Clavisa

@Leszczym Gdy nie wiem, ale się nie dowiem Gdy przemyślę, ale nie wymyślę Wycofać się trzeba, Bo to zwykła Chorągiewa.

Nie warto litość zachować dla ludzi co z resztek dobra odzierają Oni i tak wydali już osąd Wygodny dla nich samych. Niech sumienie ich pożre, a lustro pęka z odrazy Gdy będziemy odchodzić wyrywając groty ich strzał.

@Justynaa Kiedyś modliłam się w agonii Do Boga i Stwórcy Świata "Znak mi Panie daj!" Odpowiedź była sroga... Doprowadziła mnie na skraj. Los wisi mi nad głową Próbuje pocieszać niemową Chyba musiał mnie zdołować, Aby mnie ratować.

Bo największym komplementem nie są piękne słowa, czy oklaski na stojąco w świetle chwały cudzych oczu. To czas spędzony po latach wielu po dziesiątkach zim z tym samym zapałem co pierwszego lata.

Teatr masek za oknami Za szyldami i ladami Bez konkluzji i polotu Nawołuję do odwrotu.

Nieważne jest, ilekroć stąpasz po czeluści piekła ani liczba dni przetrwanych w odmętach zła i grozy. Ważne jest, byś pamiętał, że wyjście z piekła nie czyni Cię diabłem.

I na odwagę mnie wzięło By otworzyć następne pudło To z czerwoną kokardą Z duszą na ramieniu Z drżeniem dłoni Ciągnę wstęgę I zdziwienie mnie bierze Niepewne oczekiwanie Na grzmot jakiś W cichej nadziei Myśl bojaźliwa Pandora odpuściła?

A gdy plany runą Niczym mury twierdzy, A gdy marzenia prysną Niby mydlane bańki, Gdy odrą Cię z litości Niczym zwierzę z futra, Zostajesz prawdziwy Ty.

Choć krew wciąż krąży w moich żyłach, Choć oczy chłoną świat, Wszystko we mnie krzyczy: Zabiłeś mnie. Płuca wypełnia oddech, Myśli migoczą pod czaszką, A jednak gdzieś głęboko Zabiłeś mnie. Nie ma na skórze śladów, Nie tkwi we mnie ostrze, A jednak czuję: Zabiłeś mnie. Bez znieczulenia. Bez ostrzeżenia. Bez jednej iskry litości. Dusza powtarza w ciszy: Zabiłeś mnie.