Znajdź zawartość

Myśl - głosili od wieków. Myśleć, znaczy rozumieć. Myśleć, znaczy być obecnym. Kim jest człowiek obojętny - ten, który patrzy i nie widzi? Gdzie jego zrozumienie? Gdzie emocje i obecność? Kim jest człowiek bez emocji? Pustą duszą bez światła, które zgasło? Czy iskrą, która nigdy nie zapłonie? Dlaczego stajemy się apatyczni wobec świata? Gdzie nasze serca, które biły dla innych? Gdzie dobro, które mieliśmy nieść ze sobą? Czy ucieka na zawsze? Oczyma zapatrzeni w siebie, widzimy tylko to, co przed nami. Nie patrzymy na bok, aby się rozejrzeć. A może warto się zatrzymać? Choć na chwilę spojrzeć wokół siebie, Zobaczyć, że nasze życie i problemy dla innych są jedynie marzeniem. Może warto spojrzeć w oczy bliźniemu - w oczy, z których radość i smutek wypływają bez słów, gdy serce nie potrafi już milczeć. W oczy, które nie proszą o słowa, lecz o obecność. Każdy niesie swoją historię - pełną wzlotów i upadków. Każda historia ma swój ciężar. Każda historia wymaga odwagi, by ją nieść. Każda prosi tylko o zrozumienie. Czy tym razem potrafimy dostrzec drugiego człowieka, spojrzeć w jego oczy, zobaczyć serce i historię, którą nosi? I wtedy, w tym spojrzeniu, każda historia staje się widoczna, każde serce bije razem, i świat, choć pełen cieni, rozświetla się blaskiem zrozumienia.

kiedy się kruszę jak bochen chleba i każda myśl niestabilna kochaj mnie mocno jak raz sie kocha taka potrzeba ma pilna kiedy osuwam się życiem zmęczona i pragnę w dym się przemienić kochaj mnie jeszcze i tą miłością zechciej mnie w ogień zamienić a kiedy znowu nie wiem co mówić i drżą mi dłonie bez sensu kochaj mnie znowu i ulgę przynieś memu spłoszonemu sercu no i gdy słowa płyną strumieniem I bywa łzy niepojęte tylko mnie kochaj a to co smutne zamienisz znów w uśmiechnięte i kiedy siedzę samotnie z kubkiem i sączę kawę zbyt słodką to ty nic nie rób ale mnie kochaj bym była miłości cząstką bo ja w tym wszystkim kochaniem jestem czyżbyś zapomniał niechcący tak mi mówiłeś tak zapewniałeś gdzie więc nasz świat jest płonący wiem wiem moj miły wszystko przemija nawet miłości prawdziwe lecz ty masz moce żeby przemienić bajkę złą w życie szczęśliwe

Nie powtarzaj mnie w pamieci, jak obrzydły wierszyk, nudny. Już się z tobą nie rymuję, jestem szczera, ty obłudny. Nie patrz na mnie jak w gazetę, której treści są ci męką. Już od dawna nic nie mówię, a tyś moją jest udręką. Nie myśl o mnie jak o kurtce, co przed wieki się znudziła. Tyle ciepła dać bym chciała ale jestem ci niemiła. Nie mów o mnie jak o meczu, co przegrany, nic nie warty. Przecież jestem wyższa liga chociaż ty rozdajesz karty. I nie wracaj mi do serca, nie ma doń już drogi, przejścia. Wszystkie ścieżki zaorałeś tym, że kochać mnie przesłaleś.

Tłukliśmy pięściami o stół Własnego ego Rozstrzaskując się na kawałki Twoje krawędzie były zbyt gładkie Nie dało się tobą Poderżnąć sobie gardła