Znajdź zawartość

Na ścianie zawieszono nowe płótno Błyszcząca ramka Kusząca wystawa Trudno je przeoczyć Los obdarzył Ciebie tą łaską Stoisz przed nim Podziwiasz Nie przechodzisz obojętnie Dopiero odsłonięte, młodziutkie dzieło Przysuwasz się Jest cudowne Piękniejsze im bliżej jesteś Ono nie zna jeszcze świata Nie wie jak interpretować spojrzenia widzów A Ty podchodzisz Krok po kroku Rozbierasz obraz z każdego detalu Zamknięty w ramie nie ma dokąd uciec przed oczami przechodniów, przed każdą ich oceną A Ty, obcy dla dzieła czujesz się jego Panem Pierwszym widzem Jesteś jego modelem obserwatora Dlaczego więc wyciągasz rękę? Wodzisz palcami po jego pięknie Płótno chce krzyczeć: "Nie można tak!" Przynajmniej tak mu się wydawało A Ty nie widzisz śladów jakie zostawiasz Twoje dłonie są brudne A obraz został nimi zanieczyszczony Poznałeś go tak jak zechciałeś i zadowolony odchodzisz do kolejnej sali Jednak obraz już na zawsze będzie pamiętał, że nikogo nie obchodzi tabliczka z jego imieniem zawieszona obok niego Taki szczegół a jednak z nią stanowi całość: "Niewinność, nie dotykać!"

Życia cel, osobiście utożsamiam z doświadczeniem miłości, piękna i wrażliwosci, gdyż ludzkość zmieniłaby się już dawno w bezduszne, bogate skały bez tych wartości. Ludzie, zanim bogactwa poznają- kochają, bo innej-złej drogi jeszcze nie znają. Infantylna wrażliwość, zakopana w środku dorosłej duszy, jeszcze działa i pozwala uniknąć emocjonalnej suszy. Gest, nawet śmiesznie nieduży: uratowanie kogoś od wejścia do kałuży, przelotne uznanie, w postaci uśmiechu, śmianie się z ukochanym, do straty oddechu. To właśnie te małe rzeczy, udowadniają, wartość człowieka bez względu na to ile miesięcznie na wygody wydają. Nieszczęśliwi są ci, którzy pustkę w sobie mają, myślą, że glupi są kiedy coś od siebie dają. Materializm, człowieczeństwo w zapomnienia czeluści powoli spycha, to, co przez niego powstaje, to jedynie nienawiść i pycha. Bo najgorsza człowieka żądza, to żądza tej przedziwnie ważnej karteczki-pieniądza.

W symfonii nam było spać, pianino stoi tam martwe. Kładłem pod poduchę zęba, papierem się ścielił blat. Świt z pobudką ciepła twarzy. Blade dłonie koją złość. Żołnierzyki sobie kradłem, od tak, po prostu, bo... Każdy promyk grzech uświęcał, jeden uśmiech był pokutą. Skrzynki pełne złotych marchwi, Kwiatki sadziłem przed ścianą. W drzewie była taka dziura, gałąź odchylić i jest, w środku pusto, pierwsze usta zapoznane. Sad, schronisko, domki z drewna, tafla wzburzona od chęci, jeziorem zasypialiśmy, w symfonii nam było spać.