Radosław

@Rolek Dziękuję za przychylny komentarz i życzę dobrej przestrzeni dla siebie. Pozdrawiam.

@poezja.tanczy A my ze tak być. Z pozdrowiniem.

@Lidia Maria Concertina Dziękuję.

jakbyśmy nie potrafili chodzić biegniemy a nogi nasze coraz dalej od głowy biegniemy od posiadania wszystkiego po nic

@violetta Mozna się pokusić.

@Dared od ręki;)

Trudno się mierzyć ze straconym czasem. Ale jak człowiek spojrzy ze współczuciem, z miłością i przyjęciem na swoją historię, może zobaczyć w tym również wartość. Pozdrawiam i życzę tego, czego potrzebujesz Kredensie.

Bardzo mi miło. Spowodować uśmiech - piekna sprawa. Pozdrawiam i życzę dobrego popołudnia.

Nie było mnie na plaży w Mielnie, na Tęczowym Moście w Tokio i na Zanzibarze. Ale to nic. Grunt, że w końcu dotarłem do siebie. ze słonecznym pozdrowieniem dziadek

Dziękuję za odniesienie. Pozdrawiam Nato

@violetta Autor nie podał. Myślę, że temat może dotyczyć rodzin, dzieci w różnym wieku.

@kwintesencja "Fasadowe" - trafne skojarzenie.

@poranki Dobra pomyłka nie jest zła.

@poranki Dziękuję za korektę.

- Wszystko już kipi, rozpycha brzegi. Córa jak ta lala, w pasek przyodziana, odbierze nagrodę. Już wychodzi na środek. Zrób zdjęcie kochanie, wraz ze świadectwem ozdobi portale. - Tak naprawdę od wigilii z nią nie rozmawiałeś.

Cukrowa wata kojarzy mi się z odpustem. I peel w tym obrazie zdaje się odpuszczać sobie to co ciąży. Dla mnie to obraz, który zatrzymuje. Aż chce się być szczęśliwym ;)

Mnie to nie bawi. Z religją, czy bez agresja w szkole jest obecna, a cierpią dzieci. Pozdrawiam

@Konrad Koper Dziękuję. Bądź pozdrowiony.

"Proszę pani, proszę pani! Dostałem piątkę z drogi krzyżowej." Dzieli się dobrą nowiną uczeń obsadzany w roli kozła ofiarnego.

Niezła afirmacja na początek dnia. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję.

@Rafael Marius Dziękuję.

To będzie całkiem nowy początek: ty weźmiesz dzieci - ja meblościankę.

Zbiory już nabrały głębi, kwiaty łaszą się do oczu. Ptak zaczeka jeszcze chwilę, nim uchwyci ziemię z lotu. Niebo w prawdzie swej jak zawsze, stygnąc, milczy tuż przed burzą. Znów po wszystkim będzie ciszą. Tak jest też z naszą naturą.

Zdarzają się wysoko w górze, na odległym kontynencie i tam gdzie spojrzę. Mogę przebierać w nich jak w dojrzałym sadzie, kiedy początek tańczy z końcem, kiedy znam drogę i kiedy błądzę.