staszeko

@anima_corpus Stachura nie pisał tego w dosłownym znaczeniu, lecz miał na myśli, że wszystko można odczuwać jak poezję, pisać można na każdy temat, to inaczej wyrażona myśl: „nic co ludzkie, nie jest mi obce”. Poezja to sztuka, rządzi się swoim prawem, podlega kanonom, a kończy się na bólu zęba. Podziały nie są sztuczne, bo sama natura je tworzy: przecina równinę rzeką, oddziela łańcuchem gór morski brzeg od żyznych pól, otacza oceanem pustynnym ląd, na którym rzadko pada deszcz, każe oczom rozglądać się za pięknem. 🌹 Oczywiście jesteś wyjątkiem i sięgasz po pióro dopiero gdy bomby lecą na głowę. 😊

Chyba każdy, świadomie bądź nie, chciałby napisać taki list i otrzymać odpowiedź. Nie wiem jak jest z matką, ale podobno każdy ojciec umiera czekając na słowo od syna — więc nie zwlekaj: pisz list już teraz! Oryginalny pomysł na miniaturowe opowiadanie. 👍

@anima_corpus Poezja to nie jest życie; poezja to uwielbienie piękna, dlatego szukam w niej wartości estetycznych. Jak chcesz życia to wsiadaj w tramwaj, zakładaj beret i stawaj za tokarką w fabryce. 😊

Miłość nie kocha starości, dlatego nie należy o miłości mówić, tylko myśleć, marzyć, szeptać… skrycie! Smutny wiersz. 😢

Świetne, a byłoby doskonałe, gdyby poprzestać na trzeciej strofie. Dwie ostatnie niewiele wnoszą w sensie nastroju. Ponadto tytuł moim zdaniem mało zachęcający. Wiersz rozpędza do tych dwóch linijek: Skoro stanęliśmy na szczycie, po co tracić z oczu piękny widok? Po co schodzić w dół? Pozdrawiam. 👋

Zabawne, tylko trochę razi dobór słów: świeża emerytka. Rym: była - zrobiła - poleciła dość przepracowany; żona - obrażona już lepszy. Ale ogólnie niezłe. 💜

Tytuł powinien być: „Westchnienie firanki” lub coś w tym rodzaju, a jeśli gwiazdki, to nie trzy, tylko jedna. Osobiście, nie jestem zwolennikiem tego typu poezji, gdyż uważam to za płód egocentrycznych myśli lat szczenięcych, ale formalnie wiersz jest doskonale skonstruowany: ciekawy dobór słów, ma swoją rytmikę, czuć nastrój i kolor. Najbardziej działa na mnie kontrast gorącego uczucia z listopadowym zimnem i pluchą za oknem. Pozdrawiam. 👋

@iwonaroma Żadne zaangażowanie — po prostu nie wiem co zrobić z wolnym czasem. 😊

@Kwiatuszek Jak najbardziej, ponieważ dwunastoletnia dziewczynka to również czytelniczka, może i najważniejsza, gdyż jeszcze nie wyrobiona i należy dołożyć szczególnych starań, aby umiejętnie kształtować jej osobowość. 🌷🌷😊

Świetnie wychwycone, bo patrząc na drzewo gubiące liści często myślę o przemijaniu i śmierci, ale również odrodzeniu: powstaną nowe generacji liści, dopóki korzeń będzie pić wodę, słońce zielenić koronę. 🌳 100 lat to niewiele, jeśli jesteś dębem… 😊

Daję 💜 za oryginalność. 👍

Gładko się czyta, więc chyba niezłe. 👍

Mądry wiersz, bo temu w trumnie już wszystko jedno, a biorącym udział w pogrzebie może być gorąco, niewygodnie z różnych przyczyn, dlatego wszyscy czekają aż: Za to po pogrzebie można się zrelaksować — napić czegoś mocniejszego, pogadać na temat nieboszczyka: że był dobry i niezastąpiony, a może nawet poznać ciekawą osobę, kto wie? Pogrzeby to część życia — nie unikajmy ich (choćby w upalny dzień). 🥵🌞

Fajny tytuł — przyciąga świeżością i zapachem. 😉 Marzenie każdego chyba poety, żeby nie umrzeć do końca, być docenionym po śmierci, lecz niestety statystyka jest okrutna: za dużo poetów umiera codziennie, ażeby o nich pamiętać, cóż dopiero docenić, a tym bardziej umieścić w zbiorze lektur obowiązkowych. Dlatego piszmy dla przyjemności, nie dla potomnych. 🪶 Pozdrawiam. 👋

W sam raz dla dwunastoletniej dziewczynki do pamiętnika… Dla dojrzalszej to trzeba się bardziej wysilić. 🎃 Zobacz jak inni sobie radzą, na przykład: @iwonaroma, @Dag, @Waldemar_Talar_Talar, @[email protected], @Giorgio Alani Pozdrawiam. 👋

@iwonaroma Zobacz poniższy przykład — zamiast umieszczać w tytule „drabble”, lepiej dodać tag „drabble”. Z tagów można utworzyć coś w rodzaju podtytułu: Ażeby odnaleźć ten utwór należy użyć funkcji: Znajdź zawartość > Wyszukaj za pomocą tagów i wpisać tagi (im więcej tagów, tym rezultat wyszukiwania dokładniejszy), jak w poniższym przykładzie: Życzę udanej zabawy z tagami. 😊

Potrzeba wyjścia z marazmu i odnalezienia drogi do radosnych chwil przebija z tego wiersza. Świetne pióro, wyjątkowy smak. 🪶👍

@andrew Pociesz się, że nie jesteś jedyny. Taka już ludzka natura, że trudniej okazać uczucie z bliska, kiedy jesteśmy uwikłani w rozmaite sprawy. Trzeba dystansu i czasu, żeby odczuć brak bliskiej osoby. 🙂

@iwonaroma To właśnie miałem na myśli: umieszczanie dodatkowych informacji (metadata overloading) jest praktyką zapożyczoną z programowania i to bardzo starą, sprzed kilkudziesięciu lat. O wiele lepszym sposobem jest wykorzystanie tagów pod tytułem. Załączę później screenshot, jak to wygląda, bo na tym komputerze nie mam takiej możliwości. Pozdrawiam. 👋

Smutne... Bardziej kochamy ludzi po śmierci, niż za życia. 🎃

Podoba mi się, bo mam wrażenie, że piszesz w oparciu o własne doświadczenie, dlatego przedstawione osoby i zdarzenie mogę odnieść do własnego życia. Powinnaś poprawić zapis niektórych dialogów: pierwszy myślnik stawiać na początku linijki, nie po dwukropku. Wypowiedź dialogowa dość obszerna, dlatego „zaczęłam” nie bardzo pasuje. Pozdrawiam. 👋

@Notopech Miło mi, że się spodobało. 😊 Pewnie zauważyłeś, że nie publikuję poezji — ten tekst jest wyjątkiem; napisałem pod wpływem impulsu chwili. Eksperci od wierszy wytknęli mi następujący defekt: „dźwig losu”, „rzeka brandy” to dopełniaczówki (sic), od których się ucieka. Oglądałem kiedyś film dokumentalny o pogrzebie Churchilla (uważanego do dziś za największego Brytyjczyka). Jest tam taka scena: barka z trumną płynie Tamizą, a stojące wzdłuż brzegu portowe dźwigi oddają cześć, pochylając się nad barką. Stąd to skojarzenie.

Przyzwyczaiłem się do Twojego stylu: zwięzły, oszczędny w formie, treściwy, a jednocześnie piękny. Ten utwór to potwierdza. Aha — nie trzeba dodawać „haiku” w tytule, bo to oczywiste. Tytuł powinien się odnosić do treści, nie formy. Przecież poezja to nie programy komputerowe. 😊

Trudny tekst, dość ogólnikowy i abstrakcyjny. Razi użycie angielskiej kalki: eventów, support, jakby w języku polskim nie było właściwych słów: wydarzeń, poparcia. Co do treści: siły chaosu nie trzeba przywoływać; ona jest wszędzie, za wyjątkiem krótkich chwili kiedy się jej opieramy z dużym wysiłkiem. Upuść szklankę na podłogę, a się przekonasz. 🎃 Pozdrawiam. 👋

Postaram się zredagować i opublikować w 3-4 częściach. Problem w tym, że jeśli ja sam nie jestem pewien, czy opowiadanie jest dobre, musi to być w istocie ostateczna nędza. Treścią są losy faceta w wieku kryzysowym, który zostawia żonę i wyjeżdża do Bangkoku, gdzie zakochuje się w młodej prostytutce, a żeby sprawy skomplikować do końca: ma z nią dziecko o błękitnych oczach i jasnych włosach. Stąd tytuł: Śnieg na polach ryżowych. Dziękuję za zainteresowanie, które podtrzymuje moją wątłą wiarę w pisanie. 😊