Maciek.J

W milczeniu toczymy rozmowy w ten dzień zimny listopadowy posępny szum drzew na cmentarzu przerywa tę przejmującą ciszę w myślach za nich odmawiamy ciepłe dziękczynne modlitwy litanie do wielkiej Bożej Miłości uczyniwszy na piersi znak krzyża płoną niezliczone znicze i lampiony rozpraszają mroki jesiennych ciemności jeszcze własne kroki nieraz usłyszę bo czy to nowa wędrówka się zbliża i spakować bagaż przeszłości już czas skoro porudział znów trawnik zielony a moja głowa siwymi włosami od lat przecież cała jest pokryta zapiszę znów kolejny dzień słowami które dobry anioł przeczyta i zapisze w księdze wiecznej pamięci a wy zostaniecie zawsze pośród nas w sercu duszy albo barwnym witrażu wszyscy święci

DOBREJ NOCY PIĘKNA DAMO ;-))

pozdrawiam również Justynko ;-)

Mistrzem nazwali raz poetę z Makao albowiem fraszek pisał wcale niemało. A, że ludzie tam byli prości ocenili go po ilości. Co do jakości -tylko im się zdawało.

ale ilość zgłosek będzie do kitu Bożenko

Joasiu już poprawiłem

Emerytowany kucharz w Zwoleniu tak tam pouczał młodych przy jedzeniu : obiad nie będzie wcale lepszy jeśli tylko się go …popieprzy dlatego nie pieprzcie wciąż o pieprzeniu.

Anioły są tak lekkie i bez skrzydeł mogą latać bo mają czyste sumienia dlaczego właśnie ty zwyczajny człowieku nie chcesz się z nimi pobratać wciąż ze złem tego świata podpisujesz cyrograf milczenia nie widzisz już nieba pod którym śpią ptaki nie widzisz chmur wiatr je pogania jak nas los na skrzyżowaniu dróg wybierasz błędne strony bo źle odczytujesz znaki inny w uszach brzmi głos kiedy usiądziesz do wieczerzy za rodzinnym stołem niech twoje serce też uwierzy że wszystko od Niego pochodzi pora już zdjąć z siebie przeszłości koszulę z goryczy utkaną i od błędów tak brudną przecież tak niewiele potrzeba aby zostać aniołem ale zarazem tak trudno bo z grzechem każdy się rodzi

też całkiem udany limeryk Bolku

Bożenko celowo jest kawałek drewna oddalony by puenta zaskoczyła czytelnika

nie zapraszał grypy a tym bardziej stanu podgorączkowego Joasiu

Przy Tobie spalam się w zimowe wieczory kiedy rozgrzany do ostateczności czuję w sobie ciepło jak miłości pamiętam mój dom -te stare bory skąd przybyłem do tego siedliska teraz jak do ogniska wrzucony widzę twoją twarz już całkiem z bliska która tak pojaśniała w płomieniach jestem już cały taki rozpalony a mój żar twoje ciało ogrzewa słyszę jak z patefonu ktoś śpiewa zaraz całkiem niczym w piekle spłonę i w popiół obrócę to rzecz już pewna wszystko we mnie gorące i czerwone kochaj mnie jeszcze we wszystkich czerwieniach zostanę na zawsze twój kawałek drewna

Nawet nie jesteś piękną dziewczyną co czaruje cudnymi oczami uroczym uśmiechem i zgrabnymi nogami z którą godziny miło zawsze płyną nigdy nie powiem do ciebie Kochanie przez ciebie śpi ze mną ból głowy przepocona pościel i poduszka nie ciebie zapraszałem do łóżka i nie ten twój stan podgorączkowy usiadłbym jak poeta Jan pod lipą w piękny może sierpniowy poranek a tu za oknem tylko szaruga i droga do lata taka długa pora na miodu z mlekiem dzbanek piję za nasze rychłe rozstanie zdradliwa i niewdzięczna para grypo

dziękuję Aniu za miły komentarz ;-) pozdrowienia

Ubogi dziadunio z gminy Długołękauskarżał się na ból głowy kiedy stęka.Powodu ustalić nie potrafił.No i w końcu wyszło w tomografiiże to pusty łeb ze starości mu pęka.Dziadek obłudnik z doliny Rokitycodziennie zdobywał najwyższe szczytyJednak nie górskie tylko kłamstwaw dolinie prostackiego chamstwa.Mówili na niego ,, ryj nieumyty,,

dziękuję Justynko za sympatyczny komentarz

Joasiu, dziękuję za wszystkie fachowe uwagi poprawiłem bo jak zawsze masz rację Pisałem ten wiersz w podłym nastroju ale nie wracajmy do tego bo nie ma związku z tematem ,,Starej kobiety ...,, nie ma bo mi nie pasowała do całości tekstu a co do rymów chciałem napisać wiersz wolny ale jednak rymowane wychodzą mi chyba bardziej pozdrawiam

Poetę samochwałę z wioski Dąbrówka świerzbiła raz bardzo od rana stalówka. Za kolejny gniot już się bierze. A jaki to był poziom , szczerze w końcu sam przyznał ,że to taka ,,średniówka,, .

Kąśliwy ,,satyryk,, z wioski Złote Łany uszczypliwe pisał wcale nie peany. Kiedyś mu zeszła tak noc cała i głowa go potem bolała. A na dodatek był rankiem …poszczypany.

pewnie czerwonych

hurra Bożenko udało mi się !

Robisz coraz większe postępy Justynko w limerykologii brawo !

Znam te ulice od początkuchoć są dziś takie nie do poznaniawysokie domy stoją oszkloneznam pomniki i parki od zaraniamojego życia tutaji ty Mistrzu tu zamieszkałeś mówili o Tobie wyszedł z domutam gdzie powstało tyle wątkówkartoteka niezliczonych słówgdzie metafory odmieniły świat teatrupułapka dla bystrego rozumujedynie ogród się nie zmieniłco roku pachnie wiosną cały ukwiecony patrzę na wieże starej katedrywspomnienia przywracają dzwonygdzie na czworakach wierni zanosili prośbybo wiara to jak białe małżeństwona przystankach stalowe tramwaje jak zawsze przystająale już nie są takie niebieskie oblepione w różne reklamysklepiki zmieniono na hipermarkety cicho gruchają gołębie na dachu nie ma poety lecz go nie żegnamykiedy wiersz pozostał osieroconylecz nieśmiertelny bo poezja nie umierai nie pójdzie do piachuzostanie w zapiskach i recytacjachtwoje strofy na tu i terazto nasi świadkowiea nieobecność to tylkośmierć w starych dekoracjach

Głupkowaty jeden drwal z gminy Dąbieco całe życie tylko drzewa rąbieJadł bigos siedząc na chruściei przyglądał się kapuścieKto ma więcej rozumu w swoim głąbie ?