LessLove

Szlachetny temat i precyzyjna budowa fabuły oraz rymu z pełnym zachowaniem logiki i realiów, a całość w konwencji sf, chociaż... lata rok to będą realia 100%. Dobry i ważny wiersz Dehumanizacja wroga to podstawa szkolenia wojskowego równie ważna, jak nauka obsługi broni. Dlatego żołnierze służb specjalnych bardzo często stają się płatnymi zabójcami, bandziorami, po przejściu do cywila. To "zwierzęta wojny". Z Archiwum amerykańskiej "Wojny secesyjnej (1861–1865) , która postawiła przeciw sobie głównie cywilów, po krótkim przeszkoleniu wynika, że około 30% z nich nie decydowało się strzelać do wroga - drugiego cywila, z powodu oporu psychicznego, z powodu natury ludzkiej cywila. Z czego to wiadomo? Strzelano ładując kolejne ładunki prochowe i kule, przybitkę, ładując je do lufy, od przodu. Przy ok. 30% zabitych znaleziono lufy zapchane niewystrzelonymi ładunkami. Nie strzelali, ale na komendę ładowali kolejne ładunki. Ot, "syndrom ludzki".

@vioara stelelor "Zła aura" pajęczyny pochodzi oczywiście od pająka. Ale pajęczyna, zagnieciona z chlebem, jest opatrunkiem na trudno gojące się rany - jak to w "Potopie" Kiemlicz-ojciec przyrządził na ranę Kmicica :-) @Migrena Celna i cenna uwaga.

Dziękuję za ciekawy komentarz. Tak, myślę, że nasz czas życia nie wyczerpuje naszego istnienia, ale jest przygodą, na którą będziemy mogli patrzeć z innej perspektywy... Przed kolejna przygodą? Bo nudy nirwany/ nieba bym nie zniósł :-) Z pewnej perspektywy mentalnej, wszystkie uczucia, które "komentują" nasze życia są równie cenne. Te negatywne i te pozytywne, piękne i szpetne - są bezcennym darem - bo bez formy, treść nie może zaistnieć. Jak w wierszu :-)

rozpinam troskliwie pajęczynę czasu żeby Cię zatrzymał skleił ze mną czule niech otuli nasze diamentowe chwile wiedz ty, pajęczyno kiedyś dni przeminą i wiatr cię rozerwie ty o nas zapomnisz, a my będziemy pamiętać o tobie

@Lenore Grey Śliczna wizja i język.

@michal_stefan Tak. Poeta pisze sobą i może się sobie przyjrzeć we własnych wierszach. To, co jest dla czytelnika interesujące, to... poeta, którego poznaje w Jego wierszach, Jego widzenie świata, które czytelnik konfrontuje z własnym.

Zamierzona dominacja formy nad treścią wypowiedzi. Forma jest ważnym i samoistnym celem u ciebie - w tym wierszu. 1. Każda z 7 pierwszych linijek jest złożona z dwóch samodzielnych elementów. 2.W lewej kolumnie wiersza "połówki wierszy" wchodzą ze sobą w rymy i rytmy. 3. Dwie ostatnie linijki tworzą puentę, osobną całość, refleksję podmiotu lirycznego. Pzdr

Brr, zazdrośnicy z nie mojej ulicy :-)

Uff, wydało się, zabiorą kasę :-)

@michal_stefan Fajna wiersz, zabawa słowami, lubisz "formalizm". Zakończenie prowokacyjne, może trochę rozczarowujące. Welcome. Pzdr

„każdy sznur ma dwa końce” ale to nie skłania go do niewieszania świeżego prania od samego rana a na mojej łące pasą się milczące nie moje zające domaluję kropek na płaszczu biedronce

@Berenika97 @Berenika97 Meta wizja, lubisz to. Czytelnicy też :-) Dla człowieka byt jest odbiciem jego świadomości. Nie dostrzegamy tego, czego nie możemy zrozumieć, bo nie znamy. Stąd wniosek bardzo poetycki: każdy człowiek to świat. Ale myślę, że to nie rozum, ale uczucia są naszym naturalny m" językiem" komunikowania się z całością/ Istnieniem/ Tym Co Jest. Przecież "meta wiedza" jest możliwa jedynie z "meta pozycji" "boskiej". Ale czy ta wiedza uczyniłaby nas bardziej szczęśliwymi, skoro nauka nie przynosi szczęścia, ale rodzi niekończące się pytania? A propos "tego co jest". Ostatnio mechanika kwantowa twierdzi, że materii nie ma, że jest ona jedynie formą koncentracji energii :-) Faktycznie, już równanie Einsteina e=mc2˛ daje temu pełną podstawę. Pzdr

Ładnie przedstawiona intymność wspólnej chwili w oprawie natury. Pzdr

@Mel666 Hej, "nocny marku". Każde markowanie ma swoje granice, więc i ja zaraz się poddaję, ale chcę Ci przekazać może nietypowe spostrzeżenie pod tym kolejnym dobrym wierszem. Piszesz tu i w kilku innych wierszach w sposób, który znam z autopsji. To pisanie "fabularne", typowe dla potencjalnego prozaika. Weź to pod uwag i pisz także prozę, bo to może przynieść równie dobre owoce. Pzdr i dobranoc.

Trafnie opisałaś. My, nadwrażliwcy bardziej to przeżywamy.

A jak je znaleźć, zawsze okazuje się ulotne. Życie boli, czasem ucieszy. Ale tyle żyjemy, ile czujemy :-)

Głusi do bólu palców wciśniętych w uszy Ślepi spod rolet zaciśniętych powiek W lęku przed miłością skamieniałego serca Uczymy się zapominać o Bogu i ludziach Uwięzieni między tak i nie Szukamy sensu

@hollow man "Samotność w sieci"? Nie ja. Ale chętnie go poszukam, jeśli jest na portalu. To był dobry film.

@aniat. Bardzo wartościowy wiersz. Pzdr

@hollow man Mocny formą i treścią wiersz. Gratuluję.

@Stukacz Fajna zabawa słowami. Fajny rytm wiersza. Pzd

Piękna wizja, wspaniałe przeplatanie seksu z życiem zamarłym w opuszczonej fabryce, Seks przeciwstawia się śmierci, znosi ją. Ten finał wiersza jest wspaniały: "w rurach w murach w naszych ciałach twoje ciało przy moim - dwa przewody pod napięciem które na chwilę rozświetlają całe miasto i sprawiają, że stare żebra hali zaczynają oddychać i nawet Bóg jeśli patrzy zatrzymuje się na chwilę żeby poczuć jak pulsuje noc Gratuluję i pozdrawiam

@huzarc To miły komplement, dziękuję. Jetem zwolennikiem raczej krótkiej frazy, fraszki, kupletu, rytmu i rymu kabaretu. Ale co będę pisał - "to Muza zdecyduje i strofy podyktuje proste lub pokrętne", takie jak Ona podyktuje, zadowolona lub nie z moich komplementów i pieszczot. Pzdr

;-) kolejne... szeptanie, jeśli siły stanie, także na Poemat

A bądź że mi muzą Lecz w kosztach niedużą Bom wielki poeta Ale na pół-etat Nie praw komplementów Wiem, że jestem wielki Większy niźli gwiazdka W szkiełku od butelki I zostań do rana Rana się zabliźni Jak się ranek przyśni Niestrudzonym aktem Wierszem lub kontraktem My się rozstaniemy Z sercem nierozdartym Z tchem śmierci wydartym Mój ty Poemacie Dałbym ducha za cię Ale niech zostanie Na drugie... szeptanie