Poet Ka

@_M_arianna_W... Dzięki 🌻

@_M_arianna_W... Super🌻

@Grahamoza dzięki 🌻

@wiedźma tak:)

@wiedźma piszesz świetnie i z odpowiednią metaforą, ale dziękuję serdecznie ❤️

@Migrena dziękuję 🌹

@Migrena nigdy nie pisałam:) dziękuję 💖

@wiedźma @Migrena dziękuję 🌹

@Kwiatuszek stworzenie świata alternatywnego to już wyższa szkoła jazdy, gratuluję

Ogień zadecydował Urodziłam się na wsi sąsiadującej z dobrami Krasińskich. Choć moi przodkowie mieli tak samo piękną genealogię, nie byli aż tak światowi. Tam paryże, tiurniury, mitenki, opery, tartinki i paszteciki oraz niełatwa tożsamość polityczna, tu kościółek, wota, pielenie w rękawiczkach. Kultura? Mamusia Helena czytała nam modulowanym głosem Trylogię oraz książki Mniszkówny. No i ten kawałek czerwonego baldachimu nad głową... Miałam rodzonych brata i siostrę oraz przyrodnią – Wacię. Reginka i Janinka zmarły w dzieciństwie. Mieszkaliśmy w całkiem sporym dworku, w którym mieściła się jeszcze szkoła oraz pokoje wynajmowane przez pobożnego Żyda. Mój tatuś zarobił pieniądze w Stanach Zjednoczonych po pierwszej wojnie światowej. Pracował w Pittsburgu. Wrócił z gotówką, tylko że nieubezpieczony. Kiedy straciliśmy nasz dom przez szalonego podpalacza, rodzina już tak chętnie nie przyjeżdżała. Wolanty, frykasy, przyjęcia i tańce skończyły się nagle, jak za dotknięciem różdżki złej wróżki. Dworek rozpłynął się w marzeniach i tęsknocie. Po raz drugi ogień zaingerował w moje życie, kiedy hitlerowcy rozstrzelali mojego narzeczonego, Janka – żołnierza Armii Krajowej. To był dla mnie ogromny cios. A po raz trzeci... to już była inna historia. Otóż po wojnie Wacka uciekła do Warszawy, bo chciała zostać artystką cyrkową. Tatuś uważał, że zejdzie tam na „złą drogę”, więc opuściła dom potajemnie. Z cyrku nic nie wyszło, ale w Warszawie poznała swojego męża. Mieli fabrykę wiatraczków. Kiedy ich odwiedziłam, byłam bardzo zadowolona. Nabrałam tam „ogłady”. Od tamtej pory, co jakiś czas przyjeżdżałam na wieś i wtedy mówiono o mnie: „ta warszawianka z wysokim czołem”. Bawiło mnie to. Któregoś dnia zaprószył się jednak ogień z pieca i cała fabryczka spłonęła. Ratując dom, gasiłam ogień gołymi rękami. Znalazłam się w szpitalu w stanie krytycznym. Lekarze chcieli amputować mi rękę. Moja siostra nie podpisała zgody i zaryzykowała. Po operacji miałam rysy na urodzie. A na udzie, po przeszczepie, nosiłam pamiątkowy napis: „Loth”. To nazwisko wybitnego chirurga, który uratował mi życie i kończynę. Na wsi mówiono złośliwie: „Klara staniała”. Może i staniała, ale męża dostała dobrego. Powiedział mi wtedy: „teraz to już moja ręka”.

@Migrena dzięki ❤️

@Berenika97 dziękuję ❤️

@Ajar41 serdeczne podziękowania 💖

@Kwiatuszek dziękuję 🌹

@Berenika97 dziękuję ❤️

@Wiechu J. K. Dziękuję 💖

@Wiechu J. K. dzięki serdeczne 🌹

@andrew @Wiechu J. K. @Simon Tracy dzięki serdeczne 💋

@Leszczym też

@Leszczym dzięki 💋

@Leszczym bardzo dziękuję 🌹

@Migrena Tekst jest intrygujący i wciągający- do ostatniego słowa. Nie dłuży się i nie nuży mnie. A o to przecież chodzi!

Zygzak i bakteria to się nie mieści we mnie, ani wokół mnie nie rozlega, żebym potrzebowała definicji bardziej niż wrażenia celu przekazu w poezji konsekwentnie, żebym potrzebowała dookreślać lub dekonstruować formę poprzez opis struktury konsystencji, dyfuzji i cięcia oraz uderzenia. Metafora taka istnieje i ma się dobrze na górnej półce z szansą na Nobla. Lecz – we mnie, za mną, przed mną – to się nie mieści, choć też na styku słów występuje.

@piąteprzezdziesiąte dzięki serdeczne 💋

@Posem dzięki serdeczne 💋