mysticp12

Najgorzej jak nie pęka a trzyma,a może nie o wszystkim my decydujemy i to też dzieje się samo w nas.

jeśli tak-,,nie są do końca rewelacją dla podmiotu,, to znaczy,że podmiot ma już dystans do sytuacji-jest to optymistyczne mimo wszystko bo pozwala iść dalej

Widać w tym wierszu nieuchronny upływ chwili którą nie można zatrzymać a jednak ta chwila niesie w sobie to co wieczne. Problem z interpretacją jest taki że przeważnie nakładamy na nią własne doświadczenia więc trudno stwierdzić w jakim stopniu jest czysto obiektywna.

Spokojnie,jest ok,liczy się przede wszystkim przekaz.To już z Biblii wiadomo.Można ją poczytać pod kątem formy ale po co? Ja napisałem chyba z kilkaset wierszy albo więcej.Nie licząc form większych.Przetestowałem ileś portali-i oczom nie wierzyłem-przychodzili debiutanci- ale nie mogli zaistnieć bo na początek wypominano im literówki.To ich peszyło i odchodzili.Natomiast ci którzy tam byli długo robili masę błędów ale nie wolno ich było krytykować.Ubolewam ,że nie żyjemy wiek wcześniej ponieważ przy tworzeniu chociażby np.większych form -które mnie najbardziej interesują-i są najbardziej pracochłonne trudno przebić się do wydawcy-po prostu nie ma publikatorów które codziennie publikują a można byłoby wszystko łatwiej zweryfikować zainteresowaniem samego czytelnika.

Takie wiersze nie należy tylko czytać ale poddać się ich treściom.Pozdrawiam.

Czasem gry przerwać nie można a jak coś się potoczy niezgodnie z oczekiwaniami czy planem to przypomina mi się stwierdzenie Wolanda-niedosłowne-,,nic nie zdarza się dwa razy tak samo.To prawda.My jednak spróbujemy,,(wersja filmowa).

Październikowe ciepło ma swoje własne ciepło jak Twój wiersz .Niekiedy nasze odczucia z czymś lub kimś się wiążą, a niekiedy płyną spokojnie a pamięć sama potem nam wybiera te które zapadły najgłębiej.

Zastanawiam się jak Twój wiersz powstał czy w określonym miejscu np.blisko wody czy w określonym stanie wyobraźni-bo ostatnio dochodzę do wniosku,że miejsce dla pisania może mieć ogromne znaczenie.Pozdrawiam.

My też mamy duszę dziecka tj.dorośli-przynajmniej mamy taką mieć w końcowej postaci jakby historia zataczała koło pomiędzy początkiem a końcem.Czasu chyba nie ma.Miłego Dnia z dzieckiem!!!

Zatrzymać czas by był zawsze teraźniejszy może to już wieczność.W wieczności można odżyć.

O tak bo w pełni tkwi pełne rozwiązanie.I w prostocie rozwiązania tkwi szczęście .

Bóg to paradoks a życie jako Jego dzieło również lub koleje danego życia. Jedni będąc bliżej Boga czują,widzą światło inni ciemności a jednak i jedno i drugie jest prawdą.Niespodzianki też mogą być różne-czasem te bolesne mogą okazać się nawet bardziej pożyteczne.

Ja mam za darmo bo obok mnie jest rajski ogród.

Zazwyczaj głębokie rozważania biorę się z tego co najbardziej proste.Kant pisał:,,wszystko co proste jest najtrudniejsze,,. To jakby Tajemnica Mądrości-Tajemnica Świętego Grala-że każdy ma to w zasięgu ręki a bardzo mało ludzi po to sięga skutecznie czyli naprawdę ,w pełni.

Zawsze nas uczono że Bóg stworzył świat,wyznacza jego normy i ramy a raczej mniej uczono że chce byśmy w tym uczestniczyli dając cząstkę własną do Jego dzieła stworzenia.Myślę,że kocha tych co jakby ślepo nie są mu posłuszni bo to nic nie szkodzi.Naprawdę.

Kreacja to odpowiedź na usłyszane wezwanie**choć dla niektórych to nierzeczywiste to właśnie jest rzeczywistość w pełnej postaci.

Bądźmy zatem kreatorami bo jako stworzenia otrzymaliśmy ten dar-moc stwarzania*

Tak.Taki będzie świat jaki sami sobie stworzymy najpierw chyba w głowie i sercu a potem..