Człowiek…
dziwną jest istotą
Niby chciwą, niby srogą
Ale piękną,,, tajemniczą
Niszczy wszystko dookoła…
by na nowo stworzyć własne
Niby duszę spopieloną
czarną smołą zabarwioną
Iskra kryje się gdzieś w głębi…
Piękno, sztuka i tworzenia chęci
Lecz pragnienie wciąż pomnika
wnet przysłania dobra piękno
I zostaje pusta postać
aureolą obtoczona