widelec

@violetta co z łyżką :(

usiadłem z Tabalugą na kamieniu, z ganku dobiegają jazgoty waltorni, myślę czemu dzieci są tak zwierzęce, na falach łusek płyną jego ręce, z łomotem i skrzekiem wtargnęły na chodnik, a ich pokusy rosną jak mech w cieniu. na ulicy zmarłego w bardzo bohaterskiej śmierci bohatera, wszczęły się najróżniejsze protesty, przeciw teoriom Freuda, chodzą z kąta do kąta, w aptekach skończył się mensil, publiczność bardzo to uwiera. publiczność wyłączyła telewizory, poszła odnaleźć swe imię, weszła więc na góry niczego: Tarnica, Łysica, Sokolica, E.G.O. słyszałem że to możliwe, leczyć tak wszelkie spory. bałwan o imieniu Arktos, znów wydaje rozkazy z podtekstem, ja nie mam ochoty na zimno, najpewniej znajdę sobie inną, ciemniejszą, na szczęście, pieczarę, może ciężarną. ,,Jakubie!" do mnie przemawia, choć z Izaakiem jestem tylko na dzień dobry, nie- nie wykonam. napiszę wypowiedzenie, szkoda tylko, że nie oczami patrzę przed siebie. na plecach jak grzyby po deszczu wyrastają krosty, krateroza boczniaków, niedobre dzieje. na niebie panuje królewna o imieniu dupa, jest śnieżnie, w ręku trzymam czasopismo ,,Big Brother", w półśnie wracają te wszystkie, narazie sol-mi są tak bliskie, ściągnięte z półjawy objawy, próbuje znowu, na łóżku grając trupa.

super porownanie do trzcinki ladnie

auu

ulegle

nie wiem czemu forma kojarzy mi się ze świetlickim bardzo przyjemny, obrazowy wiersz :)

super wiersz bardzo mi się podoba pożar można tu traktować jak przykład wspólnego wroga który często łączy ludzi

nie wybiera. zazdrość patrzy oczami ofiary w nieskończoną nicość zazdrość tworzy obrazy obrazy pamięci obrazy niechęci obrazy obrazy w końcu łatwo coś zmieścić w pustym i zazdrość objawia się w rytuale dostrzeżenia wszelkich niedoskonałości usterek w całości obrazy obrazy odrazy nowy wyzywa zazdrość na pojedynek ku zdziwieniu publiczności nie z nim samym zazdrość działa w pojedynkę zazdrość działa w rezygnacji zazdrość działa kiedy leży w sąsiednim pokoju i udaje udaje udaje udaje udaje udaje że wcale nie. uderza w całość choć jest zaledwie częścią uderza w część poddanej całej, całej całości zazdrość całość obrazy skłania do obrazy malowane są na piętrze obrazy odrazy odraźnej gdy nóż przez powietrze gęstsze niż diament pędzi ku plecom uderzy, uderzy, uderzy... rodzice się o nią troszczą troszcza się o nią dziecinnie karmią i poją gdy ona poczyna traktować słabszych traktować słabszego swą najlepszą bronią gdy on kona dziękczynnie obrazy, odrazy, wesołych świąt! pożera w całości bez ludzkiej litości likwidując przeszłość wypluwa kości wszystko zmierza ku obrazy obrazy, odrazy, pokoju, diamentu, wojny zazdrość nie zasypia kiedyś spała podmiot liryczny nie pamięta kiedy

Jeden po drugim rwę płatki stokrotki. Zdaje mi się, że sama nic nie powiesz. Trzeci po czwartym rwę stokrotki płatki. Zza horyzontu wyjawia się człowiek, Wygląda tak obco jak ja - ujadam. On zaś przemawia moim, ludzkim głosem. Rysuje się w jego słowach obawa. Zakładam opaskę na śpiące oczy. Stokrotki płatki spadają na ziemię Coraz to wolniej, im bliżej do końca. Ta rozjeżdża się w nogach - kuleje, Rozchwiana iskrami mdlejącego słońca. I o wszystkim chce mi się zapominać. Nie jestem pewny czy cię oskarżyłem, (siódmy po ósmym płat stokrotki zrywam), Czy chwilę temu nazwałem cię kurwą. Stanąłem z kwiatem obdartym ze skóry Przed miejscem, które leżało odłogiem. Nic nie znaczy jego sąd ostateczny. Liczyć skończyłem w procesu połowie. Zjednoczył się z nim w swoim obszarpaństwie. Zaczął wtem tłuc w mojej klatce piersiowej. Zapytałem go - jak zabić Goliata? Odrzekł, że nic się nigdy nie wyjaśni.