karenka

Pięknie obrazujesz myśli,jest klimat i czar słów:)

Wzruszający,głęboki w swym przekazie a zarazem w pięknym stylu oddana treść utworu:)

dobrze jest na sobie polegać i razem przemierzając koleje życia.Pięknie opowiadasz,zwiężle i na temat,teraz już tylko patrzę na to dzieło jak na obrazek:)pozdrawiam

Jest pięknie,poetycznie i obrazowo:)pozdrawiam*

Oby te serca miłosne pragnienia się spełniły.Pięknie malujesz słowem,jest nastrój i stylem zachwycasz:)

Piękna ta obietnica,wiersz w niezwykły sposób działa na zmysły a całość ujmuje,szkoda,że nie ma punktacji,byłaby to najwyższa ocena,pozdrawiam*

Czasami trzeba przetrwać trudny czas,by móc się wznieść,z czasem energia powraca-bardzo stylowa miniaturka z przesłaniem:)

Bardzo obrazowy wiersz,metaforycznie jest super:)

Ciekawy wiersz,prawdziwy,są emocje,napięcia,trochę jakbym słyszała swego syna,też Jakub ma na imię,bardzo mi się podoba Twój styl pisania w twórczym duchu:)

dziękuję Justynko za Twoją refleksję przy wierszu,którą się podzieliłaś,pozdrawiam serdecznie:)

Ciekawy a zarazem trochę zabawny wiersz w swej formie,jednakże,kiedy się stanie na krawędzi życia i śmierci,na pewno nikomu nie do śmiechu*

myślę,że kiedyś po prostu każdy z nas dobije na drugi brzeg,ale na pewno warto tak jak piszesz płynąć przed siebie nie oglądając się wstecz:)

Piękny poetyczny wiersz,przemawiający do serca:)

Niezwykle artystyczne podejście do tematu,świetnie obrazujesz słowem:)

Czasami dobrze tak pomarzyć.Płynnie się czyta i przyjemnie:)

Wielcy tego świata mają złudzenia a ty mierzysz siły na zamiary chciwi na grosz nie przestają mnożyć życzeń a pochlebców wciąż przybywa tylko ten kto polubił swoje życie dziś śpi spokojnie

Świetna ta bajka z dozą humoru,ukłony dla pióra,pozdrawiam*

Zastanawiający,ujmuje w całości,pozdrawiam*

Świetny wiersz,pełen ciekawych odniesień -100% poezja,pozdrawiam*

Smak czystej poezji*))

Świetna miniaturka z nutką refleksji,pozdrawiam*

Myślę,że co do pisania,mógłbyś popracować nad całością,ponieważ forma w jakiej piszesz naprawdę wymaga ogłady i stylu. Ja osobiście też nie piszę najlepiej,bo wcale pisanie to nie jest prosta sztuka,zatem próbować warto i czytać komentarze,które mogą pomóc,ja tak robię,a co do Twojej sytuacji,myślę,że czas będzie najlepszą odpowiedzią,wiem,że na siłę nie można kogoś zatrzymać,skoro odeszła,to jest jej świadoma decyzja,którą trzeba uszanować,bo przecież każdy człowiek powinien szanować ludzkie wybory.Życzę wiary w miłość,tę najprawdziwszą,bo ona istnieje i kto cierpliwie czeka,to ją znajduje,pozdrawiam serdecznie*

Pałać miłością jak pochodnia, to po horyzont unieść spojrzenie, wędrować w mroku ciemną doliną, rozgrzewać chłodne serca płomieniem. I nie potrzeba nam silnych łokci i stóp żelaznych, by brnąć przez knieje, wystarczy powiew czuć jednostajny, poczuć we wnętrzu Boże natchnienie. I nie potrzeba nam zachwytu od luksusowych sprawców zdarzeń, nie warto nawet śnić w takim blasku, kochać się w jednym z takich marzeń. Mamonie duszę zaprzedać łatwo i łatwo w sidłach jest się zatrzasnąć, bywa, że płomień, który był żywy, nagle w natłoku pobladł i zgasnął. Czasami ślepcem jest się w ogrodzie, owoc dojrzewa i pachnie sadem, tak mimochodem nam nie po drodze podążać stale jednakim śladem. Tam na pustyni stale gorączka i każdy biega jak opętany, fatamorgana wzmaga euforię, nieustające wschodzą omamy. Tym, co ulegli pokusom czarta, dawno się ogień w sercu wypalił, głęboko wierząc w świata ułudę, to, co bezcenne w życiu, przegrali. Pałać miłością, być jak pochodnia, po za horyzont unieść spojrzenie, to takie proste, takie zwyczajne, sercem spoglądać, mieć to pragnienie.

Wiersz napisany z polotem,dobrze się czyta,bo lekkim piórem napisane.Ja tak sobie myślę,że mnisi nie są wcale wolni od pokus,tym bardziej od pychy.Czytałam kiedyś tekst jak pewien zakonnik wpadał w przekonanie,że kiedy tak wytrwale się modli jest już świętym i,że jest wyjątkowy itp: Trudno zatem jest sądzić,że ktoś ma w życiu łatwiej.Pozdrawiam*

Poskładane pamięcią obszyte tęsknotą najpiękniejsze chwile w piramidach myśli. Czułością są ogrzewane, aby nie zmieniły kształtu ani kolorytu. Zatrzymane w nadziei czasu slajdy z dzieciństwa na wyobrażeń szczytach w nich znajduję wszystko. Czasami tylko mgła przysłania niechcianą szarość aby nasycić pięknem zmysły. (wiersz po poprawce i sugestii Justyny)