Maria_M

OK

Wcągnął mnie opis, a puenta jest świetna!

OK

horyzont zdarzeń, marzeń witraże prześwietlę szkiełkiem, farbą pomażę w górę uniosę nad łuki brwi nad czoło dumne, chmurne kwiaty piwonii i wiśni wyżej nie zdołam w spiekocie wołam słońce przewierca baldachim nieba promieniem struga myśl jedna, druga a może trzecia przyświeca świeca upala włosy przed strachem burzy gromnica tchórzy horyzont zdarzeń, lepkich skojarzeń między źrenicą, skronią, rzęsami naturofikcji obraz przesłany ograniczniki, klamry i bramy masy perłowej lub szklisto - szklanej w wiązce strumieni soczewek, skupisk natura, fikcja ? w tętnicy ucisk 10.05.2018r.

To tylko żart, wybacz, nie chciałam aby zbladła i opadła.

Bardzo dziękuję, jestem wdzięczna, tym bardziej, że nie na temat.

@le_mal ze względu, że masz awatar proboszcza Kozioła, to żeby Ci nie było smutno Spotkałam dziś Jędrka, jak znad morza wrócił, z proboszczem Koziołem się zażarcie kłócił, więc pytam: po co, na co ci ta chryja? Jeszcze nie odeszłam, a on dostał w ryja. Ps. Myślę, że autor wiersza Dwie jesienie, wybaczy?

Dziękuję Wiesławie za czytanie.

Nie dopisałam, że bardzo podobasię !

Wróciłam do wiersza po paru miesiącach, zmieniłam układ, wydaje mi się, że jest lepiej.

Czytałam z zaciekawieniem, pewna że jesień złączy i nie rozedrze, a u Ciebie jesień dwojaka. Szkoda. Pozdrawiam

O, to tak jak mnie, w zależności od pozycji słońca, cień zmieniał długość postaci. Dziękuję za zrozumienie, pozdrawiam :))

Na pierwszy rzut oka, może tak się wydawać, ale to tylko zwykły ludzki cień. pozdrawiam :))

@Daniel Kordel dziękuję

Dobre pytanie :))))) Staram się. Doskonale rozumiem, jesteś jak powietrze, zmnienne ale konieczne. Pozdrawiam w chmurach:)

A to jest moja Dafii, jak robiłam zdjęcie, była śpiąca, ale ma duże zielone oczy :))))

Fajna puenta.

Może i ciekawe, ale nie znam alfabetu morsa, kodu morskiego flagami ani kodu kolejarzy, też coś podobnego mają. Przykro, przejdę na inny Twój wiersz. Pozdrawiam :)

Bardzo mi się podoba przekaz i forma. Na takie tematy warto pisać. pozdrawiam :)

- Dokąd idziesz? - Tam, gdzie ty. - Gdzie byłeś? - Tam, gdzie ty. - Powiedz mi panie mój, czy tak zawsze blisko tu? - Jestem tam, gdzie jesteś ty. - Ależ panie ...... - Stój ! Nie pytaj! Jestem z tobą, no i kwita.

To się cieszę :) Dziękuję.

Dziękuję :))

Ponieważ tekst jest pomysłem szesnastolatki i po latach czyli 5 maja 2018r. znalazłam zeszyt z zapiskami, przeredagowałam i wrzuciłam tutaj. Nie spodziewałam się pozytywnego odbioru. Dlategoż to :))

Dziękuję za wizytę i czytanie, pozdrawiam :)

Myślę, że nie tylko kobietom, każdy, bez względu na wiek ma w życiu chwile chaotyzmu, niezdecydowania, kiedy emocje przeważają nad rozumem. Bardzo dziękuję :))