truesirex

@Berenika97 Dziękuję ślicznie za komentarz, cieszę się ze się podobało. Pozdrawiam serdecznie :))

@KOBIETA Dziękuje za ten piękny cytat Junga :)) Pozdrawiam serdecznie i cieszy mnie to ze wiersz sie spodobał :))

@bazyl_prost racja

Ubocze Spędzam czas w ścianach ubocza, mierząc przerwy między meblami. Liczę metry, które mnie pochowały. Dziury w drzwiach i tłuste odciski brudzą skórę, gdy mnie obserwują — wróciły, by na dobre wrosnąć. Szafa powolutku się rozkłada, rozpychając stereotypową ruinę. Jest pełna znamiennych chrząszczy — pamiętają krzyże w pokoju bez okien. Zgrywają martwe, bo brakło im światła.

@KOBIETA Perłowo :)) Ale bym to namalował! piękny obraz Super wiersz ci wyszedł :))

@KOBIETA Piękny 'soczysty' wiersz czuję nuty jabłka na języku czytając go :)) Podoba mi się! Pozdrawiam serdecznie

@Berenika97 Miło mi cieszę się że obraz ci się spodobał. Dokładnie zależało mi by oddać właśnie tą cykliczność czasu w tym wierszu :) Gdy pisałem ten wiersz myślałem o mojej babci z zaawansowaną demencją która przeżywa lata swojej młodości każdego dnia (często przez naturę) w swojej głowie "Tekst ma w sobie coś z trawienia straty - powolnego, organicznego, nieuniknionego." - Paradoksalnie twoja interpretacja jest bardzo bliska obrazowi demencji, cieszę się że kręgosłup znaczeniowy jest wyczuwalny mimo tego że 'główne' znaczenie jest ukryte pod kluczem :) Dziękuje ślicznie za ten komentarz Pozdrawiam :) @vioara stelelor Bardzo celna interpretacja! dokładnie Pisząc ten wiersz chciałem oddać ból który jest 'na wieki zapisany' w naturze. Dziękuje za komentarz i poświęcenie czasu wierszowi. Pozdrawiam :)) @KOBIETA Super że spodobała ci się symbolika pokrzyw! zawsze mnie fascynowały i to w jakich miejscach przeważnie rosną :)) odrodzenie przez ból bo w końcu zadają ból ale w dłuższej perspektywie przynoszą właściwości zdrowotne :)) Pozdrawiam cię serdecznie

@KOBIETA Cudowny obraz!! bardzo mi sie podoba. Pozdrawiam serdecznie :))

@Myszolak Mnóstwo nieoczywistych ale i pięknych obrazów

Pokrzywy Pośpieszne promienie dnia suną po chryzantemach oświetlając resztki popiołu – zawieszony w atmosferze opada każdego wieczoru Puste siedzisko z blizną blasku zarośnięte leciwymi pokrzywami – dystansują świat od siebie parząc cioteczne kocięta Pamięć zżółkniętych łodyg zmiażdżona przez gąsienice Czterdziesty trzeci na nowo - utulony w goździkowej pościeli

@KOBIETA Haha czasem niestety tak jest ;) ale to też dobry znak bo oznacza rozwój :))

@Alicja_Wysocka genialne haha, ostatnia linijka zmieniła znaczenie całego wiersza. Pozdrawiam :)

@KOBIETA Bardzo klimatyczne :) Podoba mi sie

@hollow man Dziękuję, że przeczytałeś mój wiersz. Cieszę się, że zwrotka o ścieżce przypadła Ci do gustu! :) To prawda – łatwo można uciec w „hermetyczność dla efektu” bez głębi czy lanie wody. Ja staram się, aby każda strofa w moich wierszach miała swoje głębsze znaczenie, a często nawet kilka znaczeń. Piszę o ciężkich i enigmatycznych tematach, więc naturalnie przekłada się to na skomplikowane słownictwo. Jeśli chodzi o wiersz „Rozdarcie Sieci Stanu Spoczynkowego”, jak sam tytuł wskazuje, jest to utwór o rozpadzie tej części mózgu, która odpowiada za poczucie „ja”. Często aktywuje się ona, gdy myślimy o sobie, swoim życiu czy emocjach. Ostatnio mam coraz większą trudność z pisaniem o własnych uczuciach, stąd powstał pomysł na taki, a nie inny wiersz. :) Wiersz wplata motyw wypadku jako metaforę rozpadu osobowości i ego. Np.: „Deszcz metali ciężkich zatamował ruch autostrady” – głęboka trauma (deszcz metali) zakłóciła działanie spoiwa wielkiego w mózgu. To taka autostrada neuronowa, która odpowiada za wymianę informacji między prawą i lewą półkulą. A „prochy Schwanna” to nawiązanie do komórek Schwanna, czyli osłonki mielinowej w neuronach. , zostały z nich tylko „prochy”, mózg ma problem z regulacją neuroprzekaźników. Dobrze, bo już za bardzo się rozpędzam, haha. Dziękuję za komentarz i pozdrawiam serdecznie! :D @Gosława A lubię sobie czasem poczytać o neurobiologii haha chciałem wykorzystać to w swoich wierszach. ciesze się że wiersz się spodobał. Pozdrawiam serdecznie :D @Berenika97 dokładnie załapałaś kontekst wiersza, podziwiają mnie twoje umiejętności interpretacyjne. dziękuję bardzo że spędziłaś czas nad tym wierszem. Pozdrawiam serdecznie :D

@Berenika97 Wciągnął mnie ten wiersz, odsłonięcie dwóch stron 'prawdy' czasem pociesza a czasem niestety krzywdzi.. Pozdrawiam serdecznie

@KOBIETA dziś tylko instrumental od ethel haha. ale bardzo przyjemny mysle ze pasuje do klimatu wiersza :))

@Charismafilos Dziękuję bardzo :) ciszę się ze wiersz się podoba @bazyl_prost jakoś tak od zawsze lubiłem pisać ciężkie zagadkowe wiersze mam taki kaprys haha

Rozdarcie Sieci Stanu Spoczynkowego Przejdź do stanu początkowego okadź ciężar gałęzi – niech w końcu odpoczną Idź okrężną ścieżką którą wytoczyłeś z obawy przed prędkością krwi Deszcz metali ciężkich zatamował ruch autostrady Zapomniany karambol nieszczęść – gorzkie fragmenty połamały spójne sklepienie czaszki Chłód syren alarmowych roznosi prochy Schwanna Czy to dźwięk zagłady a może osądzająca biosfera? Odłamki czyjejś tożsamości zawieszone w atmosferze Nie wywróżysz z nich dobrze

@Berenika97 Dokładnie! Cieszę się że wiersz jest zrozumiały. Pozdrawiam serdecznie i dziękuje za lekturę i ten komentarz :))

Piękne, wiersz jest krótki ale przepełniony od metafor.

Genealogia Grzyb genealogiczny rośnie w mglistym oknie Obchodzę zbiory zarodników pomijając krok podstawowy Słyszę ich ciężki oddech: „Niech leży na zziębłych płytach, wśród płonących kadzideł. Zasiejcie w nim poprawność, by przestał wysoko wibrować.” Nawet naród słowiański zląkł się swego ognia Nocą śnił o źródłach za dnia powiewał wśród drzew genealogicznych

@KOBIETA Dokładnie :)! chmury nimbostratus przysłaniające światło, długie nużące opady bez końca. Piekny i prawdziwy cytat Dziękuję bardzo za ten komentarz cieszę się że się podobało :))

Bardzo humorystycznie :)

To prawda :) uczucia są wgl totalnie nielogiczne!

nimbostratus Gdy księżyc stopi się słońcem za blaskiem nimbostratus przytłumione promienie rozświetlają plamy krwi na lazurowej pościeli Przepraszam, ale nie oddzwonię Czuję, jak miniony ciąg zdarzeń nocą znów dusił kończyny Staczam się w subiektywnym cyklonie próbując wdychać wznoszący prąd Spojrzałaś w głęboką otchłań — uśpiłem w niej obserwatora silnymi środkami nasennymi Proszę — zachowaj to dla siebie Nie chcę dłużej tak żyć Ludzie wokół dostrzegają ciemność w świetle mojego ciała Jestem oślepiany własną pogodą A ty znów dzwonisz — odbieram łykasz obłok srebrzysty Tłamsisz mnie za bezruch — zostawiając po środku sztormu zlepki mojej zużytej duszy