Maria_M

Najbardziej podoba mi się tytuł : Kolorystyka zimy

Raczej nie czepiam się detali, i literówki też pomijam, dla mnie jest ważny przekaz fali, który z Twojego wiersza płynie. Pogodny, płynny, rytm zachowany, podoba mi się, że hej!

W porządku. Na to czkałam tzw. jak to nazywasz upierdliwość. Mam plan podzielić na zwrotki. Kryształową- dobre, podoba mi się. Nie usłana tu różami- w znaczeniu czasownika. Nieusłana jest różami.-- jest/ czasownik, nieusłana/ przymiotnik. OK. chowam skrycie i otwarcie/ ta sprzeczność jest zamierzona. Niektóre uczucia ukrywamy, a o niektórych potrafimy rozmawiać, dzielić się nimi. Pozdrawiam.

Znowu zima zawitała, znamię życia niebu dała: kwiaty białe, gwiazdy srebrne, wiatry, zaspy, kra na rzece, szron na włosach, śnieg na dłoniach. Iskry mrozu ponad głową tworzą tęczę kryształową w kolorycie szarej bieli. Idę zimą przez zamiecie duszy złudzeń i wyrzeczeń. Moje serce nieokryte zimny powiew dotknął czule. Śnieg wciąż ściele pod nogami życie szare, drogę krętą, nieusłaną tu różami. Smutno jest mi, chłód mnie owiał. Wszystkie troski i rozpacze chowam skrycie i uparcie. Na lwie paszcze srogiej zimy los me życie rzucił nagle, niespodzianie. Już nie powiem, że jest wiosna, tulę twarz w zgryzoty rozpacz, ręce marzną mi na mrozie kiedy idę tuż za Tobą w korowodzie. Jest mi zimno, łzy zamarzły i nie płyną. Styczeń 2009r.

Dobre. Dziękuję za wizytę.

Niektórzy nawet kochają po pijaku, nie tylko widzą cóż na to poradzić? Miło, że czytałaś.

Myśl ta sama a układ zupełnie inny. Zaskoczyłaś mnie Alicjo. Teraz jak zmienię to będzie Twoje.

Masz dobre odczucie. Wiersz ma bawić, rozśmieszyć. Może skromnie. Pozdrawiam i dziękuję za przeczytanie.

To była zwykła literówka.

Chcę powiedzieć, że nam się wcale nie wydaje, świat pędzi do przodu, czasami nie możemy nadążyć i się gubimy ale nie poddajemy. To tylko myśli jesienne. Natłok. Bardzo mi miło, że czytasz, wiesz mam taką przypadłość, że najpierw piszę, później się zastanawiam. Muszę to zmienić. Miłego dnia

Przyszła do mnie niespodzianie, tuż nad ranem, w samą porę, zapachniała mi amorem, więc przypuszczam, że to Miłość. Delikatnie drzwi otwieram i zapraszam by usiadła. Siada, patrzy podejrzliwie i przenika ciągle wzrokiem, marszczy ze zdziwienia brwi i spokojnym głosem stwierdza, że przeprasza, ale pomyliła drzwi.

Sucha jesień i październik sypie liście z drzew, a my ciągle zaganiani, zatrudzeni, chcemy życie własne nieść. I w przezroczach nasze myśli błądzą tak, jakby cały świat do przodu pędem rwał. I ten czas, zwykły czas co przychodzi i odchodzi- mija nas! Już nie wiemy dokąd, dążyć, dokąd kroczyć? Czy ten czas nas zauroczył? Czy to tylko ten październik szelest suchych liści zwiewny i ta złota polska jesień tak znużyła sennie nas? A my jednak zabłąkani w cieniu mgły wciąż szukamy, wciąż dążymy i kroczymy pełnym tchem nikczemnej winy i całymi wręcz siłami chcemy zdobyć świat nieznany, chcemy się w obłoki wzbić.

Bardzo dziękuję, skorzystałam z sugestii.

Nieoczekiwaność w myśli powiedziawszy konieczność szerzenia nieprzemyślanych miara par im jutlandzki powiew cisze kolyszę z niepisanowości metaforyzm zanika i foro przenika niepewność unika zderzenia z kotem " a, to kaja? ty, popytaj, a kota"

Mam 2 labradory. Miłe, inteligentne, przyjazne. Spokojnej nocy.

Spadł mi kamień z serca.

Napewno znajdziesz. Wierzę w Ciebie. Nara

W takim razie przepraszam.

Podzielam Twoje zdanie ale lepsze to niż nic, tzw. zastępnik

Nie wszystko. Czasy się zmieniły. Ludzie też

Nikt Cię łopatą nie przepędzi, raczej dzieżą w łeb dostaniesz, wtedy będziesz jeszcze częściej wnikać w tekstów poprawianie. Czego sobie i Tobie życzę. Jestem pewna, że masz poczucie humoru. Pozdrawiam. I nie ma tu złośliwości.

Ale mieli nogi, co stali i ręce co się dotykali, w takim razie stwierdzenie: kochanie bez łóżka i rozbierania, nie ma sensu dalszego dociekania.

Decyzję podejmę w niedalekiej przyszłości. Może też coś sama wymyślę. Jesteście Wspaniali. Pozdrawiam

9 sylab, ma być 10 a dzierżyć- kojarzy mi się z dzieżą. Ale i tak dziękuję za pomoc.