Mitylene

@sisy89 Urzekła mnie metafora chwil posypanych ciszą. Wiersz jest tą ciszą przesiąknięty i myślami krążącymi w pustce melancholijnych wspomnień... Pozdrawiam Sissy:)

@MIROSŁAW C. Niebanalny erotyk,w który wplecione zostały doznania podmiotu lirycznego odużonego nie tylko dotykiem ukochanej, ale także wszechobecną naturą. Podoba mi się metafora" zaludnienia wszechobecnym dotykiem". Wiersz przenosi odbiorcę w baśniowe rejony wyobraźni, których nie chce się opuszczać, bo lśnią niezwykłością i tajemniczością. Pozdrawiam z upodobaniem dla wiersza.

@Dominika Matuszczak czuć to "zawieszenie" pomiędzy wersami i wplecione w nie rozterki podmiotu lirycznego, którego monolog dosadnie podkreśla zagubienie w relacji...

@violetta moje też:)

@Marek.zak1 tak niestety bezbronne, ale inaczej się nie da i część z nich trzeba poświęcić, na te przyziemne przedmioty...

Samotne chwytają się za ręce dajac schronienie ludziom i wędrownym ptakom. Szczęśliwe zamykają oczy przed słońcem pieszczącym strapione konary. Zasłuchane szeleszczą tęsknotą otuloną zmęczonym wiatrem. Cierpliwe kołyszą do snu gwiazdy zasypiające w drodze do raju. Z dedykacją dla Małgorzaty Kaliszewskiej🌺 Autor fotografii: M. Lewandowska

@Marek.zak1 cenne rady mistrza warto wdrożyć w życie, bo wiem z autopsji ,że to pomaga:) Wiadomo trzeba być tylko niezłomnym:)

W kołysce utulił konary drzew odurzone zapachem nocy na stole niedokończony wiersz zaniemówił zamykając oczy twoje ostatnie spojrzenie opuszkami palców wędruje po moim śnie milczeniem dotykając duszy. Autor fotografii: M.Lewandowska

@Stukacz ciekawe przenikanie stanu ducha podmiotu lirycznego z obrazem zimy, która swoim chłodnym obliczem podkreśla osamotnienie i ból egzystenji. Ta wszechobecna surowość przedstawionego krajobrazu nazwana po imieniu " nędzą" przeszywa dreszczem. Mroczne aczkoleiek interesujące wersy.

@Berenika97 ten wiersz pięknie wprowadza odbiorcę w intymny świat podmiotu lirycznego, gdzie punktem wyjścia do rozważań natury egzystencjalnej jest motyw parzenia kawy, której smak jest dowidem istnienia...Ten wiersz ma w sobie ciepło, które otula wersami...Bardzo mi się podoba.

Okruszki szeptów porozsypywane przez wiatr tulę w dłoni wirują jak jesienne liście skroplone smakiem milczącej tęsknoty za horyzontem zapętlony taniec mew kołysze wspomnienia wzburzonymi falami i twoje imię wołane przez dogasające w słońcu echo Autor fotografii. M. Lewandowska

@violetta koniecznie subtelną:)

@marekg w tym skrawku cienia jest chwila wytchnienia i zadumy nad własnym życiem...Piękny wiersz. Pozdrawiam.

@violetta deszczem skroplone wersy. Ładnie. Pozdrawiam.

@Arsis poruszająca proza....

@Kamil Olszówka ciekawy tekst. Teraz chyba taka moda, aby usunąć wszystko co związane z chrześcijaństwem...Niech każdy wierzy w co chce,ale niech szanuje też tą przestrzeń wiary innych...

@Dominika Moon kolory biały i niebieski wróżą niebiańskie doznania. Subtelny wiersz.

@Adam12 czasami szczęście jest na wyciągnięcie dłoni, a człowiek go nie dostrzega. Niestety czasami tylko....

@andrew tak, słowa wystarczą aby zabić...życiowe wersy. Pozdrawiam.

@beta_b pięknie ujęty w wierszu zachwyt nad wiosną. Fajnie się czyta wiersz. Pozdrawiam

@Somalija piękny, ciepły wiersz, z nutą tajemnicy. Fraza " złotomiodne ucieleśnienie" na pewno przykuwa uwagę. Bardzo mi się podoba.

@Jacek_Suchowicz wybrać takie w których " lekko " będzie można spacerować przez życie...innymi słowy - wygodne.

@andrew I ja lubię patrzeć w niebo...Wiele można tam dostrzec gdy wyobraźnia czyni cuda...

@Agnieszka Charzyńska świetny przedstawiona istota plotki. Podoba mi się porównanie do chwastu rosnącego poza grządką. Dosadnie I w punkt. Wiersz super! Pozdrawiam

@sisy89 przeszłość nieraz aż za bardzo rozgaszcza się w naszych domach...Ciekawy, metaforyczny wiersz o samotności i rozczarowaniu...Pozdrawiam:)