hollow man

@bazyl_prost Oj bazyl... We mnie rezonuje. Se tam wrzuć tonę stali wysokostopowej i dalej będzie rezonować. Szczególnie początek, żeby coś lekkiego się napisało.

@huzarc No, profesor Duch - klasyka polskiej kognitywistyki. Żeby z tego dyskusja była, to powinienem teraz przyjąć pozycję, w której bronię świadomości jako przymiotu typowo ludzkiego i stanąć na stanowisku, że ai na zawsze pozostanie 'artificial'. Ale to sporo gimnastyki dla nieprzekonanego.

@huzarc Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?

@bazyl_prost Ja wiem lepiej. Rezonuje.

@huzarc

@bazyl_prost To jakoś bardziej niż zwykle u Ciebie - rezonuje.

@huzarc Czyli posmodernistyczna sodomiazgomorią.

@Mitylene

@Berenika97 Ja tu widzę takie zapatrzenie, taką niematerialną bliskość. Taką, że gdyby miała wejść w fazę materialną - rozpłynęłaby się jak wizerunek odbity w stawie po wrzuceniu doń kamienia.

@hania kluseczka To jest inne niż wiele Twoich. Mniej ozdobników i większa powaga niż zwykle. Tylko tak przez chwilę mi przemknęło, że gdyby adresata umieścić w szpitalu - też by odpaliło. W klasztorze? W więzieniu? W burdelu?

@Magdalena Może odleciałem, ale przyszło od razu skojarzenie z "Milczeniem owiec", gdy Clarice opowiada Lecterowi historię z dzieciństwa.

@Berenika97 Tak, to taki moment gdy ciało już wie. I to takie 'ja wiem że ty wiesz że ja wiem'...

@Charismafilos I ja bardzo szanuję tę interpretację.

@Trollformelno, jak niemiecki Playboy w podstawówce. @Leszczym zaciesz, rozumiem, bo pamięta tamte niewinne czasy.

@Magdalena eteryczne istoty karmiące się płatkami śniegu jakże mam was dosięgnąć suchymi z mrozu rękami nie odlatujcie o zgrozo w ciemnych snów krainy jam raz duszę zaprzedał aniołowi lub diabłu ktoby tam spamiętał gdy w oczy tych dziewic raz tylko spojrzeć mi dano @Gosława Niesamowite odczytanie. Dziękuję.

@Magdalena Eteryczne istoty... Dobry temat na wiersz, nie uważa Koleżanka? @KOBIETA Cieszę się, że ten wers przypadł Ci do gustu ;)

@Magdalena Pewnie dlatego Proust mi nie wchodził.

@Magdalena Możliwe, że masz rację. Możliwe też, że różnica jest semantyczna. Tak czy inaczej, możemy się chyba roboczo zgodzić, że kilkanaście stron opisu stołu to jednak są 'odmęty epoché'.

rzekła stanowczo lecz odchodząc lekkim krokiem napięcie w okolicach ramion drobna kontrola w ruchu rąk ledwo zauważalna sztywność bioder mówiły wiem że patrzysz co gorsza chcę byś patrzył i to niedobrze bardzo jest to źle

@Berenika97 Oprócz tego, że również usiądę do lektury Listów, to taka refleksja, że są takie historie i takie prawdy testamentowe, które wychodzą poza religijne ramy, bo niosą ze sobą uniwersalny przekaz.

@Magdalena Z tego samego powodu wolę kobiecymi.

@Berenika97 Ciekawe pytanie. Z tą fenomenologią jako protezą po metafizyce to też okazuje się ślepy zaułek. Bo co to niby znaczy, że podchodzę do doświadczenia bez założeń? No właśnie - wtedy zaczynam się zastanawiać czy leżąca obok kobieta jest formą organizacji komórek czy zbiorem pikseli na ekranie wyświetlanym przez mój mózg. Tak szalone jak brzmi. Zamiast doświadczać - buduję teorię doświadczenia. I to jest chyba najsmutniejsze. Nie, że używam starego języka do nowej sytuacji i powtarzam mantrę z mszy, bo tyle mi zostało z tej metafizyki, nie że system znaczeń się rozpadł, ale że nawet zanurzenie w indywidualnym doświadczeniu nie jest wyjściem czy ratunkiem, bo cały ekran jest fejkowy. W tym kontekście ani 'posiadać' nie jest możliwe, ani 'badać strukturę'.

jej milczenie jest rozmową w której sam nabłyszczam słowa aż zostaje w rękach piasek zapominam o pompach sodowo-potasowych o biednych depresantach którzy zamykają się w ciemnych pokojach oporni na leki i śnią o podróżach poza obręb ja w odmęty epoché gdzie ręka którą głaszczę jej włosy jest sposobem organizacji komórek zbiorem pikseli układem zero-jedynkowym stymulującym siatkówkę a cała wiedza kolejną formą wiary dla szamanów pogrążonych w epilepsji którzy dygocząc powtarzają bierzcie i jedzcie z tego wszyscy bierzcie i pijcie z tego wszyscy aż zapłoną dachy waszych świątyń i odnajdziecie plazmatycznych bogów zamkniętych w główkach zapałek w diodach standby w mitochondriach gdzie na pokuszenie życia programują własną śmierć znajduję ukojenie badając strukturę jej żeber absorbując palcami drżenie a ona wymyka się i wraca falą w przypływie we fragmentach nazbyt natchnionych wierszy na podmiejskich peronach na korytarzach biurowców na cmentarnych ścieżkach tam szepczą do nas zmarli bierzcie i jedzcie z tego wszyscy bierzcie i pijcie z tego wszyscy