Michał Pawica

To nie kraj dla starców. Wokół, młodzi w pląsach, Ponad mną ptaków słodkie trele — Ta odchodząca pieśń — a wśród ich harców Wody kipią od łososi i makreli: Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli, Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły. W zmysłowym tańcu zgubiło bez reszty Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości. II Starzec nic nie może: jest jak w łachmanach Na wróble strach, lecz dusza uparta W śpiew i w tan, tym bardziej uradowana Im bardziej wytarta jej doczesna szata To szkoła śpiewu z najbardziej poszukiwanych - Zachwyt nad dziełami myśli splendoru; Więc przemierzyłem morza, oceany Aż do Bizancji najświętszego dworu III O mędrcy niosący wieczny boski ogień Jakby ścian złocistemi arabeskami w wieczny wir zanurzeni - wręczcie mi ów olimpijski płomień I bądźcie mej duszy śpiewu mistrzami Wypalcie me serce do cna - z pożądliwości chore I w zwierzęciu więzione konającym Nie wie, czym jest; i mnie skoro prowadźcie ku arcydziełom wieczności. IV Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę Cielesnego kształtu żadnego z natury tworów, - tylko ten, który wykuł z emalii wybornej I szlachetnego kruszcu złotnik nadworny Co ma cesarza strzec ode snu Lub z gałęzi złotej Bizancjum panom piać hymny O czasach przeszłych, mijających, przyszłych

Irlandzki lotnik czeka na śmierć William Butler Yeats Wiem, że napotka mnie mój los Gdzieś wśród obłoków tych na niebie; Walczę, aby napełnić trzos, Nie z miru do tych, których strzegę, Mój kraj to Kiltartański Krzyż Moi krajanie — zwykli Kiltartanie Zwycięstwo nie poprawi doli ich Ni nie da Celtom zmartwychwstania. Nie obowiązek kazał iść mi w bój, Ni górne mowy, ni entuzjazm tłumów — Cichy rozkoszy impuls — to cel mój; Porwał mnie w ten obłoków tumult. Zważyłem każde słowo, każdą myśl: Przeszłe westchnienia, każdą rzecz — Lekce ważyły — i to, co ma przyjść — Na szali, gdzie życie to, i śmierć.