Migrena

@viola arvensis Violu duszku piękny :) znasz. mnie przecież :) dziękuję za Twoje ciepłe słowa :) tak się cieszę, że JESTEŚ !!!

@Alicja_Wysocka Alu. pozdrawiam brata :) a Tobie - 🌹

@Toyer wiersz refleksyjny. styl w jakim go napisałeś jest szczery, intensywny i skoncentrowany na symbolice światłocienia jako metafory wewnętrznego cierpienia. bardzo ciekawie !

@Alicja_Wysocka przepiękna, czuła metafora. te "miękkie i czułe dłonie" słów trafiają w samo serce., jesteś bardzo wrażliwą i fajną Poetką ! Alu :)

@Wochen prawdziwa miłość !!!!!!

Urodziliśmy się z alfabetu - z trzasku liter, z iskier rozżarzonych w płucach. Twoje imię płynęło jak rzeka, moje - jak kamień w jej nurcie, niewzruszony, a jednak drżący od wody. Spotkaliśmy się w zdaniu, które miało znaczyć wiecznosć, a znaczyło tylko chwilę. Jedno słowo - źle nacięta struna - pękło między nami, i cisza zaczęła mówić za nas. Nasze rozmowy stały się ruinami kościołów, gdzie zamiast psalmów słychać było tylko gruz, spadające głoski, popiół zgłosek, które kiedyś były światłem. Byłaś dla mnie językiem bez gramatyki, wierszem, który sam się pisał na skórze. A ja - kaleki tłumacz własnego serca - zamieniłem cię w echo. A echo nie kocha. Echo powtarza. Widziałem, jak twoje oczy zamykają się jak księga rzucona w ogień, jak odchodzisz, niosąc w dłoniach pęknięte sylaby, jakby były kośćmi ptaków. I zostałem - ze słownikiem pełnym ciszy, ze zdaniem urwanym jak ścięta głowa, z językiem, który nie zna już twojego smaku. Miłość, powiadasz? Miłość to dzikie zwierzę z papieru, które umiera, gdy pomylisz literę. A ja pomyliłem wszystkie.

@Berenika97 Bereniko. bardzo bliski jest mi Twój wiersz. jest on poruszającą medytacja nad granicą bycia, gdzie ulga staje się głębszą, egzystencjalną potrzebą niż samo życie. w tym głuchym milczeniu, które kusi nicością, odnajduję cichą akceptację, że największym pragnieniem znużonej świadomosci jest ostateczne zawieszenie myśli i koniec napięcia. dla mnie nicość to dalsze, ale inne życie. chciałbym je poznać już dziś. teraz. natychmiast. przeżywam Bereniko Twój wiersz. i dobrze mi z tym jest :) dziękuję :)

@Wiesław J.K. :))))) Rusłan, Jacek, Migrena. dwa pierwsze to moje imiona. dzięki Wiesławie :)

@lena2_ Lena. Twój utwór to piękny i głęboki wiersz. w niezwykle poruszający sposób zestawiłaś długowieczność starych drzew z mądrością życiową. osiągnęłaś tym samym wzruszającą i dojrzałą refleksję o miłości. cudny wiersz Leno :)

@Annna2 Maria Antonina. nie mogę pozbyć się z głowy obrazu zgilotynowanej głowy Marii Antoniny leżącej w koński łajnie na bruku dawnego Placu Rewolucji. wcześniej leżała tam głowa Ludwika XVI. horror nie do udźwignięcia.

@Wiesław J.K. Wiesławie. tak właśnie to sobie umyśliłem :) dziękuję pięknie :) @KOBIETA KOBIETO ach, KOBIETO ! dziękuję sercem i bukietem kwiatów :) w wersji wirtualnej póki co :)

@Annna2 Aniu. cykliczność natury historii, gdzie luksus zawsze poprzedza upadek. zachęcasz nas, byśmy w tym "nieustającym dramacie" odnaleźli głębszy sens. bo prawdziwa wartość nie leży w sprzedanym obrazie czy minionej masce, lecz w uważnym byciu tu i teraz. w cieniu wiecznie powtarzającej się komedii ludzkich pomyłek. nie potrzeba tu moich słów - utwór głęboki i mądry. napisany z poetycką gracją.

@huzarc a ja jeszcze myślałem nad tym wierszem i doszedłem do wniosku, że Autor oparł cały tekst na fizyce kwantowej. poczynając od Big Bangu jako pęknięcia symetrii, poprzez zjawiska typu cos istnieje tylko wtedy kiedy ja na to patrzę . entropia versus porządek. "oko Boga" to świadomość ostateczna. żeby ten wiersz rozczytać jak należy trzebaby zanurzać się w fizykę kwantową a ja takiej wiedzy nie mam. @Annna2 dobrze. przepraszam Aniu. ale fakty są takie, że masz ponadprzeciętną wiedzę, świetną pamięć i niezwykłą inteligencję. i widać to w Twoich wierszach i Twoich komentarzach. ja to widzę i podziwiam. tacy jak Ty niezwykli ludzie bywają wrażliwi na słowa innych. ja czasami piszę tutaj skrótami myślowymi i wygląda jakbym powiedział coś czego powiedzieć nie powinienem. wybacz teraz i daruj jak kiedyś jakimś swoim skrótem wprawię Cię w zakłopotanie. Aniu. intencję mam w stosunku do Ciebie zawsze czyste i z dużym szacunkiem !!!!!

@Annna2 nie Aniu ! chodzi o to, że Ty masz większą ode mnie wiedzę. że lepiej potrafisz analizować. to tylko stwierdzenie, że sam nie dam rady tekstu rozczytać i czekam na Ciebie jako kogoś lepszego ode mnie. tylko tyle. a uśmiech to tylko z sympatii.

@KOBIETA zamiast słów ♥️

@huzarc dziękuję :) miło mi :) @violetta tak jest ! dziękuję :) @Berenika97 Bereniko. Twoje komentarze to arcydzieła analizy poetyckiej. z przyjemnością i wypiekami na twarzy je czytam. czuję się nadzwyczajnie dowartościowany. dodajesz mi sił. a ja tak często tego potrzebuję. najpiękniej jak umiem, dziękuję :) bardzo :) @iwonaroma Twój komentarz jest esencjonalny i prześliczny :) dziękuję :)

@MIROSŁAW C. jesteś poetą który potrafi zamknąć wielkie tematy w zwięzłej, a jednocześnie intensywnej formie. czytanie Twoich wierszy to intrygujące i świetne doświadczenie.

@violetta poetycki pejzaż :)

@huzarc poczekajmy wobec tego na Annę :)

@huzarc o cholera ! to nie jest wiersz hermetyczny. to jest sejf w sejfie. powiem najprościej jak umiem jak go zrozumiałem. - na początku była symetria czyli boska doskonałość. - człowiek przez swoje wielopłaszczyznowe działanie doprowadził do pęknięcia symetrii czyli ładu doskonałego. - teraz (dziś, wczoraj, lata temu) próbuje pęknięcia posklejać co prowadzi do kolejnych deformacji symetrii. wniosek - jest coraz gorzej ! to moje rozumienie tekstu po trzykrotnej lekturze. będę myślał dalej ale proszę Autora o potwierdzenie, że idę w dobrą stronę .

@Annna2 Aniu. całkowicie się z Tobą zgadzam ! Immortalizm to moje rozumienie rzeczywistości. nie boję się śmierci ciała bo mam duszę nieśmiertelną która wraca do Boga który mi ją dał. świetny Twój komentarz. dziękuję :) @Marek.zak1 dzięki Marku :) podnosisz mnie na duchu :)

@Roma jasne :) do przyszłości :) @Deonix_ Deo :) dzięki za wspaniały komentarz :) warto pisać żeby czytać Twoje słowa. dziękuję :)

@Roma dzięki Olu :) świetnie, że jesteś :)

kocham cię - nie w czasie, lecz w szczelinach między sekundami, gdzie myśl jeszcze nie wie, że jest myślą a oddech to tylko cień płuc, których nigdy nie dzieliła odległość czuję cię, jak puls w skórze planety jak dym wspomnienia na języku snu jak światło, które nie zna źródła, a jednak prowadzi tęsknię, ale nie linearnie, tęsknię spiralnie, jak galaktyka za własnym środkiem jak echo, które szuka głosu którego nigdy nie było twoje imię, to nie litery, to ciąg drgań we mnie, które kładą się w poprzek języka i cicho kruszą alfabet przyjdź, nie po ziemi, ale przez miękkie granice istnienia, gdzie nic nie dzieli „ja” od „ty” a „my” nie potrzebuje zgody bo jesteś: nie obok nie naprzeciw ale we mnie, jak światło, które zna mnie zanim się zapalę.

@Berenika97 przepiękna i mądra refleksja ! to osobiste spojrzenie na Babcię, która potrafiła się 'nudzić', otwiera przestrzeń do fundamentalnej prawdy : nuda twórcza jest dzis luksusem i najczystszą formą dbania o naszą wewnętrzną "pamięć podręczną". gratuluję Bereniko lekkiego pióra i głębokiej wrażliwości na te ważne, choć często lekceważone, aspekty życia. pięknie to napisałaś :) przeczytałem z przyjemnością :)