bazyl_prost

tak łatwiej wchłonę się w pustkę niczego znajdę siebie całego odnajdę ciało dla tego co dla ciebie ważne

baby różnie w wierszach wychodzą faszystki znerwicowane te lekkie poukładane te zwykłe jak zwykle sponiewierane

nie wiem czy polka baby takie same tylko różnie w wierszach wypadają

ona musi mieć dużo rąk bo jeszcze trzyma dziecko

co cię tak wymęczyło że nic nie chcesz a może chcesz po prostu

mroczny intelektualizm a tyle piękna jak nie ma elektrycznego jadu twórczość

na mnie nie robi to takiego wrażenia mącisz państwo ducha jak Alicja a o Jezusie to nie wiem nigdy mi nie pasował do krzyża

mgławice nieba odgarniam kto uciekł a kto nie zgrzyty dyskonkluzji nici rozumienia depresja przytłoczenie intelektu brzmienie władcy much

dwa ostatnie wersy rozmywają sens spójny

daleko czy blisko dążę dążymy do wiemy czego spacery i ptaszki chichoty igraszki błogie nerwy toną złości kochamy bez litości chwilowe nieciągłości a ryby mają ości mówisz daleko umieram mam mdłości miłości nam litości daleko zawiłości kwiat wzrośnie motyl minie ktoś kochał się w dziewczynie stara lutnia zagra pink, pink dziewczyna ładna

zbyt mechaniczne a moje rozwlekłe dodam że ta pani pisze o przędzeniu losu

balanse też ? może przestałaś rosnąć ale jeszcze trochę się rośnie, tak do dwudziestu kilku

anioły to nie fajtłapy

kalejdoskop uczuć staranne mozaiki shake truskawkowy nie winogron majki

to raczej trupiość

zwierz zwija się od bólu ukąsi lub ucieknie

wy to z mrozem nie umicie

przędą małe szydełka ściegi , oczka a pani pisze na maszynie pani pisze na maszynie księga twierdzeń węzły losu i szydełka

wodogrzmoty mickiewicza zielony gaj drobna trawka

suchar dnia

na stetoskopie młotkiem i akompaniuje cat gutem

szlam rowów opłukał się górski potok

zbieram psie kupy taką już mam oby czysto

marcowy śnieg ciężki i mokry już widać zieleń

już odlatują