Radosław

spacerując przez sam środek dnia mierzy wysoko w górę a tu na dole ktoś kwili ktoś woła o wszystko ktoś przejrzał na oczy

Tu prawda jest poezją. Brawo.

@violetta Co konkretnie masz na myśli?

@staszeko Myślę, tutaj akurat o tym , że zdobywać można nawet wtedy gdy pierwszy szał minie ... o wtedy zaczyna robić się ciekawie: dzieci, tak zwana proza dnia codziennego - to dopiero jest wyzwanie. Ciekawość przeminie ? Cóż, myślę że tu można (czy też należy) zacząć od siebie ;)

@staszeko Dzięki za korektę w tekście. A co do zdobywania ... jest wyzwanie, jest ciekawie.

Powstało wiele teorii, które mówią o tym co należy zrobić, żeby zdobyć kobietę. Ze wszystkich wybrałem jedną - zacząć od siebie.

@Nata_Kruk Podzielam - trudno być blisko wszystkich.

Bardzo na tak. Pozdrawiam.

@error_erros Myślę, że problem jest bardzo złożony. Z jedej strony można zaobserwować, jak wielu uczniów i uczennic z Ukrainy dobrze poradziło sobie z integracją, nawiązali relacje, aktywnie uczestniczą w życiu społoczeności szkolnej, jednak bywa również inaczej. Wiersz z pewnością nie odnosi się do ogółu. Pozwoliłem sobie na jednostkowy przykład - między innymi stąd konkretne (choć zmyślone) imię dziecka. Odnosząc się jeszcze do Twojej refleksji - tak, dużo zależy od rodziców. I też "lekcję języka polskiego" można rozumieć szerzej - i pozytywnie: w odnesieniu np. do pomocy jaką nasze społeczeństwo udzieliło Ukraińcom, ale również do tego jak w przestrzeni publicznej odnoszą się do siebie ci , kórzy mają różne poglądy.

Kiedy lekcja języka polskiego wchodzi w decydującą fazę, nastoletni Timur dyskretnie opuszcza salę, by pod osłoną ciszy porozmawiać z ojcem. Chociaż dzieli ich porządek świata, obaj okopali się na froncie.

@Nata_Kruk Dziękuję, pozdrawiam i życzę jak najmniej dołków :)

Dzieciństwo: Tuż po szkole gram z kumplami w Dołek. Wygrywa ten, który zmieści w nim jak najwięcej cudzych monet. Dorosłość: Chociaż dół nieco większy, obchodzę go ze wszystkich stron, w imię uczciwie podniesionych pieniędzy.

Piękny tekst. Przewrotnie ujęty. Jeśli pozwolisz, zrezygnowałbym z ostatnich dwóch wersów, ponieważ to sobie można dopowiedzieć,czytając poprzednie. Pozdrawiam

Bardzo ciekawy tekst. Zabawny a jednocześnie prowokujący do głębszej, wielokierunkowej refleksji. W wyrazie "plnowaniu" prawdopodobnie uciekła literka "i" - ale to w sumie drobnostka, zwłaszcza gdy się ją zestawi z Bogiem. Pozdrawiam i gratuluję wiersza

Duży plus za "konstrukcję" wiersza. Myślę, że dobrze mu robią jednowyrazowe wesy, które niejako stanowią pauzę. Mamy tu również pewną klamrę - ciszę na pocztku i dojmujące wrążenie samotności w puencie. Co bym zmienił? Może czcionkę - el to już moja fanaberia. Lecę na wiersz Pozdrowienia

"O co kaman" - dobre ;) !

Dzień Dobry Nato Tak. Po czasie przemyślałem jeszcze raz ten teks i naniosłem poprawki. W moim odczuciu teraz lepiej oddaje moje wątpliwości ;) Pozdrawiam serdecznie.

Dziekuję Duszko za twoje słowa. Można też przyjąć opory, by być bliżej siebie i tym samym bliżej świata. Pozdrawiam ciepło

Bardzo dobry utwór ! Zostaję.

Mówią, że czerń pasuje do wszystkiego. Chcąc nie chcąc, nazywam rzeczy po imieniu: Jeszcze wczoraj tu był, ze słowem i mową ciała, a dzisiaj myśli plączą się po pustym domu. Spacerując z ciszą pod rękę, odwiedzam bliższych i dalszych, kochanych i tych, których widziałem w zarysie. Rozmawiam z nimi i bardzo powoli, a wręcz opornie, uczę się, jak łączyć czerń z błękitem.

@miauczenie owies Wierszyk nie jest delikatnie mówiąc dość dobry, ale utożsamiam się z nim. Pozdrawiam i dziękuję za komentarz i korektę.

Tu jak zwyke dużo się dzieje. Momentami przewrotnie i z humorem, chociaż przebja się przez to rysowanie pępkiem po gorącym asfalcie.

- Tatusiu, tatusiu! Nie mogę się pozbierać. Upadłem, zanim dno dobiło zera.

Ujmuje mnie możliwość szerokiej interpretacji. Dla mnie miniatura ma bardzo pozytywny wydźwięk i wiąże się z obdarowaniem "pustego życia".

@Waldemar_Talar_Talar Z pewnością. Tylko pytanie o pojednanie. Pozdrawiam