Clavisa

@Charismafilos oby nie hocki-klocki :)

Drżą mi ręce, oddech się skraca, wysokie herce piszczą w uszach. Mięśnie drgają, obraz się rwie, komórki krzyczą o rejteradę. A ja, wbrew nim, napieram naprzód po odwagę.

Czasem śnię o wiecznym spoczynku pośród mściwych skał, bezwzględnego mrozu, w oku oceniającej góry. Ból zamarzniętego ciała, biel zasnuwająca oczy, adrenalina w żyłach, samotność z wyboru, strach uchylający się przed pogodzeniem. Gdy budzę się rano, już sama nie wiem... czy to prawda, czy górska łaska, czy lekcja pokory.

Żal mi serce ściska, lecz słowo Ci napiszę: dusza nigdy nie umyka, bo nieśmiertelność ją dotyka

Myślałam, że ład trzeba gonić, od linijki mierzyć świat, wszystko równo poukładać, każdej rzeczy nadać kształt. Ludzi także do szufladek: ten od faktów, ten od memów, bo konkrety, jak mówiono, są rozsądne, są dojrzałe. Aż w gniewie rzucam: Je*ać to! rzuciłam planem w kąt, opuściłam gardę dumną i przestałam liczyć błąd. Chaos przyszedł bez zaproszeń, wszedł wesoło niczym swój, zdmuchnął plany, ciszę, spokój - chyba jest po prostu mój. Bo w tym bajzlu nagle coś dziwnego mi się stało: pierwszy raz od bardzo dawna wszystko się poukładało.

Polemika, dywagacja dowolna argumentacja O owsiankach, o cukrzycy o powietrzu, o pylicy Badania naukowe wykresy rynkowe Odżywianie, oddychanie - ale! Sportu uprawianie I nikt nie widzi clou problemu w reklamie piwka TVN-u.

Gdy spoglądam w czeluść tej paszczy dałabym jej girlandę świecących lampeczek. A żeby, wygląd swój ociepliła i czasu nie traciła.

@Leszczym ludzie, którzy używają sformułowań "nie wiem" i nie robią nic w kierunku by się dowiedzieć. W kontekście całości tematu, chorągiewą nazwałam ludzi, którzy "tak" traktują jak "nie" i odwrotnie.

@Leszczym Gdy nie wiem, ale się nie dowiem Gdy przemyślę, ale nie wymyślę Wycofać się trzeba, Bo to zwykła Chorągiewa.

Nie warto litość zachować dla ludzi co z resztek dobra odzierają Oni i tak wydali już osąd Wygodny dla nich samych. Niech sumienie ich pożre, a lustro pęka z odrazy Gdy będziemy odchodzić wyrywając groty ich strzał.

@Justynaa Kiedyś modliłam się w agonii Do Boga i Stwórcy Świata "Znak mi Panie daj!" Odpowiedź była sroga... Doprowadziła mnie na skraj. Los wisi mi nad głową Próbuje pocieszać niemową Chyba musiał mnie zdołować, Aby mnie ratować.

Bo największym komplementem nie są piękne słowa, czy oklaski na stojąco w świetle chwały cudzych oczu. To czas spędzony po latach wielu po dziesiątkach zim z tym samym zapałem co pierwszego lata.

Teatr masek za oknami Za szyldami i ladami Bez konkluzji i polotu Nawołuję do odwrotu.

Nieważne jest, ilekroć stąpasz po czeluści piekła ani liczba dni przetrwanych w odmętach zła i grozy. Ważne jest, byś pamiętał, że wyjście z piekła nie czyni Cię diabłem.

I na odwagę mnie wzięło By otworzyć następne pudło To z czerwoną kokardą Z duszą na ramieniu Z drżeniem dłoni Ciągnę wstęgę I zdziwienie mnie bierze Niepewne oczekiwanie Na grzmot jakiś W cichej nadziei Myśl bojaźliwa Pandora odpuściła?

A gdy plany runą Niczym mury twierdzy, A gdy marzenia prysną Niby mydlane bańki, Gdy odrą Cię z litości Niczym zwierzę z futra, Zostajesz prawdziwy Ty.

Mimo, że krew płynie w moich żyłach A oczy rejestrują obrazy Wszystko krzyczy Zabiłeś mnie. Moje płuca pobierają tlen Myśli przebiegają po neuronach Głęboko gdzieś Zabiłeś mnie. Nie ma na mym ciele siniaków Nie widać wbitego ostrza Jednak czuję Zabiłeś mnie. Bez znieczulenia i ostrzeżenia Bez krzty litości Dusza szepcze Zabiłeś mnie.