Poet Ka

@widelec tak, widmo wojny uderza w każdego z nas osobiście i nie tylko degeneruje nasze wnętrze, ale staje się dla każdego z nas realnym zagrożeniem. Jesteśmy w wojnę uwikłani i ponosimy jej konsekwencje.

@hollow man modliszka nie ma do czynienia z entomologiem, tylko z maskującą się potencjalną ofiarą. "To nie tak, jak myślisz, źle to odbierasz...", takich słów używa się w rozmowie, żeby zdezorientować "atakowanego". Oglądanie w powiększeniu, służy ukazaniu spraw ludzkich. Bezradność, konieczność maskowania się, bycie na celowniku, w nieustannym poczuciu zagrożenia, że się jest ocenianym i ta ocena służy selekcji, to znak czasów.

@Mitylene sama subtelność

@Leroge wstrząsające

Najwięcej powiedzą inni czy przynudzamy, czy też nie:)

@Bożena De-Tre nie pierwszy raz odnosisz się do kwestii estetyki, bardzo to Norwidowskie.

@leszek piotr laskowski urokliwy, ożywia tradycje polskiej poezji, ciągle jeszcze chce się to czytać...

Jak zwykle, urokliwy, sugestywny, wzruszający.

Czyli mamy tu sacrum i profanum. Ten kod kulturowy jest niezwykle twórczy, aktualny, daje możliwość nieustannej reinterpretacji.

@Proszalny @Proszalny Ness to słowo klucz, oznacza tajemnicę, piękno poetyckiego słowa (bo szemrze i mieni się) i wreszcie zagadkę i grozę- młodzieńczą pogoń za przygodą, nastrojowość (Loch Ness).

@Waldemar_Talar_Talar to trik poetycki, wyobrażam sobie, jak matka sprawdza, czy napój dla dziecka ma odpowiednią temperaturę (krople mleka skapują na rękę- polewa sobie), a zaraz potem widzę butelkę alkoholu: "polewa sobie". Wymowne. A gdyby ograniczyć do pierwszego obrazu, to jest i nawiązanie do sztuki sakralnej.

@Berenika97 dobry koncept i precyzja, morał...w punkt!

@Lenore Grey jak z romantycznej powieści poetyckiej...

@Nata_Kruk I pierwsze, i drugie. Chociaż nie znaczy ty wcale, że zgadzam się z ostatnim wersem:)

@Nata_Kruk balansujesz po mistrzowsku między tradycją a nowoczesnością. W spokojny, cichy organiczny świat, wniknął echoszelest, który oznaczać może niepokojącą ingerencję technologii.

@Berenika97 żyjemy na skraju załamania, bo gwałcona jest nasza prywatność, a uczucia są oglądane przed szybkę monitora; przez to traumy przeżywamy w sposób zwielokrotniony, udramatyzowany, a inni to odbierają z lekkim niedowierzaniem, bo to przecież film

@Marek.zak1 dostęp do kultury towarzystwo miało zapewniony:

Maj, 1897, W Saskim Ogrodzie Na starej fotografii Olchy, topole, ławki, W domyśle brąz i zieleń. Więzy, jesiony, ludzie, Maj przydaje lekkości. Na starej fotografii Bo to czas wypoczynku, Panie, panowie, dzieci. Siedzą, stoją i leżą, Widać na twarzach radość. Matki z dziećmi na krzesłach Panowie sypią żartem, Panny biegają w lesie. Wachlarze, koki, wąsy, Echo ich głosy niesie. Na starej fotografii Panowie dyskutują, Student leży na trawie. Panie się uśmiechają, Wszyscy młodzi i piękni. Na starej fotografii Słońce przyświeca ludziom, Panna się chowa w drzewach. Ktoś utrwalił na wieki, Ten obraz tak wymowny. Do czasu najbliższej pożogi.

@Łukasz Jurczyk Łukasz, wyśmienite, jest wyobraźnia, piękna polszczyzna, rozmach. Ożywiasz kulturę antyczną. Strawa dla duszy.

@Marek.zak1 że intymne wasze sprawy upubliczni dla zabawy:)

@huzarc , przyjmuję te słowa z pokorą. Tak, czuję się spadkobierczynią postmodernistów. Ostatnie Twoje zdanie (od "pomnikiem" do "od końca") współgra ze słowami "Bo czy można napisać coś, co nie zostało napisane? Przeżyć to, co nie było przeżyte? Pomyśleć myśl jeszcze niepomyślaną?".

@Berenika97 dwa pierwsze dystychy łudzą czytelnika, bo to, co wynika z pierwszego i trzeciego, po odrzuceniu negacji, wydaje się być prawdziwe, czyli że noc ucieka, a światłość zmienia świat. Z kolei poetyckie określenia wydają się mamić czytelnika swoim urokiem ulotnych skojarzeń. Po głębszym zastanowieniu, dochodzi się jednak do wniosku, że jest odwrotnie. Czyli, że poezja tłumaczy nam rzeczywistość i przywraca wszystkiemu sens. "Klik" i zmienia się postrzeganie. Metafora okazuje się konstatacją, a konstatacją metaforą. Czary chyba. Ciekawie więc redefiniujesz światłość i ciemność, percepcję, mało tego, pokazujesz wszystko "na chwilę przed". I nawiązujesz do artystycznych technik tworzenia. Zbliża cię to do Andrzeja Sosnowskiego, który świtanie, światło postrzega wręcz materialnie, namacalnie. Fragmenty "noc się wyczerpuje", "czekam na pierwszą plamę koloru" jakby potwierdzają, że ta ciemność i jasność materializują się. Dodam, że jesteś w tym uczestniczeniu "na chwilę przed", nie tylko obserwatorką, ale i demiurgiem. Widzisz przecież świat zanim powstało słowo.

O czytaniu Muszą się uleżeć książki, wypuścić gałązki, porosnąć kotkami, Eliotowską krasą i różnorodnością, Proustowskim niuansem i smakowitością. Nie ilość i nie czas stanowi, tylko głębia olśnień – bliskość między czytelnikiem a interlokutorem. Temat, rozmach, klimat. Powroty bez końca w ten i tamten świat. Srebrzystość chwinowska, migawka wiecznie mnie zaskakująca. Metaksa to czy nie metaksa? Linearna i symultaniczna – wieczne powroty. Bo czy można napisać coś, co nie zostało napisane? Przeżyć to, co nie było przeżyte? Pomyśleć myśl jeszcze niepomyślaną? Czy można przeczytać coś, co już nie zostało przeczytane?

@Waldemar_Talar_Talar szczery, świeży, wdzięczny, efemeryczny (ale i sugestywny)

@Mel666 w punkt.