Poet Ka

@Marek.zak1 dostęp do kultury towarzystwo miało zapewniony:

Maj, 1897, W Saskim Ogrodzie Na starej fotografii Olchy, topole, ławki, W domyśle brąz i zieleń. Więzy, jesiony, ludzie, Maj przydaje lekkości. Na starej fotografii Bo to czas wypoczynku, Panie, panowie, dzieci. Siedzą, stoją i leżą, Widać na twarzach radość. Matki z dziećmi na krzesłach Panowie sypią żartem, Panny biegają w lesie. Wachlarze, koki, wąsy, Echo ich głosy niesie. Na starej fotografii Panowie dyskutują, Student leży na trawie. Panie się uśmiechają, Wszyscy młodzi i piękni. Na starej fotografii Słońce przyświeca ludziom, Panna się chowa w drzewach. Ktoś utrwalił na wieki, Ten obraz tak wymowny. Do czasu najbliższej pożogi.

@Łukasz Jurczyk Łukasz, wyśmienite, jest wyobraźnia, piękna polszczyzna, rozmach. Ożywiasz kulturę antyczną. Strawa dla duszy.

@Marek.zak1 że intymne wasze sprawy upubliczni dla zabawy:)

@huzarc , przyjmuję te słowa z pokorą. Tak, czuję się spadkobierczynią postmodernistów. Ostatnie Twoje zdanie (od "pomnikiem" do "od końca") współgra ze słowami "Bo czy można napisać coś, co nie zostało napisane? Przeżyć to, co nie było przeżyte? Pomyśleć myśl jeszcze niepomyślaną?".

@Berenika97 dwa pierwsze dystychy łudzą czytelnika, bo to, co wynika z pierwszego i trzeciego, po odrzuceniu negacji, wydaje się być prawdziwe, czyli że noc ucieka, a światłość zmienia świat. Z kolei poetyckie określenia wydają się mamić czytelnika swoim urokiem ulotnych skojarzeń. Po głębszym zastanowieniu, dochodzi się jednak do wniosku, że jest odwrotnie. Czyli, że poezja tłumaczy nam rzeczywistość i przywraca wszystkiemu sens. "Klik" i zmienia się postrzeganie. Metafora okazuje się konstatacją, a konstatacją metaforą. Czary chyba. Ciekawie więc redefiniujesz światłość i ciemność, percepcję, mało tego, pokazujesz wszystko "na chwilę przed". I nawiązujesz do artystycznych technik tworzenia. Zbliża cię to do Andrzeja Sosnowskiego, który świtanie, światło postrzega wręcz materialnie, namacalnie. Fragmenty "noc się wyczerpuje", "czekam na pierwszą plamę koloru" jakby potwierdzają, że ta ciemność i jasność materializują się. Dodam, że jesteś w tym uczestniczeniu "na chwilę przed", nie tylko obserwatorką, ale i demiurgiem. Widzisz przecież świat zanim powstało słowo.

O czytaniu Muszą się uleżeć książki, wypuścić gałązki, porosnąć kotkami, Eliotowską krasą i różnorodnością, Proustowskim niuansem i smakowitością. Nie ilość i nie czas stanowi, tylko głębia olśnień – bliskość między czytelnikiem a interlokutorem. Temat, rozmach, klimat. Powroty bez końca w ten i tamten świat. Srebrzystość chwinowska, migawka wiecznie mnie zaskakująca. Metaksa to czy nie metaksa? Linearna i symultaniczna – wieczne powroty. Bo czy można napisać coś, co nie zostało napisane? Przeżyć to, co nie było przeżyte? Pomyśleć myśl jeszcze niepomyślaną? Czy można przeczytać coś, co już nie zostało przeczytane?

@Waldemar_Talar_Talar szczery, świeży, wdzięczny, efemeryczny (ale i sugestywny)

@Mel666 w punkt.

Poliptyk: Cztery Pory Roku Haru Wiosną czeremcha A tylko to się liczy- O, sznur żurawi Życiodajny sok przepływa pod korą drzewa Natsu I oto prześwit Latolistek cytrynek Siadł na łopianie Siadł na łopianie Latolistek cytrynek I oto prześwit A łopian rozpościera się nad wodą przejrzystą Aki W spokojnym lesie Maślak sitarz i kuna Jak abakany I szyszka leci Fuyu Rudzik przycupnął Mroźny puch z nieba spada- Wszędzie blask i biel Łoś zostawia tropy w śniegu

@huzarc futu4ystyczny,metafizyczny, doskonale meta4yczny

@Waldemar_Talar_Talar efemeryczny, poetyckie muśnięcie

@Waldemar_Talar_Talar tego kotka bym ocenzurowała:(. A zwrot "znęcałem się na kocie" zamiast "znęcałem się nad kotem" jest zamierzony (stylizacja na sztubacki sznyt)?

@iwonaroma jest niezwykły!

Trzeba to przyznać. Interpretacje Bereniki są genialne.

@Leszczym ,w punkt!

Hahahaha:) Kochani! Serdecznie dziękuję za dodane odpowiedzi:)

Dekonstrukcja Nie jest dobrze samemu tylko być człowiekiem. Tylko samemu nie jest dobrze być człowiekiem. Dobrze nie jest być tylko samemu człowiekiem. Człowiekiem tylko samemu nie jest dobrze być. Człowiekiem być nie jest dobrze tylko samemu. Człowiekiem człowiekiem człowiekiem Nie nie nie nie nie nie nie nie nie nie Dobrze dobrze dobrze dobrze dobrze Jest jest jest jest jest jest jest jest jest Samemu samemu samemu samemu Tylko tylko tylko tylko tylko tylko tylko Być być być być być być być być być Człowiekiem Nie Dobrze Jest Samemu Tylko Być. człowiekiem nie dobrze jest samemu tylko być. Być. Samemu. Człowiekiem. Nie. Jest dobrze Tylko... Tylko... Jest dobrze Nie. Człowiekiem. Samemu. Być. Być człowiekiem jest dobrze, tylko nie samemu samemu samemu Więc dlaczego nie chcemy być ludźmi?

@Maciej Szwengielski ,druga część mojego tryptyku jest bardzo narracyjna i plasuje się na pograniczu wiersza wolnego i prozy poetyckiej. Jeśli nie ma tu takiego działu, publikujemy w poetyckim i tyle. No, można jeszcze ulepszyć wersyfikację. Ale czy to będzie ulepszenie? Pociechą może być twórczość takich geniuszy, jak Tkaczyszyn-Dycki, A.Sosnowski czy T.S.Eliot.

@Łukasz Jurczyk dopuszczam i taką przyczynę literackiego "odejścia".

@Berenika97 ,może jak najbardziej nawiązywać do tego filmu i to może być właśnie ten film wspomnianym w wierszu. Albo jakiś inny, podobny. I rewolucja byłaby wtedy jedną z domniemanych przyczyn śmierci Julii R. Tym bardziej, że Julia to autentyczna postać. Oczywiście nie tak bardzo znana, raczej do tej pory anonimowa, bo to moja praprababka.

Tak. A Hologram, może być odczytane jako Login Margo np., co też daje jakąś wieloznaczność. W wierszu wspominana jest rewolucja- może być np. tęczowa albo dotycząca rzezi hugenotów we Francji, ewentualnie francuska (nazwisko Dlohnier brzmi tak arystokratycznie), a już tak dosłownie, to rewolucja, która w Warszawie trwała do 1907, więc może być , że jej pokłosie, bo wiadomo, jak po rewolucji działały służby. Najlepiej to wszystko rzeczywiście rozumieć wieloznacznie.

@Berenika97 A ten klucz do odczytania kto, czytanie nazw własnych wspak.

Ale hologram znaczy mniej więcej to samo, co w tamtym tomiku. Tylko, że u mnie dotyczy bardziej jednostki, co później prowadzi do ogólnych wniosków. Bardziej jednak dosłownie. W tamtym tomie wierszy poetka E.S., bo pewnie ją masz na myśli, zaczyna od ogółu, przechodzi do szczegółu. I bardziej filozoficznie.

Nie, ale to czytelnik interpretuje. Jeśli wiersz jest wieloznaczny, to bardzo dobrze! To wtedy można rozpatrywać Twoje przypuszczenie, jako nawiązanie.