LessLove

@Gosława No,"niemiergi" nie znałem :-) Jak obiecałaś, światu i mnie - mundum et me promisisti - tak zrobiłaś. Miło przeczytać, a ja słyszę w pamięci intonację tych słów w ustach Babci Elżbiety, "Małej Babci". Smakowało mleko "prosto od krowy"(mleko od prostej krowy?- zastanawiałem się, malutki). Super napój, lekki krem, zwłaszcza bez siary. Kto zasmakował, nie polubił banalnej Coca Coli. Krowy Mojej Babci - na przemian, zawsze, Wiśnia i Malina - bywały kapryśne lub dobrze ułożone i wspominane przez Nią latami. Pasałem pod lasem, z książką. Bywało, że budziła mnie dobrotliwa morda, pochylona nade mną. Pamiętam szorstki język, którym zlizywała sól z dłoni... Pozdrawiam😊

@Gosława Robię to samo w "miejskiej" rodzinie... ☺️

@Gosława Radośnie. Ja też się chętnie tytułuję wieśniakiem przy kuzynach w Maminych stronach, ale dla nich jestem miastowy. Zabawne, że kompletnie się wyzbyli regionalizmów w mowie, a ja je lubię i czasem wrzucam - dla ożywienia rozmowy.

@Gosława Stałaś się mieszczką po szkole, czy w związku z pracą, narzeczeństwem itd....?

@Gosława Ludowe skojarzenia są dość mroczne... Ale spróbuję będę odważny😊

@.KOBIETA. 🏵️A gdybym, mimo woli, kiedyś Ci dopiekł - pomyśl: "rodziny" się nie wybiera🪷

@Gosława Dobrze :-) Ale mam słabość do zielonych, rozbrajają mnie. Mam szaro-niebieskie, poszarzały w woj. śląskim może, ale Ojciec miał cudownie błękitne, pasowały blondynowi.

@Gosława Kraina duszy dopełnia nasze życie wewnętrzne. (masz zielone oczy, naprawdę?)

@viola arvensis Sztuka życia polega na umiejętności dialogu ze wszystkim co "po drodze", bo dane nam po to - przez Kogoś.

@Gosława Tak, olszy ci u nas "wszędy dostatek". Mazowsze i Mazury, "poetyckie krajobrazy". Krainą moich uczuć jest Beskid Wyspowy, strony Mojej Mamy, a moje Zagłębie uchodzi za mało romantyczne, choć... romantyzm mamy w sobie lub nie dostrzeżemy go nigdzie.

@wiedźma Fizyczny opis erozji świata uczuć, zawiedzionego nim podmiotu, który chciałby dostrzec jakieś oznaki nadziei, możliwości dialogu (w kimś) ale to okazuje się niemożliwe. I tak, symbolizuje bezsiłę, brak wiary w ożycie tego, co stało się "do kości" martwe i zimne.

@Mel666 Jeśli w procesie twórczym najważniejsza jest prawda, to powinna się wymykać autorce - jak w Twoim wierszu. W sobie i we wszystkim, w akcie twórczym i opisywanej rzeczywistości fizycznej i mentalnej poszukujesz prawdy... To raczej syzyfowy trud, ale... warty ludzkiego wysiłku. Pamiętasz, jak nawiązałem do mitu Raju Utraconego z tej przyczyny? To niebezpieczne poszukiwanie :-))

@Gosława Bardzo lubię Twoje hołdy naturze, krajobrazowi, lasowi, wsi (pod Krakowem?). Ciało drzew opływa tym samym deszczem, co ciało kobiety, która płoszy się głosem narastającej ulewy i burzy. Subtelny obraz. Pozdrawiam.

@Mel666 Gdyby historie potrafiły same się opowiadać... Ale bez autorki nie istnieją. Kogo w takim razie opowiadają, autorkę, czy "siebie"? Autorkę, bo powodują efekty jelitowe, siebie, bo udatnie rysują Jej obraz, swoimi narzędziami języka. Czasownik powinien podpowiedzieć odpowiedź, a przekornie nie chce. Na koniec powstaje w czytelniku pytanie: Czym jest dzieło sztuki? Pozdrawiam i dziękuję za ten auto refleksyjny wiersz, któey mówi o Twoich i naszych dylematach twórczych :-)

@beta_b Próba czasu pokaże... Ładne ujęcie związku :-)

@Magda1973 Dziękuję za Twój piękny wiersz. Przypomniał mi sylwetkę mojej Babci, która kochała pracę w ogródku i na roli. Dzięki niej również trochę się nauczyłem na wakacjach, ale jej czułym sprytnym dłoniom, żadne nie dorównały :-)

@violetta Może "trafiona"? Bez aluzji, poetycko... ale...

@violetta Nasycaj ciało i ducha. Z akcentem na ciało - bo taki kładziesz.

@violetta Rozmarzasz, porażasz... Bardzo ładny wiersz. Widoki także :-)

@Berenika97 Niektórzy (poeci) pytają kim są. A Ty piszesz: wieloma, bo kim innym wczoraj, innym dziś. A kim jutro? Mijamy się ze swoimi planami i oczekiwaniami w czasie - aż kiedyś, minie nas czas i może nawet nie obejrzy się za siebie? Pozdrawiam :-)

@Toyer I miejmy na względzie: 1. Ile dzieł pozostało nienapisanych 2. Ile much przypłaciło to życiem. Jeden Duch wie dlaczego. Super wiersz na letnia aurę. Pozdrawiam.

Bardzo piękny, pełen namiętności wiersz. Dziękuję :-)

@Poet Ka Skarby popkultury - słownik języka uczuć - zbiór "rzeczy niepraktycznych", a bliskich - nasze wspólne zdjęcia z albumu. Pozdrawiam Cię :-)

@Radosław Compreso lunare, si.

@Migrena Masz rację... jestem wielki, ogromny, jak dmuchaniec-zjeżdżalnia dla dzieciaków. Ale umiem (udawać) cichego😉