duszka

Piszesz o miłości z powagą.., na którą zasługuje, bo w całym swoim radosnym pięknie jest tez niezmiernie cenna i ważna dla ludzkiego życia. Twój wiersz jakby chciał ją chronić przed naszą lekkomyślnością. Podoba mi się to :) Pozdrawiam.

Nasz ukryty, wewnętrzny świat, jego spełnienie i niespełnienie jest według mnie czymś bardzo realnym.., i chyba Twój wiersz jednak też to wie, bo przeplata i łączy z nim codzienność :) Podoba mi się otwarty, lekki styl jego wypowiedzi. Pozdrawiam :)

W tych naszych maleństwach jest cały wszechświat, jego całe niewinne piękno i miłość... Cudowne, jak to przeżywasz, jak o tym piszesz :) Pozdrawiam razem z maleństwem :))

Tak :) Pięknie to wyraziłeś, Waldemarze, znajduję w tym dla siebie pociechę... Z uśmiechem dziękuję i życzę uśmiechu :)

Jednym słowem sprawiłaś mi dużą radość :) Dziekuję, Maja, i pozdrawiam!

To samo mogę powiedzieć o Twoim komentarzu :) Ucieszył mnie :) Pozdrawiam i dziękuję!

Ja też :) Nie tylko tutaj ale i też pod moimi poprzednimi wierszami. Dziękuje Ci za czytanie ich i wszystkie miłe wpisy :) Pozdrawiam!

Tak mocno uderz we mnie prawdą że aż spadną maski zaciśnięte oczy się otworzą że aż zatętnię. .

Dziękuję za tyle uwagi dla mnie i mojego wiersza, Nata :) Wykonałam "ten ruch" w bardzo ciężkim wewnętrznym stanie i był jakby odruchem samozniszczenia... Teraz próbuje temu przeciwdziałać, się ratować, dlatego dalej piszę, dlatego takie wiersze. Wydobywam w nich, to co we mnie wartościowe i "święte", chce to utrwalić i zachować. Twoje interpretacja sprawiła mi radość, jest piękna i też możliwa. :) Dziękuję, że tak głośno myślałaś, to naprawdę piękny dar. Pozdrawiam :)

Poczułam wdzięczność czytając Twoją szczerą wypowiedź, Luule, a gdy ją poczułam, musiałam ją wyrazić, bo chciała do Ciebie :) I tak, ten wiersz miał tylko wychwycić te pierwszą chwilę narodzin nowego życia - jego krzyk, a potem, w reakcji na niego, moje przyjęcie go miłością. Bez takiego początku nie mogą chyba pojawić się jej (miłości) następne ruchy... I znowu Ci podziękuję za tę myśl :))

@Joachim Burbank dziękuje za Twój głos. Cichy, ale sprawił mi radość :)

Piękna, wyrazista wypowiedź i nagłe rozpoznanie czy odkrycie niezwykle ważnej prawdy, która zawsze była tuż obok... Podzielam je, bo z czasem jest mnie coraz więcej, niezależnie od koloru i kształtu tego, co we mnie przyrasta.. To chyba świadomość. Pozdrawiam Cię, Luule :)

Czasem życie przynosi nam jakiś dar (miłości), na którego przyjęcie jesteśmy jeszcze nie gotowi... Tak zrozumiałam Twój wiersz, Joachimie... Podobają mi się obrazy, które zawiera, ich wymowa odsłaniająca tajemnicę ludzkiego wnętrza, jego wrażliwości i zagubienia. Pozdrawiam :) .

Ja też ją kocham :) W niej znajduję tętno życia, to najcichsze, najgłębsze... Znowu uświadomiłes mi coś ważnego, Waldemarze :) Pozdrawiam.

Bardzo bojowo :)) A poza tym rytmicznie i melodyjnie. Na pewno zwabisz tym wiosnę. :) Pozdrawiam.

Bardzo lubię tę Twoją szczerość, Luule, bo jest ona lustrem, dzięki któremu poznaje lepiej moją poezję. :) Pisałam ten wiersz prawie jednym tchem i gdy go przeczytałam, podobnie, jak Ty, chciałam go czymś "uatrakcyjnić", ale nie pozwolił mi na to. Czułam podobnie jak Ty. Ciesze się z tego i dziękuję! :) .

Kochamy je, ale nie mamy nad nimi mocy.., są wolne w swoim spełnianiu się i tylko w tej wolności potrafią się spełniać., sa tajemnicą, którą próbowałeś uchwycić w Twoim wierszu. :) Pozdrawiam :)

O to i też o coś innego, lub może podobnego, Waldemarze - o początku nowego życia dla mnie samej, o moim nowo narodzeniu, po przeżytym załamaniu dotychczasowego życia... Dziękuję Ci za czytanie, komentarz i życzenia, które odwzajemniam :)

Słyszę już jego pierwszy krzyk i spotykają się z nim moje oczy ramiona i dłonie zapisujące w sercu. .

@Gaźnik miło mi :) Pozdrawiam :)

To, jaki jest człowiek współdecyduje o tym, czy trafia do niego to "naturalne" szczęście... Tak :) Dziekuję i pozdrawiam :)

Ale naturalne łąki powstają "samoczynnie... Hm.., może jedynie potrzebna jest pomoc w kierunku tej naturalności? Ciekawy temat :)

A może wystarczy szczęściu nie przeszkadzać, bo ono wtedy samo się "pleni" :)

Tak :) Rozbrajający, ciepły wiersz :)

Rozpoznanie jest pierwszym krokiem do panowania nad silnymi impulsami, a to panowanie pozawala nam wyrosnąć poza nie, być kimś więcej niż one.., co nie znaczy, że jest to łatwe. Ciekawy, prawie rozpaczliwie w swojej szczerości brzmiący wiersz... Pozdrawiam :)