Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Konrad Koper

Użytkownicy
  • Postów

    7 439
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    3

Treść opublikowana przez Konrad Koper

  1. Idą Ziemio- Kształtni. Na twarzach mają błoto i zmieniają wygląd. Niewyraźnie, tajemniczo spoglądają. Zataczają się, z ich brzuchów burczy. Gdy widzę Ziemio- Kształtnych, przypominają mi się niektórzy ludzie.
  2. Konrad Koper

    Groteska

    @izabela799 Dobitniej !! Dzięki !!
  3. deformuje odbicie na wodzie.
  4. Konrad Koper

    Groteska

    @izabela799 Wierszokleci nie jest napuszone... Dzięki !!
  5. Konrad Koper

    Groteska

    Kosmonauta leci, komar leci… Czas leci – poeci.
  6. @JWFA Kryształy to pomysł fizyków. Symetria przestrzeni i czasu. Realne...
  7. @Marek.zak1 Proste i silne !!
  8. Głośno odmierza czas: tik-tak tik-tak – w takt instrumentów i nas.
  9. @Kwiat Mandarynki Dzięki !!
  10. Patrzymy w niebo i trzymamy się za ręce. Gwiazdy mrugają, doszukujemy się znaku. Nic wielkiego ! To turbulencja…
  11. Przemówią kryształy czasoprzestrzenne.
  12. W laboratorium – doniczce rośnie kwiat, rodzący układy scalone. Niestety owocem nie jest serce. Od dawna hodują czerwone ogórki. Mają one kształty miłosne.
  13. „ Cień” nie jest zbyteczny by działał zegar magiczny.
  14. Gdy upiłem się grami, Internetem, zobaczyłem na ekranie dwie myszy.
  15. @bronmus45 Jesteś mistrzem w swoim fachu !!
  16. Konrad Koper

    zawód w zwodzie

    @bronmus45 Odważny !! Inna twórczość niż moja... Brawo !
  17. Złamał bożą pieczęć. Dopisał słowo, które zawarł w piśmie. I postawił własny „stempel”.
  18. Gdy człowieka splącze całość, diabeł udaje miłość, a Bóg złość.
  19. Konrad Koper

    Krecik zaczyna

    A…- wrr… Więc : Y…
  20. @Marianna_ Swojski !!
  21. Zgubiła mnie woda. Gdybym określił ją…
  22. Rzecz nie rzecz. - Korzystam ze słownika.
  23. moc czy niemoc ?
  24. Dla każdego : słońce, las, mieszkanie, strumień, wodospad, jezioro, łąka, liany czy chrust…
  25. Konrad Koper

    Kwarki

    W młodości był energiczny, wesoły i zawsze zgłębiał istotę rzeczy. Kochał rośliny, zwierzęta. Wyciągał z rękawa żarty. W liceum zachwyciła go chemia, ściśle atomy. Z nich zbudowane są substancje. Bohater był już zamyślony. Na studiach pochłonął go świat kwarków. Stracił przyjemność płynącą z życia. Gdy przechodził przez park koło uczelni, myślał : staw, zwierzęta, kwiaty… są z atomów. Atomy z protonów i neutronów. W samym wnętrzu są kwarki. Wiele cząstek zawiera je. Bohater pracował na uczelni i twierdził : „ całe piękno świata zawiera się w kwarkach.” Otarł się o nagrodę Nobla. Kilka dni przed śmiercią napisał list do mnie. W nim streścił swoje życie. Pismo skończył konkluzją : „ niech żyje teoria kwarków.”
×
×
  • Dodaj nową pozycję...