Miłka Maj

Dziekuję, bardzo się bałam tego...pierwszego kroku...

Nic się przecież nie stało… tylko drzwi z impetem zamknięte rozbiły świat, tysiące szkieł rzuconych w serce… kogoś zabrakło… kogoś nie było… Nic się przecież nie stało… tylko płacz cichy jak dym usiadł na wodzie… mgła zapomnienia otuliła wszystko wokół… przyszedł mrok… przyszedł chłód… Nic się przecież nie stało… to tylko tragedia śmierci jednego ze słońc… już koniec blasku… już koniec uśmiechu… ktoś skradł radość z jego twarzy…