JakubK

Przeszliśmy obok siebie bez słowa, jak dwa koty na dwóch różnych dachach. Ty nie patrzyłaś, ja też nie. Tylko księżyc rzucał wspólne cienie. Znał nas lepiej, niż my siebie.

@viola arvensis z pełną pokorą, uprzejmie dziękuję

Twoje tajemnice śpią w załomach świtu, w cieniu dłoni zamkniętej na wpół. Nie pytam, milczenie jest miękką przystanią, gdzie słowa toną bez śladu. Moje tajemnice wędrują po zmierzchu, przyczajone w oddechu nocy. Nie zdradzam, cisza ma kształt cienia, który splata się z twoim snem. Spotykają się czasem przypadkiem na krawędzi spojrzeń. Pod powiek drżeniem. Lecz nie padają pytania, nie trzeba odpowiedzi. Ty wiesz, ja wiem.