_M_arianna_

I Bogdan nad Gobi... A balon, i Bogdan nad Gobi... No, laba.

- To lata balon? - Ano... laba ta, lot.

A tak, ten rolki tik - lornetka ta.

To flor trol - fot.

Kosz, a gondola... - halo - dno, gaz, sok. A, balon.

I kil; te, i w świetliki.

i kort

Na tym ćwicz... - ci w ćmy tan.

A ty pac - absurd - na róg. - Z gór andrus? - baca pyta.

O, co Ty - to co? Że ty tu kto - kotku - ty też?

Jar, grota, buk nie inkubator - graj.

Nagle w Przemiałkach Waluś mnie trąca, bo właśnie dostrzegł w tłumie zająca; a za wagonem mignął ogonek... Myśl o koszyczku sen z oczu strąca.

Aj, a jak ta prakarpatka, jaja?

- Ot, kazał; - panu galareta, patera, laguna, płaz. - A kto?

A to bazie i za bota.

I ma jaj... z jajami. Jaja i na miękko, mokkę, i mania jaj. Na twardo mi jaj, i modra w tan. Umie, no; zda sadzone i mu... Jaja kurom - o, pomoru - kajaj. I napęd zającom z mocą; jazdę, pani. Jaja kota zającom z mocą... - ja; - za to kajaj. - Adwokat? - A ja tak; - o, Wda. Co, mili, pisankom cmok? - Nasi pili moc. Ma ta rukola - halo - kura tam. - Jaja kur? - Kruka jaj. - I maj... - Aj, z jajami? Ale jaj, Ela.

A - obywatelu - ma i amulet, a wy boa?

Jad domom oddaj.

A domatorka - makro ta moda. I luba bon snoba buli. Babuś u bab? I namulili mi, Lilu, Mani. Że twór? - E, pikuś u kiperów też. E, jad: umyła cały muł, udaje.

A Jaga zagaja. Ilu zechce z uli? I mile, i chcą - chcieli mi. Ot, zadzior kroi, zda to.

Coś mnie tu zirytowało w tym śnie, jak rzeka, która płynie w kółko. (Ale to też dobrze, bo sny takie właśnie są) Na drodze powinna być dobra widoczność. Realistka.

Potępiono... Utrata, tatar tu. A tępota, to pęta. To Łatę - psy - spętał, ot. A to kropka, jak por kota.

"Chłop po kielichu", w spytkach, na rolnych nieużytkach, o rytuałach prawił, których moc nie zanikła; toż człowiek to -- broń boże - za dobry być nie może, więc trzeba by obnażyć, by wybadać, co tam ma.

Maj wybuchnął znów świeżą zielenią, słowik w krzakach donośnie zawodził, a on czekał - jak zwykle - na zewnątrz; wzrok maślany, i w ustach miał słodzik. Ścieżka duszna i kręta nas wiodła poprzez park, wśód gęstego listowia; karmiliśmy się szeptem, jak w modłach, a do picia była srebrna rosa. Kłębek złotych myśli miałam w głowie, pod bluzeczką pakiet zaufania, i musiałam odgadnąć, czy człowiek, czy nie drzemie w nim kawałek drania.

Ot, kpina - da NIP kto?