Charismafilos

Mów do mnie! Mów i Nie przestawaj! Mów! Nigdy się nie poddawaj! Bądź moim lustrem i moim echem Bądź każdym bólem i każdym śmiechem Powiedz mi kim jestem Nazwij mnie po imieniu Wyodrębnij mnie z nicości Nie oddaj zapomnieniu Patrz na mnie, oczu nigdy nie zamykaj Obserwuj mnie nieustannie Bym się nie potykał I słuchaj mnie, krzyku mojej ciszy lub potoku pustych słów których nikt nie słyszy Ty mnie wysłuchaj! Bo gdy zamilkniesz zamkniesz oko swoje Ucho zakryjesz na wołanie moje… To czy ja wciąż jestem?... III część tryptyku kwietniowo-majowego I część - Farby łgarza II część - Ług farbiarza

@Berenika97 dziękuję za komentarz. Cieszę się, że autentyczny i szczery przekaz dotyka głębi również w drugim człowieku. Jak pisał psalmista: Głębia przyzywa głębię hukiem Twych potoków. [Ps42,8] pozdrawiam :)

@Annna2 pamięć o tym co trudne i bolesne wymaga wysiłku, nie przychodzi łatwo. To jak sadzenie gaju oliwnego... pełnia owocowanie jest za 30-40 lat ;) ale potem żyje już wiecznie... (nawet i 1000 lat) :)

@Annna2 Via Dolorosa Totius anni :) Świetnie popłynęłaś przez te wszystkie święta... i zgadzam się, że warto pamiętać którędy wiedzie i pójść czasem, czy często przejść się jej brzegiem :)

@Annna2 dostrzegłaś praprzycznę powstania tego wiersza! Nie jest ona tak oczywista, na pierwszy rzut oka :) Masz rację wolność to największy dar, poza życiem, jaki mamy. Popróbowałem jednak wolności ubranej w strojne szatki samowoli i gorzkim smakiem mnie uraczyła. Prawdziwa wolność mieszka w domu odpowiedzialności i prawdy. Dzięki za komentarz!

@tetu no proszę Cię! zrobiłaś to nad wyraz elegancko. Ubrałaś delikatną duszę w pozornie tylko mocną zbroję z najsubtelniejszej materii matematycznej ;)

@tetu jutro posiłuję się tutaj z panem Kartezjuszem!

@tetu dobry inżynierski wiersz!!! :) Ufam, że gdzieś na końcu (albo na początku) można wszystko ze sobą połączyć i wszystko wytłumaczyć. Matematycznie opisać duszę i tchnąć duszę do matemetyki. Świetny i warsztatowo i przekazowo :)

@tetu może: myślę, więc jesteś? ;) Niemniej miło musnąć się myślą :)

@andrew jak zawsze niezawodnie z nadzieją i optymizmem! Dzięki serdeczne. @tetu dziś właśnie o Tobie myślałem... i oto jesteś! :) Cieszę się, że zajrzałaś... i coś w głowie zostało :)

@Mitylene to nawiązanie do fragmentu z Księgi Malachiasza: Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza1, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów. Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem jak za dawnych dni i lat starożytnych. Wtedy przybędę do was na sąd i wystąpię jako świadek szybki przeciw uprawiającym czary i cudzołożnikom, i krzywoprzysięzcom, i uciskającym najemników, wdowę i sierotę, i przeciw tym, co gnębią obcych, a Mnie się nie lękają - mówi Pan Zastępów. [Ml3,1-5] oraz do opisu przemienienia wg św. Marka: Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić nie zdoła. [Mk9,2-3] Nadal nie nakłaniam do zmiany własnej interpretacji, ale cieszę się, że pochyliłaś się głębiej :)

@Mitylene dziękuję za szczery komentarz! Bardzo to doceniam. Może jedynie małe nakierowanie (reżyserskie ;)) - chodzi o ług, który wybiela, najbardziej na świecie wybiela, do bieli aż porażającej swą czystością i blaskiem. A i opłukanie we krwi jest czysto symboliczne. Zostawiam jednak z własną interpretacją :)

@hollow man Bracie! nawet nie wiesz jak arcychrześcijańską nutę pocieszenia wlałeś swoim komentarzem! Nie trzeba wierzyć, by mieć Boga w sercu :) Dziękuję za wiarę we mnie! czasem to ona podnosi nas z upadków! Uznanie własnej słabości, to czasem największa odwaga! Dzięki, że jesteś.

@Berenika97 a ja to odczytuję jako (może niezamierzoną ;) ) reminiscencję do dzieła stworzenia z Księgi Rodzaju. Wszystko powstało w zasadzie... z niczego ;)

@Poet Ka dla Ciebie tez? Dzięki @Marek.zak1 od tego się zaczęło... Dzięki! @Jacek_Suchowicz dziękuję za piękne pocieszenie! Doceniam bardzo! Zostawiam Ci Twoją interpretację, pewnie nie jedyną ;)

@Waldemar_Talar_Talar jak mówi psalmista: Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną. [Ps51.5] Skrucha i pokuta - otwierają na miłosierdzie... najpierw dla siebie, aby potem je można było przyjąć.

@Leona pisz, pisz... to pomaga na ból. Odwagi!

@Poet Ka piękno świata rodzi się też z różnorodności postrzegania :)

@Poet Ka nie miałem zamiaru wciskać Cię w ścisłość nauki! Takie moje skojarzenie tylko :) albo płynny obrót trybika w maszynie ;) Pozdawiam.

Moczę nogi w strumieniu zwątpienia Rękami wyrabiam zepsuty chleb codzienności Na głowę kapie mi deszcz zniewolenia W sercu krwawi rana po miłości Idę! Wyjdę! może spotkam siebie Nie! Zostanę, położę się zaczekam na Ciebie Ty w ługu farbiarza zanurzysz mą duszę Czy nadal we krwi opłukać ją muszę? II część Tryptyku kwietniowo-majowego *********** I część - Farby łgarza III część - JESTEM - jesteś

@Annna2 fajna kompozycja... a miłość... kochamy jak umiemy :)

@Poet Ka dobra inżynierska poezja ;) lub poezja inżynierii ;)

@brt duchowe doświadczenie. Trudno opowiedzieć. Dzięki!

@Stanisław dużo bolesnej szczerości.

@wiedźma piękne! Po mojemu pustka to dziura w miłości.