Weterynarz

Świt ma kolor stali, niebo rozpięte na klamrach wysokiego napięcia. Miasto stoi boso na mokrym asfalcie, jeszcze bez hałasu. Czajnik gwiżdże ostrzeżenie. Dzień już w progu żąda imion, dat i pewności siebie. W dłoniach trzymamy resztki nocy, ciepłe i zmięte jak pościel. Kiedy marzenie przebrało się za obowiązek? Na stole stygnie kawa. Czarna tafla odbija sufit i chłód. Świat nie czeka. Otwiera drzwi i wpuszcza nas w przeciąg.

To, co było kotem, jest teraz tylko kwestią futra i temperatury. Żadna z siedmiu dusz nie zgłasza pretensji do dalszego ciągu. Pazury, stworzone do wielkich polowań na muchy, odpoczywają od grawitacji. Ogon — ten precyzyjny przyrząd do wyrażania ironii — wybrał bezruch. To nie jest odejście w światło. Raczej ciche wycofanie się z obecności. Zostaje puste miejsce pod słońcem i to dziwne poczucie, że w ciszy brakuje właśnie tego jednego mruczenia.