iwonaroma

świetne :)

Super :) czyta się szybko i przyjemnie -- jak jazda (z) piękną Ireną :)

No teraz Gaźnik to już przegiąłeś :) (dzięki za Serce :))

Za szybko i bezmyślnie skasowałam , to" naszej" (ale bez wielkiej litery, fakt) jest potrzebne, bo Rzeczywistość ogólna jest przecież przebogata :) a my - mamy co mamy, niektórzy więcej, niektórzy mniej ;) A Sacrum to mikroskopijny zalążek w naszych sercach, może urosnąć - jak to zalążek :)

Dzięki Justyna :) Tak, to wiersz o zagubieniu, o pogubieniu, ale też niosący nadzieję w przekazie (taką mam nadzieję ;)), że kontakt jest możliwy - poza zmysłami. Zdrówka

dzięki dla eviccy :)

Dzięki i wzajemnie! :)

ok, zmieniam :)

Nie zawężajmy się w przyjaźniach - zwierzęta (i rośliny!) też kochają...

ja patrzę na orła ty na reszkę mnie ciągnie góra ciebie gonią resztki rzućmy w cholerę tę monetę! twarzą w twarz stańmy naszej Rzeczywistości choćby była najbiedniejsza

mądry tekst, lekko napisany - ale to zaleta :) zdrówka. (za Justyną - ukłuć - choć wiadomo nie od dzisiaj, że ukute są treści w jej formie :))

Tak, faktycznie, podział na strofy ułatwiałby czytanie, a przecież ma być lekko a nie ciężko, czyż tak? :) Sonecie?

Ciężki temat...ale lekko napisany :) Czy to powód do radości? Pewnie. Lepiej ciężkości ulekcać niż lekkości uciężniać ;)

zdrówka dla Silver :)

:);)

po równo, choć ukosami z maestrią porządek i poświęcenie czasu, uwagi żadne tam nieświadome darcie czy emocjonalny rozkurz dokładnie tak długo rozcinam co potencjalnie składam ale już nie składam

rani najmocniej ale później ranę najkochaniej zabliźnia

pozdrowienia i podziękowania dla Silver oraz dla wjoli :)

no to będziemy sobie kadzić :) bo ja lubię Twój :)

Gioconda uśmiecha się tylko raz.

Pierwsza strofa b.mi się podoba, druga - podobnie jak Jemall - zbyt chyba oczywista. Trudno jest pisać tak krótkie formy :) ale ja je lubię - czytać i pisać :) U Ciebie zawsze (no, może prawie zawsze ;)) można znaleźć coś interesującego. Zdrówka

Monumentalny (w dobrym tego słowa rozumieniu :)) i chce się go czytać... do końca :) zdrówka

Bardzo prawdziwie, przejmująco.

No, miewałam różne pomysły na swoją drogę zawodową, ale takiego jeszcze nie :) To Twój odbiór mojego wiersza jest b.obrazowy :) Nigdy bym czegoś takiego nie wymyśliła.... super :)

Ale dlaczego o to nie prosić? Właśnie nie proszenie o to, nie myślenie o tym, nie przygotowywanie się do tego (mentalnie, emocjonalnie, duchowo) może być przejawem strachu. Takie odsuwanie własnej śmierci (nie hołubienie jej :)) nic nam nie da, bo ona i tak przyjdzie do nas. To pewne jak amen w pacierzu :) Zdrówka :)