bazyl_prost

to chyba o harcerzach

mięso obrażone groźba mijam krwawe wędliny

ale dobre, o plombach

oku ,paznokciu pewnie też

na którymś piętrze brzmi jak zapowiedź lawinowej katastrofy

tu wcale nie oto chodzi to nie jest taki koszmarny wiersz wszystko pablo przeinaczyłeś w dramat ostateczny, to o raku niepotrzebne, niepoetyckie

kiedyś wszystko było jedną kropką i urosło a może zmalało muszę kupić olej patelnia to już nie kropka a może to był wielki wybuch

gładka głowa oceanu mknie ryba zachodzi słońce

i tak pisze ludzko, no, ludzko i nie byle jak

może nie boleć tylko czasami się beka, sprawy rzeźne

tylko nie wygarniaj prostów

trudno powiedzieć o jakie ciepło mi chodzi ale o to zwykłe

milczę i ciepło wysyła me ciało zwykłe ciepło tak wiele kryształowe słowa w języku który powstaje w staronowszym świecie

oczywiście bez specjalnych instalacji

dla kogo?

fiu fiu fiu melodia płynie wzrusza całe powietrze

nie wróżę sukcesów w tym sedymentującym nastroju

czarna dziura

wyszedł mi kwadrat magiczny mniej więcej

biele bogate na łące żołnierze co poszli spać mak słodzi senne mary nie myśli strach się bać fiolet okiełzna swym blaskiem wypełni co sinym być miało i zieleń ,i żółć co rozbroi ciało radością spokoju , stać

w oddali zachód słońca nadejdzie noc bujna w świerszcze licho wreszcie przebudzone z koszmarnego snu na opak czekam na gwizd pociągu signum temporis, wiek pary moda na kontrast spędźmy ten czas balansując jak ćma pod lampą która wie co to dopełnienie luksus i zwykła codzienność nim pęknie drucik żarówki sentyment do jasności

jaki sos taka codzienność i dusza

ładne idee ale zbyt brutalnie i nachalnie

wędrowiec zakurzony oczy błyszczą przygodą niewypowiedziane śpiewem czyni przygodę szepcze z wiatrem tańczy z burzą w głębinie oceanu spotyka ryby i wzlata w niebo niebem podziwia swój lot wieczny chce do gwiazd spotyka cię na chwilę wieczną i żywą znika bez śladu...troska

nie to napewno jakiś włóczęga kogoś oczarował zapachem wiatru