KJm

Nie ma mnie, kiedy nie ma Ciebie, choć pragnę wstać, paraliż bierze. Chcę zobaczyć Cię w mym serialu, lecz ten serial toczy się w głowie. W głowie, w głowie, w głowie, tej głowie! jestem piórem bez atramentu grą wideo bez klawiatury moja powieść dotrze do celu? czy moja gra skończy się dobrze? kiedy tutaj brakuje Ciebie symulacja chłonie nieżycie

Bez Ciebie jestem jak komputer bez prądu. Gdy myślę o Tobie procesorem jestem, który rozgrzewa się bez twojego chłodu. Bez Ciebie jestem niedziałającym gratem.

Oczekuję Ciebie, choć o tym nie wiem. Kiedy o Tobie rozmyślam, sprawiasz mi dreszcze. Strach, ekscytacja? To pytanie. Raz jak przeglądarka bez internetu, jak wybuch gwiazdy zaskakujesz czasem. Dorosłą z borderlinem jesteś, Śmierci.

Przychodzicie niepostrzeżenie, a kiedy was słowem oswoję, wijecie się jak węże. Wijecie się na papierze, oplatacie linie w zeszycie, jak w dżungli jesteście, chociaż nie w mojej głowie. Zatruwacie innych tym słowem, które wam podałem. Nie poetą, lecz trucicielem jestem!

A może te elementy się jakoś lączą?

Brakuje mi Ciebie, chociaż po pustych polach mego umysłu, chodzisz, domyślając się nieco, szukając kogoś do uścisku Dlaczego jesteś w moim życiu? Czasami bez Ciebie zanikam jakby ognisko, które płonie, lecz brakuje trochę mu tlenu Zapomniałem. Domyśliłaś się w końcu, tylko błoga myśl z Ciebie, nic więcej ponadto, lecz proszę nie odchodź, bo nie znajdę siebie

Wszystko pomieszane, a nazwane Wszystko powiedziane, pomyślałem jak wiatr wieje w biegu mego życia Wieje tam gdzie chce, czy to wybory? Pisał ktokolwiek scenariusz świata, czy nasze mózgi próbują za nas dopowiadać historię absurdu wszechświata-chwiejnego nastolatka? Znalazłem się na zielonym puchu Wśród tych, co włosy przed mroźną zimą zrzucają i zapytałem się grzecznie: Jak wy możecie być na tym świecie?