-
Postów
23 226 -
Dołączył
-
Ostatnia wizyta
-
Wygrane w rankingu
20
Treść opublikowana przez _M_arianna_
-
autorka Czas się zatrzymał nad głębią jeziora; Zachodzi słońce, już znika za lasem. Oderwać wzroku nie mogę, lecz pora. Skrada się schyłek dnia, a więc... tymczasem.
-
A BABA LŻY WYŻ; LABA... BA. JEŻ - LABA, BABA - LŻEJ... A BALANGA - JAGNA LABA. OBA? BO JEŻ I NIŻEJ, BABO. A TO, KUMO, INO KOTOJEŻ - LŻEJ OTO KONIOM U KOTA. A BABA; - MAŻE JEŻ? - A... ŻE TU JEŻE? - TU, TAM, I MA TU TEŻ... - A... ŻE JEŻA MA BABA? JEŻ I NIŻEJ. (A JERZY Z REJA)
-
OWO DO RYMU TU MY RODOWO? ŻE TY? MINOROWO DO RYMU RONIMY TEŻ. A TU RYMOWANKO; W OKNA, W OMY - RUTA.
-
JAZDA RODO - DORADZAJ.
-
autorka Wylać żal cały w jednym wierszu, nakarmić usta zgrabnym wersem; szeleszczą kartki na parkiecie, jak liście przemoczone deszczem. Usiane maczkiem słów zawiłych, jak łąka kwieciem w środku wiosny, zakwitną ciepym dreszczem miły, z podmuchu chłodu, ku radości.
-
- TYRA? - BAGAŻ? - A GABARYT?
-
I NA MIKOŁAJA MAJA - ŁOKI MANI. A ŁOKI TOKI; KOT I KOŁA. - ULE MIKOŁAJA? - DAJ ŁOKI, MELU. MA, TO MI; MIKOŁAJA DAJ, ŁOKI MIMO TAM. ŻĄDZONO; MIKOŁAJU, BUJAŁO KIMONO - ZDĄŻ.
-
Mikołaj - Zawołaj - a nastrój miał podły, jakgdyby go kozy na drzewie pobodły; zgubił renifery, był także nieszczery, a powód był taki, że trochę już głodny.
-
Miało być coś pod poduszką, obfitość, i milszy klimat, ale Mikołaj - nie/święty - tym razem słów nie dotrzymał. Owszem podkradał się z cicha; widziano w zarysie postać, później postąpił... nie fair play; j a k o ś nas rózgą wychłostał. Nic tu dziś nam szczególnego, tylko w dzień biały, na mieście, włożył mi czapkę na głowę, cicho wyszeptał - no/wreszcie.
-
CO, MAG, ROZPĘTAŁA; TĘP - Z ORGA MOC.
-
JAKO TEKILLA ŻAB; A ŻAL - LIKE - TOKAJ. JAKO TEKILLA BY SKORPIO, I PROKSY BAL - LIKE - TOKAJ. JAKO TEKILLA WĘŻOWA... WOŻĘ... WAL; LIKE - TOKAJ.
-
TULA BALUT. TO ZAJADA BALUT? TULA, BADAJ AZOT. TO BALUT? TULA BOT. JAJA KACZE BEZ CA KAJAJ. SOLĄ; LO KURZE JAJA JE Z RUKOLĄ - LOS.
-
I NA MARSA LOT; A TO LAS RAMANI.
-
I MA; KISZONO Z SIKAMI?
-
Pod bajkę z muchą, dama spod Gdańska, znalazła nazwę; "mucha hiszpańska" I przeczytała, że to do ciała, cena nie była wygórowana.
-
CIN? A ZIMA TA MI ZA NIC. TO ZASPY, RYPS, AZOT. IM, ANKO. A ZIMOWO MI ZA OKNAMI.
-
PAŁAŁO I ZIOŁA DAŁO, I ZIOŁA ŁAP.
-
MUSIMY RYM, I SUM? MUSOWO, SUM. A OBWINILI NIW BOA. MUS; I MY RYM, I SUM. INNI WYMUSILI SUMY - WINNI. POKRAKA RADA; PUMA MU PADA. ROK AR. KOP. JADU TO ZAJADY? WYMUSIMY RYM, I SUMY WYDAJ.
-
MA NA TO SPOSOBY? BOSO PSOTA NAM. TOLO, DO WIELOPAKU LUKA, POLE, I WODOLOT. A ŁADU MA TA SPOSOBY; BOSO PSA TA MU DAŁA.
-
Z bajki o muchach morał jest taki, że są zjadane chętnie przez ptaki. Wie o tym motyl, i boża krówka, że muchy łapie też muchołówka. Pewnie nikogo tym nie zachwycę; "dzbanki", rosiczki, i kapturnice... Traszki, ropuchy, tudzież kumaki, szerszenie... jedzą je bez poklaki. I żadnej muszce nick nie zabroni, upstrzyć na róży, bzie, i lewkonii. Chociaż riposta jest nazbyt jawna, tak brzmi podana "ta druga prawda"
-
Z bajki o muchach morał jest taki, że są zjadane chętnie przez ptaki, Wie o tym motyl, i boża krówka, że muchy łapie też muchołówka. Pewnie nikogo tym nie zachwycę; "dzbanki," rosiczki, i kapturnice... Traszki, ropuchy, tudzież kumaki, szerszenie... jedzą je bez poklaki. I żadnej muszce nick nie zabroni, upstrzyć na róży, bzie, i lewkonii. Chociaż riposta jest nazbyt jawna, tak brzmi podana "ta druga prawda"
-
I KIL TE, I W ŚWIETLIKI. A ZŁOTO/KLAPKI; KIK PAL - KOTO/ŁZA. I CELU TA IW; ŚWIECI MICE I W ŚWIAT ULECI. A BUTY ZŁOTE? TU BETO ŁZA. MA CEL PIĘKNA - RANKĘ - I POLECAM.
-
Ach, wieczorami w poezji tonie.
_M_arianna_ odpowiedział(a) na _M_arianna_ utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
Dzięki. Rym jest niedokładny, ale nie da się go ulepszyć. (walc pian - fortepian) Pozdrawiam wzajemnie. -
AKSAMITU ŁUT, I MASKA. OTO PAN DA ŁUT, I MASKA Z AKSAMITU ŁADNA PO TO. A MOTO BUT I MASKA Z AKSAMITU, BO TOMA.
-
Ach, wieczorami w poezji tonie.
_M_arianna_ opublikował(a) utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
Poeta może płonąć nad wierszem, lub patrzeć w pustą kartkę na stole. Umilknąć nagle, wtopić się w przestrzeń, lub rozpiąć swoje skrzydła... sokole (?) Poeta może mieć szczupłe dłonie, i wypalone do cna już wnętrze; natchnione oczy, kosmyk na czole, na wierszowisku ronić swe wiersze. Poetą ciągle targa stary walc, choć nie jest dzisiaj już w dobrym tonie. W dłoni ma pióro, w sercu fortepian, ach... wieczorami w poezji tonie. - 2012-