Maria_M

Czyżby?

Już w każdym wersie jest po 10 sylab. Nie wiem jak to brzmi, myślę, że przynajmniej nie zgrzyta. Dziękuję za pomoc.

Nigdy nie liczę sylab, pisze na czuja i tak wychodzi.

Dziękuję, ładne.

Masz jakiś pomysł? Czuję i słyszę, na tą chwilę nie wiem jak poprawić.

Nim przyjdzie wiosna, nim zginą śniegi w wielkiej tęsknocie za złotą rosą, wyglądać będę w porannej zorzy, jak serca ludzi płoną miłością. Miłość do ludzi zwycięża wszystko, trzeba z nią pewnie kroczyć do przodu, w blasku księżyca budować domy na fundamencie braterskiej zgody. Jest ona skarbem wielkiej wartości nienawiść nigdy jej nie pokona, z miłością trzeba razem wędrować czule ją tuląc w swoich ramionach.

Gdybym była powsinogą i kalosze spore miała to bym całą Polskę wzdłuż i wszerz piechotą brała.

Gdybym była wierszokletą Rymem wszędzie bym sypała i już dzisiaj w wielkim świecie wśród artystów brylowała.

Podoba mi się ten chód i stwierdzenie " chodzę bez uwięzi"

Oczywiście. Nie możesz prowadzić niezdrowego trybu życia i tak już krzywo chodzisz. :) ps. Jestem pewna, że przyjmujesz ten dialog z dystansem.

Widzę, że nie jesteś zwolennikiem miłość platonicznej, ale jakbyś nie zadziałał- to można, nawet bez sensu, wtedy trzeba użyć wyobraźni. pozdrawiam wesoło

Jesteś w najgorszym wydaniu w.....ny, bez taktu. Panowie nie słyszeliście o miłości platonicznej? Czyli da się.

Aż się prosi czwarta zwrotka i przepis na szczęście podany. Chętnie bym skorzystała. Wiersz klarowny, lekki, podoba mi się. Pozdrawiam

Mam natłok myśli ale nie chcę kombinować. Nierozumiem, co chcesz przekazać. Gubię się. Haos, niepewność - to czuję po przeczytaniu. Pozdrawiam

Być może podobnie spostrzegamy problem współczesnej samotności. Mnie fascynuje stwierdzenie: samotny w tłumie, zachęcam Cię do przeczytania wiersza" Współczesne społeczeństwo" i dziękuję za komentarz. Cieszę się, że był taki a nie inny. Pozdrawiam.

Czytasz w moich myślach. W moich notatkach jest wielka litera w wyrazie Samotność. Tylko wiesz, komentarze są różne nawet na temat jednej sprawy, co głowa to inne widzenie, inny odbiór. Ale to jednak personifikacja więc powinna być wielka litera. Dziękuję. Pozdrawiam

Mają być atrybutem dialogu. One mają tylko wizualne znaczenie. Myślisz, że lepiej je usunąć? Czkam na radę. Dziękuję i pozdrawiam

-Gdzie idziesz? -Nie wiem -Czy masz dom? -Nie mam. -Ty płaczesz? -Nie -Na twarzy masz życia wiotkość, wiesz, pójdę z Tobą! -Po co? Lepiej zostań, jestem Samotność.

Realia upływu czasu, smutno mi się zrobiło po przeczytaniu ale wiersz bardzo ładny, przejrzysty, trafiający do serca. Dziękuję.

Gdybym miała głowę wielką i zielony pigment skóry to bym w kosmos poleciała szukać ozonowej dziury.

Miałam kiedyś psa szczekacza co się wściekał nie na pudy więc zrobiłam z nim porządek i zagnałam do psiej budy. Byłam, czytałam, odpisuję. Spokojnej nocy.

SOBIE ułóż receptę na nudę i na ubzdurałki z pchłami aby nie ogłuchnąć i nie zaniewidzieć tego, co jeszcze przed nami. Pozdrawiam

No właśnie, ten wiersz jest dla mnie receptą na sposób podchodzenia do życia: z rezerwą, na luzie, bo nawet przy kilku minusach można skończyć na plusach i odwrotnie. Podoba mi się.

Dlaczego kości, może woda, która sama kształtuje swoje koryto? Poza tym lubię teksty, nad którymi trzeba pomyśleć. A Twój taki jest. Pozdrawiam