Myszolak

@Berenika97 W podobnych dzisiaj czuję się klimatach, więc dużo swoich przemyśleń odnalazłam w twoim wierszu :) Myślę, że nazywanie i określanie jest naturalne, to chyba taka ludzka potrzeba. Nie wolno jednak zapominać, że słowa to jednak pewien skrót, symbol, kod i nigdy nie pomieszczą czyjejś całej istoty. Ale ta wolność od nawiasu brzmi słodko :) I niesamowite są te metafory! Pozdrawiam :)

@CharismafilosChyba masz rację, siebie trochę trzeba ustanowić i innych też się nie bać stanowić, takie sądy o kimś są czasem potrzebne. Dziękuję za obecność, jak zawsze ;)

Oblicz, portretów zasiałam mnóstwo, a dalej o sobie mi w głowie pusto. Koncept w twych myślach spełniam konsekwentnie - sam do mnie pełza, gdy się odezwę. Tworzysz mój cień, z którym się pokrywam - muszę być taką, jak mnie wymyślasz. Naznaczasz mi formę, w którą się zmieniam, i w tę przeklętą wbijam się ramę - o sobie dalej nie wiedząc nic wcale.

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję :)

@sisy89 Ale jak to... O przesadzeniu ze słodkością jeszcze nie myślałam - dziękuję :)

@Nata_Kruk Dziękuję za komentarz! :) Dla mnie to właśnie bije...przypadek...ale nie obrażę się, jeśli uznasz to słowo...za przypadek :)

@Berenika97 Bardzo ciekawe jest to, że twoje odczytanie jest chyba w każdym punkcie odwrotne od mojego, ale faktycznie pokrywa się z tekstem, może nawet bardziej. Wiersz zyskał dla mnie nowy wymiar, że przypadek może stać się takim osobistym przekleństwem, gdy człowiek raczej oczekuje że to jakieś tajemnicze zrządzenie losu sprowadzi na niego nieszczęście. I to wycinanie serca, aby się dopasować...może to działa też w drugą stronę, czasami trzeba trochę serca odciąć, aby się "odpasować". Dziękuję i cieszę się, że wiersz cię zatrzymał :)

Może kiedyś zobaczę serce, na kształt mojego rzeźbione. I będę miała wybór: odejść? czy skruszyć moje? Przypiłuję brzegi i odejdę - od okna, bo przeznaczenie, to sen wszechświata. Ja wyśniłam mój - Przypadek, on bije tuż obok - tuż.

@Waldemar_Talar_Talar Przemawia do mnie twój wiersz :) Przeszłości nie trzeba wypierać, można ją po prostu zamknąć - z klasą.

@Ernest Guzik W twoim wierszu uderzająca jest akceptacja tego apatycznego stanu. Dla mnie nie słychać w nim wielkiej rozpaczy ani tym bardziej nawet najmniejszego wołania a pomoc. To też jest ciekawe. Podmiot nawet nie jest zdenerwowany próbą wejścia do jego domu (wnętrza). Jest zwyczajnie niewzruszony. Wiersz skojarzył mi się z postacią Meursaulta z "Obcego" który nie udaję żadnych emocji, jest obojętny wprost, zdaję sobie sprawę z własnego chłodu i nie próbuję go ukrywać przed światem.

@Nata_Kruk Czyli może bohaterowie z wiersza Bereniki w którejś rzeczywistości nawet i dojdą do porozumienia :) Ciekawy pomysł, Pozdrawiam :)

@vioara stelelor Dziękuję! :) Podoba mi się ton twojego komentarza, taki ironiczny, taką ironię chciałam zawrzeć w tym wierszu :)

@vioara stelelor Myślę, że ten wiersz także bardzo ładnie ukazuję to jak ważne jest wybaczenie. Osoba o której jest wiersz rozumie, widzi człowieka, nie winę. Nie rozpamiętuje, a przebacza, ale tak szczerze, i to pozwala kwitnąć obu stroną.

@Berenika97 Ja odczytałam wiersz dosyć dosłownie, jako powolne "przyzwyczajanie się" do bólu, a może raczej stopniowe popadanie w depresje. "znużenie było tylko przeciągiem" - rozpacz przestała zaskakiwać, przestała być stanem który przychodzi nagle i po jakimś czasie mija, stała się nieodłącznym elementem codzienności. "kres" jest dla mnie dosłowną myślą o śmierci. "słowo wreszcie zamarzło" - zamarznięcie słowa odczytuje jako smutek, który przestał być płynny i zmienny jak woda, a zaczął być stały i wręcz namacalny, bardzo rzeczywisty. "Zaczęło się od drobinki szronu na języku, która zamiast tajać, zaczęła narastać, powoli wypełniając sklepienie mowy." - przygnębienie zamiast być chwilowym stanem, dotyczącym np. jednej sfery życia, zaczęło ogarniać całą rzeczywistość. "jak przyjemnie znieczula podniebienie, jak odbiera smak wszystkim innym sprawom." - człowiek, co niby trochę paradoksalne, ale jednak bardzo prawdziwe, zaczyna odnajdywać komfort w ogarniającej go apatii. Przyglądasz się jej z bliska - nie jest już ostra, nie rani krawędzią. Matowieje, gęstnieje, - znużenie przestaje wydawać się wrogie, zaczyna być stanem, w którym człowiek odnajduje pewnego rodzaju równowagę i spokój. Myśl o końcu rozumiem dosłownie, jako myśl o śmierci, która przynosi ulgę. Psychologicznie bardzo spójny wiersz. Jeszcze dodam, że ta kostka lodu która staję się coraz gładsza jest genialną metaforą. Z początku jest ostra, człowiek wie, że jego stan się pogarsza, ale jest to świeże, jeszcze uwierające. Myśl o kresie przychodzi jako twardy kryształek lodu, myśl jest nowa, trudna, może nawet trochę straszna, ale z czasem robi się coraz bardziej znajoma, aż w końcu staje się taka "nasza", niepokojąco bliska i kojąca.

@Berenika97 Dziękuję za komentarz :) Trochę ze wszystkim tak w życiu bywa, im bardziej zależy...tym bardziej leży :)

Gonię twój ogon, on jak zegar - tyka, nie widzę godziny, minuta mi umyka. I słyszę go wszędzie, za każdym rogiem - on tyka i uroczo się droczy, gdy wchodzę - znika. Otula go puszysty kożuszek, ma mięciutkie futerko, i nazwałam go już nawet - cierpliwy mruczek. I złapałam go wreszcie, ciągnę, ciągnę, a tam ogon - i sam ogon! I nic więcej.

Bardzo ładne zakończenie - Jeszcze fizycznie ta osoba jest, ale jest się już całkowicie pochłoniętym pożegnaniem.

@A.Between Wow świetne! :) Chyba już wiem o co chodzi z człowiekiem-setem, powiedziałabym, że set może oznaczać prawdziwą tożsamość człowieka niezależną od ról i masek...która nie za bardzo ma miejsce w realnym życiu.

@Berenika97 Dziękuję za interpretację! :) Jest bardzo ładna. Czasami dotyk potrafi przykryć nieklejącą się rozmowę… @vioara stelelor Dziękuję za tak rozbudowany komentarz :) Zgadzam się; język, słowa, definiowanie, wyjaśnienie nie jest w stanie oddać piękna niektórych emocji. Tylko je spłaszcza i osadza w jakiejś ramie, a przecież uczucie się wylewa poza wszelką formę. Czasami wypowiedzieć to odedrzeć ze znaczenia. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Chyba serce mi pękło. Nie chcę sobie nawet wyobrażać powrotu do domu po takiej "randce".

Przytuleni, wtuleni, nie owijamy ciał mową. Ręce się splatają, języki nie plączą. Moje myśli rozwiewa wiatr, twoje nie mącą powietrza, słowa są ciężkie jak głaz, głosy nie giną w podziemiach. Pory roku nie przenikają się, zdania nie są ciągłością. Gwiazdy nie tworzą zbioru, gest pozostaje osobną całością. Więc może pomilczmy? Milczeć - niezręcznie. To całujmy się! Będzie jakoś zręczniej.

@iwonaroma Urocze! :)

@Charismafilos I w obu przypadkach rybki uciekają... :)

@Charismafilos ...I dochodził do wniosku, że jest wiele ryb w morzu ;) I właśnie wyśmiałam peela w swoim wierszu

@Charismafilos Ojej, no tak to wyszło :) Moją inspiracją była astrologia, ale liczyłam się też z gospodarstwem rybnym, może nawet brzmi jakoś zadziorniej ;) Dziękuję!