Stracony

@Dragaz Sedno miłości bardzo oddane, w sposób prosty taki właśnie w jaki miłość przychodzi. Wiesz, a jakby "poczułem Twój dotyk" zamienić na "czułem Twój dotyk" ? Dziękuję za chwilę wspomnień!

To był wiersz bez przeznaczenia Nie o kochaniu ani zapominaniu kochać Nie o umieraniu ani zapominaniu żyć Krople deszczu spadają z nieba Czasem na szary granit

Takie wymowne, proste i trudne.Czy jest to odwaga? To jest dobre pytanie. Jeśli chodzi o pracę, o relacje ze znajomymi itp. - tak ,to odwaga. Nie jestem pewien czy odpowiedź jest taka sama co do podjętych zobowiązań. Całość bardzo udana i zawierająca życiową mądrość, którą powinniśmy posiąść za młodu :)

Być może zagadka to łatwa, bo kochankę nakryła czyjaś matka :)

Ha ha, ale ja nie myślałem o Tobie :)

Taaak ,a na koniec wiedźma na chatę przyjść :)

Och, to tylko jest nieszczęśnika zwodzenie :)

@Waldemar_Talar_Talar Tak, miłość mija różne po drodze ławeczki.Pożądanie już zajęte ,ale przyzwyczajenie wolne. Celnie to oddałeś i czuję,że pan chętnie jeszcze posiedziałby na tej pierwszej :) oj, dużo mądrości życiowej tutaj można wyczytać, dużo... Dziękuję za chwilę dobrej poezji.

I tak oto sernik stał się początkiem pewnej historii Ona nieuchwytna wróżka jak blask porannej rosy On jak deszcz ciągle grający w takt melancholii Na siebie wnet wpadły dwa złociste na polu kłosy - udzielił się nastrój wiersza i tu piszących:)

@violetta Poproszę o spory kawałek sernika :) Miły nastrój.

Tak, kto nie idzie z "duchem czasu" jest odstawiany na boczny tor. Świat tłumnie idzie naprzód,a tłum jak wiadomo ma wielką siłę ...i mały rozum. Dobrze więc chodzić w swoim tempie i własnymi drogami i czas może wtedy faktycznie wolniej płynie. Pozdrowienia

Dziękuję za dobre przyjęcie. Dopracuję błędy jakie znajdę. @Wiesław J.K. Tak właśnie. Większość ludzi nie przyświeca samemu sobie, jeśli o tym pisałeś.Dziękuję za odwiedzimy.

@Marek.zak1 Tak, skojarzenia i wrażenia zostają z nami bardzo długo. Ta nowela Sienkiewicza czekała we mnie od czasów kiedy była przerabiana w szkole do teraz a to baaardzo długo :) Podobnie pamiętam zapach włosów mojej pierwszej dziewczyny zmokniętych na deszczu... Dziękuję za dobre słowo i odwiedziny. @Wędrowiec.1984 Blizny i rany czynią z nas zaprawionych w boju wędrowców. Przechodzimy tyle dróg,aby sprawdzić która jest nasza, a może po prostu całe życie wędrujemy? Czy nadchodzi kres naszej podróży (nie myślę tutaj o śmierci),ale moment kiedy mówisz: tak , to jest moje przeznaczenie ? Dziękuję Ci za trafienie na mój wiersz.Do zobaczenia na szlaku.... @Rafael Marius Dobry latarnik zna obie role.

Lepiej bym tego nie ujął :) Dziękuję za odwiedziny i odczucia :) (swoją drogą pierwsza zwrotka do poprawy, zgrzyta) @violetta hmm, może nie trzeba się czuć dobrze każdego dnia,ale trzeba coś czuć każdego dnia . dziękuję za odwiedziny:)

@andrew Ja to odczytuję ponadczasowo, stąd skojarzenie z Powązkami i kwaterą Batalionu Zośka i Szarych Szeregów.Wspominam K.K.Baczyńskiego i innych. Zawsze jednak w historii Polski byli tacy co wybierali trzydzieści srebrników i tak się dzieje nadal.Twój wiersz jest pełny i skończony już po pierwszej zwrotce, co tylko dobrze świadczy o Autorze.

Tylko dla tej zwrotki ten wiersz warto mieć w pamięci.Jutro lub w sobotę będę na Powązkach. Zawsze jak jestem w Warszawie tam jestem , bo tam to "Imię" brzmi prawdziwie.

Jestem jak latarnik - zmęczony życiem Skupiony na ratowaniu świata Pomyliłem drogi ,bo nie szedłem własną Nie zapisałem się we własnej historii. Jestem jak latarnik - samotny Iskra jeno się tli we mnie Wspomnienie ognia wolności Nie utrzymałem żaru w sercu. Jestem jak latarnik – zagubiony Tylko siedzę i patrzę jak dogasam Tyle świateł wokół mnie Nie wiem dokąd płynąć.

@Waldemar_Talar_Talar Historia i tradycja sprawnie zamknięte w obrazie polskości.Pięknie napisałeś.Pięknie. "Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba Podnoszą z ziemi przez uszanowanie Dla darów Nieba... Tęskno mi, Panie..." (C.K.Norwid)

@Wiesław J.K. Miałem duże obawy czy wiersz zostanie zrozumiany,ale Twoje odczucia mówią,że warto było.Zastanawiające :) @Monia Nie chce egzystować, nie rozumie, nie jest stąd... Rozwinięta wrażliwość;pozdrawiam i dziękuję.

@Dragaz Cenne przesłanie dla mnie na dziś, chociaż nie jestem w takim stanie.Perspektywa jednak bardzo mi się podoba.Wartościowy utwór.

Na szczycie siedział człowiek poznałem go , to nie byłem ja przysiadłem się, nie spojrzał jego oczy były wpatrzone gdzieś tam… pomyślałem, że to dziwny gość zapytałem czy wie, że jestem z nim popatrzył dookoła i więcej nawet, jego wzrok przeszył mnie jak mgłę tak ty jesteś – odpowiedział (ucieszyłem się ) - bo myślałem ,że … palec jego spoczął na mych ustach - nie używaj wielkich słów! nie zrozumiałem wtedy co chciał przez to powiedzieć - ty jesteś jednym z nich nikogo jednak nie widziałem jego wzrok wpatrzony był gdzieś tam… w cmentarzysko, gdzie nie było mogił. A jednak czułem ,że prawdę rzekł człek.

Czegoż więcej chcesz ode mnie - o Pani? Tyś dla mnie tylko chwilą I niczym więcej się nie staniesz. Dotyk Twych rąk, to tylko zapomnienie Drżenie Twych ust, to tylko ukojenie. Więc czegoż więcej chcesz ode mnie - o Pani? Jeśliś na okamgnienie Uczyniła mnie szczęśliwym Jeśliś wydarła jedną chwilą Z piersi kawał serca mego Jeśliś tylko sobą jest. Więc czegoż więcej chcesz ode mnie - o Pani? Żebym kochał Cię cnotliwą ? W ramionach Twych miłość? Och, to tylko jest cierpienie. Kocham Cię, gdzież te słowa? Fałszywie wypowiedziane Więc czegoż więcej chcesz ode mnie - o Pani? Na tę iskrę czasu Dajesz największe uniesienie Bym mógł w ogień skoczyć I nasycić swe pragnienie I nic już więcej ja nie chcę A Ty nie dostaniesz.

@lirycznytraktorzysta Ani poezja nie może być prozą.

@bronmus45 Ten wers wymiata. "Rzut beretem i dancing" ...stare teksty przywołujące wspomnienia.Moje ,to Szklarska Poręba i dancingi w Perle. Przeniosłeś mnie w czasie.Do tego zdjęcie w klimacie.

Bardzo mi się spodobały te wersy. Na końcu wiersza wolałbym "światełko w tunelu", jednak czasem poezja dotyka bezlitośnie życia.