UtratabezStraty

@viola arvensis , wiersz mówiący o fundamentalnej dla poetów sprawie - wrażliwości. I chyba całkiem nieźle ci to wyszło z tymi rymami.

@Berenika97, ten stosunek Karoliny do ewangelików daje do myślenia... U mnie też jest gdzieś tam zakodowany obraz protestantyzmu jako czegoś na gruncie polskim egzotycznego. Ale jednak po studentce czwartego roku historii należałoby się jednak spodziewać, że będzie w stanie pewne sprawy zracjonalizować, odróżnić swój subiektywny punkt widzenia od obiektywnej rzeczywistości.

@Kwiatuszek , według mnie to opowiadanie jest dlatego takie ciekawe, ponieważ zostawia wiele opcji otwartych, jeżeli chodzi o kontynuację. Czy w dalszych częściach także ta roślina będzie odgrywała kluczową rolę, czy może coś innego stanie się podstawą głównego wątku?

@emiliapodlaska, rozumiem, że wiersz ma opisywać zinformatyzowaną, sztuczną rzeczywistość, prawda?

Wpadnę tu później.

@KamilPaw , brzmi ciekawie. Wstawiam komentarz, żebym potem mógł to łatwiej znaleźć.

Ponieważ nigdzie nie znalazłem takiej informacji, zadaję tutaj to pytanie: Czy w dziale "Proza-opowiadania i nie tylko" jest jakiś limit znaków? Pytam, ponieważ dotychczas publikowałem wiersze, gdzie starałem się ograniczać mój przekaz pod względem ilości słów. Gdybym natomiast chciał napisać i opublikować tu opowiadanie, to mogłoby ono być potencjalnie bardzo długie i stąd moje pytanie.

@iwonaroma , wiersz jest napisany dosyć przejrzystym, prostym językiem. Podkreślam to, bo jednak w poezji, n.p. na tym portalu, różnie to bywa. No i ma dosyć jasne przesłanie. Przynajmniej w mojej ocenie jest ono jasne.

@Roma , jest to poniekąd historia mojej obecnej przygody z pisaniem poezji. Polegało to na tym, że wymyślałem hasło do mojego konta e-mailowego. I po jakimś czasie doszedłem do wniosku, że to hasło jest zbyt ciekawe, żeby pozostać tajnym i dlatego zastąpiłem je nowym hasłem, a z tego starego hasła zrobiłem wiersz. Tak powstał mój wiersz "W roku 2024..." To jeden z wierszy z tego mojego "cyklu więziennego", o którym niedawno pisałaś, że chcesz go przeczytać... :)

@Sylwester_Lasota , bardzo ciekawe to porównanie tłumu do pustyni. Tym bardziej ciekawe, że tłum nie kojarzy mi się tak do końca jednoznacznie z pustynią... Są tu różne aspekty...

@Łukasz Jasiński , po prostu nie traktować liczby czytań jako kryterium oceny utworu i po sprawie.

Dziewczynie klęczącej przed ołtarzem spadł ze stopy... więzienny drewniak. Klekot w kaplicy ktoś nagrał komórką. Narzeczony uśmiechnął się i spojrzał na JEJ szarą sukienkę a ona na małą plamę na jego czarnym garniturze.

@Natuskaa , to poczucie, że myśl się rozłazi, jest mi dosyć bliska. I wydaje mi się, że jest tu jakieś pokrewieństwo z tym, co ja wyrażam w moim ostatnim wierszu "Życie przez sen". Ta druga zwrotka jest o tyle ciekawa, że ta ulotność myśli (bo ja tu się dopatruję problemu ulotności myśli) jest wyrażana przez bardzo namacalne rzeczy, jak nitki, guziki, a także odwołania do ekonomii, jak "inwestycja" i "chińska przeciętność". Ten dysonans między ulotnością a konkretnością, czyni ten wiersz bardziej wyrazistym i prowokacyjnym, jeżeli chodzi o styl.

@Alicja_Wysocka , daję serduszko. Przy czym daję je raczej za formę, a mniej za treść. Pióro jest narzędziem wyrażania miłości. I ta metafora, gdzie pióro reprezentuje zakochanego człowieka, jest dosyć ciekawa. Ale dla mnie to ciągle jest ta zewnętrzna strona miłości..., nawet jak jest mowa o braku snu i o piciu... A ja, jako czytelnik, jestem ciekaw, jak ta miłość wygląda od wewnątrz...

@bazyl_prost , wiersz jest nie tylko o apatii, ale także o tym, jak mija czas. A tam, gdzie pojawia się problem mijania czasu, tam też może pojawić się zagadnienie starości, które zostawiam tu nierozstrzygnięte.

@Nata_Kruk , uwielbiam, jak jestem proszony o autorską interpretację mojego wiersza. Wiersz jest o poczuciu, że życie jest przesypiane i że w jakiś sposób zbliża się do swojego końca. W takiej sytuacji pojawia się pytanie o starość. Podkreślam, że jest to pytanie. Bo tak, jak jest dla mnie rzeczą oczywistą, że kresem ludzkiego życia jest śmierć, który to kres kiedyś tam nadejdzie, tak starość dla mnie już taka oczywista nie jest.

senność zapatrzona w szarość szukająca punktu odniesienia w przeszłości i przyszłości a także teraźniejszości przerywana PANICZNYM STRACHEM albo EUFORIĄ na glinianych nogach autostrada od jednego dnia do drugiego od miesiąca do miesiąca od roku do roku aż do... sennego końca Starość??

Jestem pod wrażeniem, że o czymś tak fundamentalnym i prostym, jak czytanie, można napisać taki ciekawy wiersz.

@Hiala , właśnie. Obciążania mogą być spowodowane różnymi czynnikami. Brak wyzwań może człowieka wykańczać. Może to być bardzo poważny problem cywilizacyjny, o czym pisał chociażby Ted Kaczynski (Unabomber). Warto czytać jego manifest, nie warto natomiast stosować metod terrorystycznych.