Konrad Koper

Klęcznik ze złota.

liczby, planety, żywioły… Spiera je poeta, którego orężem są punkty. Wziął on naukę od stwórcy.

Ludziki są z cukru i soli, a niebo się burzy.

W centrum miasteczka był targ. Na mim odbywało się często świniobicie. Kilka przecznic dalej stał kościół i akademia. Uczyli tam też prozy życia. Na skraju miejscowości była chata Kunegundy ( na palach.) Natomiast za miastem, na końcu ślepej ulicy, znajdował się dom wyklętego poety. Na szczęście każdy ma własny szlak.

@R.Loba Po co to piszę?

Znalazł podkowę, obok leżał placek.

Są stare kamienice, zaułki, ślepe ulice, wieże... Na krzywej wisi zegar. Nieopodal stoi orzeźwiająca fontanna. Dalej, mijam kolorowe neony, witryny i ludzi z pustym uśmiechem. Jestem anonimem i gubię się w mieście.

Tłoczymy słoneczny sok, ale z cytryny.

Przy rynku jest kwietnik. Ulicą idą barwnie ubrani ludzie. Patrzę na pełne balkony, otwierające się w kierunku słońca. Dalej jest kamienica, na której wypisano poemat. Na skraju miasta znajduje się staw, w którym teraz odbija się tęcza. Patrzę i wyciągam ramiona.

Na ich wstydliwym liście, napisano poemat.

Warto uczyć się obcych języków. Nie tylko ludzkich.

Więzienie czy szpital zakaźny.

W kręglach czy w życiu, trzeba rzucać „ kulą” mocno, zdecydowanie i celnie.

Dwa zera chciały być ósemką. Zaprotestował boży algebraik.

Księżyc potęguje moc, gwiaździstej, nieskończonej nocy. Jesteś jej towarzyszką. Blask pada na twe ciało, rozpływasz się w cieniach. Nie mogę określić twojej sylwetki ani twarzy. Napełniają mnie emocje i czuję dreszcze. Plącze się myśl : „ posiadasz niejedną naturę”.

Pierwszą orkiestrę: lasów, strumieni, ptaków… ubogaca druga- instrumentów. Niestety trzecia orkiestra : samochodów, maszyn… zagłusza poprzednie.

@GrumpyElf Chciałem zostawić niedopowiedzenie !!

Z naszej klasy asy i ananasy brali się za pasy.

Stoję przed potężnymi wrotami. Na nich wisi antaba, z wyrysowanym gryfem. Za bramą słychać śmiech i nieznaną mowę. Czuję bijące ciepło.

Powstała rysa na zwierciadle. Wyrzuciłbym lustro, gdybym był pewny, że go nie rozbiją.

„ Bezmiar” świata jest spotęgowany metaforycznym mruganiem gwiazd.

Zło-to zło- się-dzieje.

Na portrecie osoba rozpływa się w czerni. Kunszt !?

Jest skończona ilość barw. Braknie jaskrawszych artysto !

Trudno w czyimś sercu wyhodować złotą różę, ale jeszcze trudniej we własnym.