Marek Cyran

Nie stoję bo mnie nie ma Ale gdybym był stał bym jak Fortepian Chopina, sprofanowana święta ziemia Takim bym stał gdybym był Ale nie liczy się to dla mnie,dla siebie jestem obcy Jestem też smutny i bardzo poezji głodny Ojcem sztuki ale bezpłodnym Aniele śmierci cóż ci uczyniłem Co zrobiłem Czym zawiniłem Że już we mnie artyzmu nie ma tyle Tyle ile było Tyle że ze mnie płynęło Tyle że nie byłem tylko mięsem Że słowa nie były tylko tekstem Że czułem każdą szczęśliwszą rzęsę Że nie pisałem nie czuję chociaż jestem

Spalam się Boże, ukrzyżowany obok ciebie Łotrem jestem,a chcę być z tobą w niebie Już nawet siły nie mam prosić o przebaczenie Już nawet siły nie mam by płakać nad swym potępieniem. Nawet srebrników nie mam Nawet nie czuję nic na chwilę Nawet nie wiem jak się czuje Jak umierając artysta,portret martwej duszy maluje. Gdy ciemno już przed nami szaty swe zdejmuję Ubieram się znów w grzech Znów w policzek cię całuje