haha ?

To może „cza” jaką surówę ze świeżych ogórków przygotować i od razu wena przyjdzie ;)

@OloBolo to teraz pozostaje Tobie dopisać „wiosenną nadzieję”, poeto z ogórkiem na oczach ?

Sam widzisz, chytrze cię wrzuciłam w kwantowe splątanie paradoksów ;)

jak nieumyślnie to już nie wyzwanie ;)

@error_erros takie, którego lepiej nie podejmować ?

ciekawie choć ja tam wolę gwiazdy pode mną, gwiazdy nade mną i gwiazdy we mnie ?? ?

@NataszaUlik „cza” wiedzieć jak się nie dać usidlić, drogie Panie ? po co to się tak spieszyć do tego „gorzko gorzko” ... ciekawa tematyka i ogólny zamysł, podoba „misie” ?

@error_erros „Erosie”, „sycko” co piszesz mi się podoba, ja nie wiem ? napisz w końcu coś „bee” cobym mogła „znielubić” ?

@Nomada kolejny świetny wiersz ❤️ „W ilu procentach przestajesz odczuwać?że Ty jakby ręką dotknięty Pablatoniesz w sześcianie” - mega, „psze Pana” ?

@NataszaUlik haha ?

@Koziorowska ?

Pani Koziorowska, no i znowu pięknie :)

Dzię-ku-je-my! ♥️♥️♥️

Potwierdzam ? dokładnie Grzesiu, nie powinny ?

?

super! :)

haha ;)

nigdy kochana, nigdy :) choć kilku podejmowało próby by mojego wewnętrznego "Kevina" "zostawić samego w domu" haha nikomu się nie udało jak dotąd ;) mój urwis przechytrzy każdego "złodzieja radości" :)))))) @Gosława a jak takie podejście do życia odmładza haha - operacja bez skalpela ;)

@Gosława hihi dziękuję "maleńka" ;) po prostu mój wewnętrzny "brzdąc" jest bardzo aktywny i ruchliwy ;)

W wulkanicznych pyłów krainie, w szafirowym aromacie ziół i mirry, złotoczerwony Feniks zamieszkuje. Ze strumienia życia utkany, z każdym objęciem księżyca popiołu skrzydłem srebrzystą nić nowiu wita. Aż tu razu pewnego, w drzewa szczelinie co to malachitowym runem utulone, człowieka spostrzega. Wonna żywica pociemniała ze zgrozy patrząc jak mężczyzna wpatruje się w siebie zamkniętymi dzikimi oczyma i widzi jak w letargicznej przestrzeni spoczywa dziecię martwe. Uśmiercony chłopiec w nim. Jeszcze nieupierzony. Niepochwycony w garść dróżek bocznych, dróżek ciemnych, a już pokryty kłującymi krzewami luli luli laj. Cóżeś uczynił?! Ciska w mężczyznę ptasich słów echo, przelatując przez całą wzdętość i pustkę co to na męskich barkach wibruje. I zapłonął Feniks kardamonu złotem, gniazdo rozniecając co to w twardym męskim sercu stosem zakrzewiło się. I migoce przestrzeń mitycznej pieśni uniesieniem: Na ołtarzu słońca, z kości i szpiku, odradza się w tobie pisklę, które uśmierciłeś. Wygładź ostre kontury dorosłości bo zbyt długo już oglądasz siebie poprzez gruby mur sceptyka. Powróć do niewinności o zapachu słodszym niż kwiat, bowiem ufność i otwartość dziecka to centrum wieczności! To serce, w którym wieje słońce i oczy w których świeci wiatr. W tej głębi właśnie zatacza kręgi morze i pluska się niebo, przepędzając całą gnuśność wszechświata. Jest to głębia nie lada. Zatem z martwych wstań, a nic już nigdy nie będzie w tobie pojedyncze i jednorazowe.