Jacek_Suchowicz

Leszku - własne przeżycia i wiedza pozdrawiam Jacek

słodkich złudzeń garstkę przynoszę Ci miła nadzieje z migdałów które tak lubiłaś rodzynkową czułość w szampańskich pieszczotach wspólne rozmarzenia ja kocham, ty kochasz choć ostatnie słowa łatwo jest wymówić nie lepiej powiedzieć ja lubię, ty lubisz....

filozofia na forum ograniczona do minimum a prosta jak przysłowiowy drut. Każdy ma swoje doświadczenia życiowe i logiczne myślenie. Zupełny brak wiary - aksjomat i pewność. Pozdrawiam Jacek

Wbrew pozorom jest to bardzo istotne radosne święto. Tylko my (ludzie) w 20 wieku nazwaliśmy to świętem zmarłych (zupełnie bez sensu) i udajemy smutnych. Popatrz na Romów jak oni do tego fajnie podchodzą - zastanawiam się czy to wiara czy wiedza. Ale to co innego. Pozdrawiam Jacek

Tu nie chodzi o pewność czy wiarę ale o istnienie i wzajemne przenikanie. Tak jest. Wytarczy tylko szerzej otworzyć oczy..... ale co tam, długo by pisać, a tu nie miejsce. pozdrawiam Jacek

Właśnie, dlaczego tych, którzy wiedzą usiłuje się zaliczyć do wierzących? pozdrawiam Jacek

gdzie tu emocje???? Temat, jak temat, przychodzimy odchodzimy na drugą stronę, a życie płynie dalej. Czasem tylko są nam przekazane istotne wiadomości ... pozdrawiam Jacek

więc w czym masz problem by wiatrem zostać wystarczy tylko ciepłem wiać już róże kwitną sprawa jest prosta i serce róży możesz skraść :))) Pozdrawiam serdecznie Jacek

Masz rację ale to "akcenty" lub rekwizyty podkreślające zastój ten zewnętrzny jak i ten wewnętrzny (duchowy).

to najważniejsze rytm, u mnie nikt nikogo nie oskarża. nie twierdzę że wiersz jest dobry i szanuję każde zdanie Pozdrawiam Jacek

ja nie wierzę ja wiem i jestem pewien swojej wiedzy pozdrawiam Jacek

To jest jesienny erotyk, niech mnie róże kłują. Pzdr. Tak Stefku - jesień ma swoje erotyki (nie tylko wiosna i lato) pozdrawiam Jacek

trzeba kochać róże, cóż nam pozostało wszystkie one śliczne, czasem wina mało pozdrawiam Jacek

od pewnego wieku ludzie przynudzają Pozdrawiam Jacek

Stasiu dziękuję a co do formy jeszcze mi dużo brakuje. wiem ale w chwilach wolnych czytam teorię. Serdecznie pozdrawiam Jacek

Napisano kilometr książek na temat "drugiej strony" . Czy w klatce na słonia zatrzymasz motyla? Pozdrawiam całkowicie pozbawiony wiary Jacek

Świętych obcowanie..... Pozdrawiam Jacek

Owoce miłości wyfruwają z gniazda a my zostajemy z........ pozdrawiam Jacek

skrzydła wyobraźni to loty wysokie gdzie żadna rakieta z ziemi nie doleci nie pisz o bzykaniu z muchą daj se spokój bo kolejny imiennik przyfrunie przyleci

Dla mnie jest to dobry wiersz ze swoistym klimatem, z przymrużeniem oka opisujący wiejską rzeczywistość. Jedno co mogę stwierdzić, że wiersz z poezją religijną ma nie wiele wspólnego. Wiejski anioł, Chrystus i krzyż przydrożny - symbole podkreślające zastój. Pozdrawiam Jacek

Pomniki dzisiaj wyczyszczone, Przykryte kwiatów kolorami. Tysiące zniczy wokół płonie, Cofa się w czasie nasza pamięć. Przesuwa bliskich przed oczami, Radosne chwile i cierpienia I zdaje się, że znów są z nami, A przecież ich już tutaj nie ma. Myślę: czy nie ma ich naprawdę, Bo nieraz kiedy się odwracam, To mam wrażenie, że zobaczę Jak z dali patrzy na mnie tata. I wiem, że żyje, gdzieś istnieje, Wierzę, że został w niebo wzięty. Kiedyś go spotkam, dziś westchnienie, W ten dzień zadumy: "Wszystkich Świętych"...

Jesienią róże kwitną kolorami Oczarowując wokół świat. Mechate płatki mają, jak aksamit I targa nimi psotnik wiatr. Ten figlarz jeszcze ciepłem bałamuci Choć żaru lata już mu brak. Drobnym deszczykiem pokropi, posmuci, Lecz wdzięki ich - oglądać rad. Tej herbacianej - podwiewa sukienkę. Podziwia piękne kształty nóg. Żółtej bluzeczkę porozpinał z wdziękiem I w zachwyt wpadł. "Ach piersi - cud". Pąsowa róża stoi cała w pąsach, Tak oczarował ją ten trzpiot. A fioletowa - nic, tylko się dąsa: "Ten wiatr to pewnie niezły łotr". Dwukolorowe on ciepłem omamił, Dla innych bardzo miły jest. Zwiewny żartowniś flirtuje z różami Obdarza ciepłem - ma ten gest. Czasem i jemu też ciepła potrzeba, Wtedy wykrada z leśnych kniej. A smutnej róży zniósł szczęście z nieba. Jesienny wietrze - wśród róż wiej. Skorzystaj z pięknych kolorów jesieni, Nim srogie mrozy skują świat. Dla róż zostaniesz uroczym wspomnieniem: "Jak miło wiał jesienny wiatr..."

budziki muszą być cierpliwe, zazwyczaj stoją w jednym miejscu ich tarcza to zwierciadło krzywe, a głośność dzwonka - to ich wielkość owszem mój budzik to prześmiewca, złośliwiec, drań, kawał potwora lecz proszę wybacz mu ten nietakt, drwi z otoczenia - lecz nie z autora. pozdrawiam Jacek

Alu! jak zwykle zachwycasz, i wybacz mi że piszę tylko tyle ale praca na okrągło. U Ciebie scherzo jesienne wiatr wygrywa i zadumy październik pospraszał a ja w swojej samotni czasem bywam słysząc - echa minionego lata. Pozdrawiam serdecznie Jacek

Piękna jest ta Twoja "Jesienna góra" Tak sobie wyobrażam "Śnieżnik" jesienią. O tej porze roku jeszcze nigdy go nie widziałem. A góry latem - to co innego. Podziwiam i zazdroszę zachowania formy 8/7 Ale im więcej czytam na temat pisania tym więcej mam wątpliwości. Pozdrawiam serdecznie Jacek