Znajdź zawartość

W moich oczach płoniesz niczym słońce Dla ciebie niech mój cały świat spłonie Czekam na ciebie całe noce Bo nie chce życia spędzać samotnie Rozświetlasz mi noce w księżyca blasku Mimo naszego dużego dystansu Nawet jak nadejdzie chwilowe zaćmienie To dalej w tobie widze moją ostatnia nadzieję Przy tobie moje serce tworzy rozbłyski w sobie Bez twojego blasku moje serce by zamarzło Dzięki tobie na mej planecie jest światło Chciałbym mieć kogoś ze sobą na orbicie Aby nie skończyć jako "samotna planeta"

Motto: W pogodną czerwcową noc zawsze pod Wielkim Wozem układa się do spoczynku królewski gwiazdozbiór Lwa. Świecąca w jego ogonie gwiazda o nazwie Denebola pokazuje - jak strzałką - konstelację Panny, której najstarszym wyobrażeniem jest dziewczęca postać bogini urodzaju trzymającej w dłoni kłos zboża. A kłos po łacinie znaczy spica. Przyjazny dystans źródlanego chłodu - przyprószona ciemnobłękitnie najjaśniejsza z dziewiczego gwiazdozbioru gwiazda biała i niebieska - Bezbronna podobno Nic błędniejszego. Rozsądnie zakochana w wyłącznie dla niej widzialnym towarzyszu swoją jasność Spica przemienia w pulsujące widmo by móc widywać się z ukochanym aż cztery doby - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - w roztworze międzygwiezdnej materii w galaktyk sześciu gromadach. Skrząc lśni wielościanem Martwej Natury - Kłos Panny miliardów lat świetlnych kwazarem