karenka

@Moondog dziękuję za Twoją obecność i komentarz...pozdrawiam cieplutko* @LessLove to prawda, właśnie tak jest...dziękuję za miłą gościnę i trafny komentarz...miłego dzionka życzę* @Berenika97 dziękuję za miłą gościnę i trafny komentarz...miłego dzionka życzę*)

@Marek.zak1 Masz rację, młodość nie zawsze jest taka kolorowa, jak ją przedstawiają. Dużo w niej pośpiechu i prób sprostania wszystkiemu naraz...dziękuję za Twoją obecność i refleksję...pozdrawiam słonecznie*)

świetny w twórczej odsłonie i mocny wiersz, który pokazuje, że nie zawsze to, co ktoś nam przedstawia jako prawdę, jest rzeczywiście dobre i wartościowe...pozdrawiam serdecznie*)

świetny wiersz, który porusza trudne tematy i przypomina, jak ważne jest zachowanie własnej wolności, człowieczeństwa i wrażliwości w świecie pełnym chaosu...pozdrawiam serdecznie*)

@Tadeusz Koch To prawda. Rozmowa jest ważna, ale tylko wtedy, gdy obie strony naprawdę chcą się usłyszeć...budowanie na siłę często przynosi tylko więcej bólu...pozdrawiam serdecznie*

@andrew dziękuję za Twoją obecność i trafny komentarz do wiersza...pozdrawiam słonecznie*)

intrygujący wiersz z nutką tajemnicy, działa w niezwykły sposób na wyobraźnię...pozdrawiam słonecznie*)

świetny, poetycki wiersz...trochę tu goryczy, trochę buntu i odrobina nadziei ukrytej między wersami...pozdrawiam z podobaniem*)

delikatny i pełen wyobraźni wiersz... drewno zaczyna swoją historię właśnie w takim cichym, rozświetlonym słońcem lesie...pozdrawiam z podobaniem*)

@Charismafilos dziękuję, za poświęcony czas i komentarz...słonecznego dzionka życzę*)

@andrew dziękuję za miłą obecność i ten piękny komentarz do wiersza...pozdrawiam słonecznie*)

świetna puenta! ...wystarczyło, że żona pojawiła się w drzwiach, a nawet anioły przypomniały sobie, że mają skrzydła!...pozdrawiam z uśmiechem*)

Zdarza się, że walczymy z upływem czasu. Tuszujemy zmarszczki i z przyklejonym uśmiechem chwytamy dzień. Młodość jest pociągająca, aż nadto szumi w głowie. Czas sprawia, że kwiaty przekwitają, wydając owoce. A my — jak je wydać, gdy wciąż w kwiecie wieku, z sercem ociężałym troską, stroimy śmieszne miny? Jesteśmy wtedy jak cierpki ocet — niezadowoleni z jesieni życia. Moda na odmłodzenie trwa, czasem trudno odróżnić matkę od córki. „Nie chodzi o to, by młodość uciszyć — lecz by nie pozwolić jej zagłuszyć tego, co w życiu głębsze.” – z netu

@Charismafilos to prawda, dzięki, że zajrzałeś...pozdrawiam słonecznie*) @Alicja_Wysocka dziękuję Alicjo za miłą gościnę i komentarz...pozdrawiam cieplutko*) @Berenika97 dziękuję bardzo za miłą gościnę ze słowem komentarza...pozdrawiam cieplutko*) @Waldemar_Talar_Talar miło mi bardzo i ,że zajrzałeś...pozdrawiam słonecznie*) @Wiechu J. K. tak jest...dzięki, że zajrzałeś i pozostawiony ślad...pozdrawiam słonecznie*)

ach te huragany, potrafią nieźle dać w kość, ale myślę, że potrzeba szczerej rozmowy zanim postawi się wszystko na ostrzu noża, bo rozmowa o tym co nas boli i czego od siebie nawzajem oczekujemy jest niezbędna, lepiej jest budować i łatać to co da się zszyć...pozdrawiam pogodnie*)

Piękny poetycko i pełen nadziei wiersz...najważniejsze spotkania często zdarzają się zupełnie niespodziewanie...pozdrawiam pogodnie*)

bardzo ładny i zgrabny wiersz z nutką nadziei...oby smutki, gdy nawiedzą prysły jak bańka mydlana i szybko zagościł uśmiech...pozdrawiam pogodnie*)

lekki wiersz z zabawną puentą- czyta się z uśmiechem...pozdrawiam pogodnie*)

piękny poetycko, życiowy wiersz z pięknym i mądrym przesłaniem, aby chwytać każdy dzień z jego bagażem...miłego dzionka życzę*)

Piękny, pełen nadziei wiersz. Pokazuje, że nawet pośród trudnych chwil może pojawić się coś dobrego i dać człowiekowi powód do uśmiechu...pozdrawiam słonecznie*)

piękny z twórczym polotem wiersz...podoba mi się połączenie kosmosu i codzienności, który pokazuje, że każdy nosi w sobie coś niezwykłego, tylko czasem trudno to odnaleźć...pozdrawiam serdecznie*

pięknie ukazana scena pierwszego spotkania... podoba mi się, że to kot stał się tym, który połączył tych dwoje ludzi...pozdrawiam serdecznie*)

Droga do serca bywa odległa, gdy zbyt mocno mój wzrok utkwi poza strefą czasu, gdzie budzą się mrzonki o sytym szczęściu. Trudno zatrzymać się w gonitwie myśli, by żyć tym dzisiaj, jak na czystej kartce zapisywać siebie w rytmie deszczowej melodii bijących kropel o szybę. Zapatrzeć się, jak biegną jedna po drugiej, lśniące jak łzy na moim policzku. I nie wiem, czy roztrząsać przeszłość, wmawiając sobie, że dawniej piękniejsze były dni, czy w przyszłości układać pasjanse z nut, które płyną w mojej głowie. Zapominam, że teraz, jak otwarta księga, czeka, by ją czytać. W ten szary poranek zakładam kalosze i narzucam przeciwdeszczowy płaszcz. Uśmiecham się do chmur, które z wiatrem grają w berka. Aż chce się żyć i tańczyć. Może nie trzeba stale przeskakiwać siebie, tylko objąć te chwile darowane jak drogocenne perły i w nich zanurzyć ciało i duszę...

@WarszawiAnka Dziękuję za sympatyczną gościnę i miły komentarz, mi również jest miło Cię widzieć...pozdrawiam cieplutko*)

świetna, klimatyczna miniaturka...oby dziś w nocy śniły się już same dobre rzeczy...pozdrawiam z uśmiechem*)