le_mal

wędrujące kolorowe fale-jest to cały nierozerwalny zwrot(chem.),nasze zachowania podobne są do zachowań reagujących cząsteczek.Rozcieńczając roztwór na końcu jest kolor błekitny-tu: poranek.

wieczorem zakładam ci bielmo-tzn.przed nocą traci wzrok z powodu obecności kobiety.Ufa ślepo w to co ma się wydarzyć między nimi. Nie chodzi o zrobienie krzywdy.

Dużo lepiej.:)

Adasiu,''oaza beznadziejności''-dla mnie trochę przegadane.

Chyba je wysiedzę:)

Do licha bękart to też dziecko,nie wygonisz i obcym nie oddasz.Przytul:)

Tytuł trafił we mnie,ha,dostałam dzisiaj w prezencie piękne strusie jajo i nie wiem co z nim zrobić. do wiersza powrócę.

To jest roboczy tytuł,a o wierszysku ..?

Sosna ma rację, coś mi tu chlapało,a to właśnie to. Pozdrówka Ewciu:)

Ja zdecydowanie stawiam na końcu znak zapytania. I teraz już jest dobrze:) pozdrawiam Stefanie.

Ja myśle,że 'pępek' ma swoje znaczenie i powinien zostać.

wieczorem zakładam ci bielmo nie musisz oglądać gwiazd odkładasz analizę myśli stąpasz po krawedzi instynktów i skaczesz rozgrzaną głową w dół strząsając nocne barwy łykasz wędrującą ciepłą ciszę rozcieńczając do błękitu nie ufaj porankom

Tyle szczał,że ja chyba też jedną dostałam:)))))))

Bezet ma już dosyć.:))))))) Tak, mam już dosyć. I ciągle mi mało ;D Dobry unik:)

Ja również popieram Antoniego.

a ja: nawet przeciw! :D Bezet ma już dosyć.:)))))))

Stasiu,dzięki za zaproszenie,ale chyba poczekamy na lepsze dni. Całuski:)))))))))

Po pierwszym przeczytaniu wydaje się figlarny wiersz. Ale widzę tu zaborcze uczucia.Peel nie daje czasu do namysłu, albo -albo.Ciekawy sposób wyrażania uczuć. Pozdrawiam serdecznie:)

Ewo ja skreśliłabym ''ciszę''. Lepsze jest niedopowiedzenie niż przegadanie. Zgadzam się z Jackiem. pozdrawiam serdecznie:)

Jestem ZA!

Ludzie! Będziemy świętować:)

Stasiu, przeczytałam bardzo uważnie i wiem ,że tak jest napewno. Wielkie jest przywiązanie do przyrody i nie tylko. Pozdrawiam to piękne jezioro i lipę. Pozdrawiam również Ciebie z podziękowaniem za wszystkie dobre słowa.

Leszku ,są jeszcze na Ziemii lasy z kobiercami.Ale boleję nad małymi robaczkami, które giną bez sensu.Na szczęście nie wszyscy patrzą na to obojętnie.Myślę ,że ten wiersz też o miłości. Pozdrawiam serdecznie.

Ja wędruje razem z Tobą pomiędzy kolumnami i gzymsami, po szklistych twarzach(bardzo wyraziście), i witraże,do kopuły- wprowadza w nastrój wędrówki po chłodnej kruchcie.

Ucieszyłeś mnie:)))))))